Have mercy

Hoe komt het toch dat ik vaak het idee heb dat er iets is dat anders (beter) moet, voordat ik gelukkig kan zijn?
Het begint als een onduidelijk gevoel. Alsof dat ongeluk een heel dun vliesje schimmeldraad om me heen spint. In eerste instantie heb ik het niet eens in de gaten totdat ik merk dat mijn zicht vertroebeld is. En tegen die tijd besef ik alleen maar dat het anders moet en schiet onmiddellijk in de modus van het bedenken van oplossingen. Het komt er meestal op neer dat het simpeler en helderder moet.
Gisteren viel ik van de trap. Ik had mijn elleboog en heup gestoten en dat deed even verrekte pijn. Ik moest huilen, maar niet van die lichamelijke pijn. Ik huilde omdat er allemaal troep in de hoek van de trap opgestapeld stond en ik uitgegleden was omdat ik aan de smalle kant van de zich draaiende traptredes naar beneden had willen lopen. Ik riep alleen maar dat ik het zo ontzettend zat was, al die troep in huis. Zo ontzettend zat. Ik wil het niet meer, riep ik. Weg met al die spullen.
Op dit soort momenten merk ik dat ik ingesponnen ben met dat duivelse vliesje. Dat ik van mijn padje geraakt ben.
Terug naar de basis, Joyce. Ja, alweer. En nee, dat is helemaal niet erg. Er is niemand die bijhoudt hoe vaak jij jezelf terug naar de basis fluit.
In de kerk zongen we gisteren 'Lord, have mercy'. Ik weet nog dat ik me meteen realiseerde dat de Lord echt wel mercy met mij heeft, altijd, maar dat het veel belangrijker is dat ik 'Joyce, have mercy' zing.

http://www.bumbersbumblings.com/2013/01/looking-ahead-to-2013.html

Schrijven helpt

Vandaag is zo'n dag dat ik de wereld als ingewikkeld, gecompliceerd en onrustig ervaar. Ik wil me op dit soort dagen opsluiten in mijn atelier. Kaarsjes aan en dan gewoon wat rommelen aan mijn bureau, beetje opruimen, beetje schrijven, mediteren, lezen.
Ik merkte het toen ik in de kantoorboekhandel stond te wachten op mijn beurt. Er lagen verschillende soorten administratieve notitieblokjes op het schap.
Meteen was ik terug in mijn jeugd toen ik zo graag 'postkantoortje' speelde. Wat vond ik het heerlijk om aan een soort van bureautje te zitten met stempeltjes, kleine kaartjes, enveloppen, pennen, potloden, opschrijfboekjes, kleine doosjes en meer van dat soort dingen. Dat was even mijn hele wereldje. Die vierkante meter die zo heerlijk overzichtelijk was en daarbij ook nog helemaal gericht was op het scheppen van orde in de chaos. Kolommetjes, hokjes, lijntjes... heerlijk.
Soms is het nu eenmaal zo dat ik niet zo blij word van het veranderlijke en chaotische dat het leven kenmerkt. Dat ik er tegen in opstand kom en alleen maar wil dat alles in hokjes en kolommetjes past. Dat alles één op één optelbaar en vergelijkbaar is en dat alles te sorteren is. En als dat klusje dan geklaard is, dat ik dan met een diepe zucht heerlijk onderuit kan.
Nu is het in het echie gewoon zo dat ik gelukkig word van de dagen dat ik merk dat ik mee kan bewegen met al die chaos en onvergelijkbaarheid. Dat het me geen angst aanjaagt, maar dat ik er nieuwsgierig en alert van word. En het mooie van dit geluksgevoel is dat het nog veel meer omvat dan alleen mijn kleine wereldje. Het is van een oneindige wijdsheid en raakt het goddelijke.
Goed dat ik me lekker in mijn atelier teruggetrokken heb en ben gaan schrijven.
Schrijven helpt.

-in de kantoorboekhandel-

Back to basics

Het is rustig op Zielekruid. Te rustig.
Hoe erg is het dat ik niet meer zo vaak schrijf? Het betekent in elk geval dat andere dingen om aandacht vragen. Ik werk weer. In het onderwijs nog wel. Dat was een pittige stap om te zetten en ik merk dat me dat flink bezighoudt.
Zielekruid is de plek van de Joyce die graag vertraagt, de dingen bewust doet en van het leven wil genieten. Maar vooral de plek van de Joyce die haar band met God wil versterken in plaats van verwaarlozen.
Dat laatste is wat is wat ik mezelf verwijt. Ik verwaarloos mijn contact met God. Nu even niet. Ik heb een nieuwe baan. Alsof er iets belangrijkers bestaat dan dat lijntje met God, die ik daar ergens heel diep vanbinnen in mij weet, maar ook overal om mij heen.
Ik vind het ontzettend moeilijk om een evenwicht te vinden tussen datgene wat 'de wereld van de 10.000' dingen van mij vraagt (gezin, relatie, werk) en waar ik echt behoefte aan heb. Ik wil zo graag de dingen vanuit dat contact met God doen. Terwijl ik werk wil ik voelen dat alles goed is zoals het is. Dat ik goed ben zoals ik ben. Ik zou zo graag vanuit die plek van onvoorwaardelijke liefde mijn werk doen. Geduldig en liefdevol zijn zodat ik weet waar de kinderen behoefte aan hebben en dus weet wat mij te doen staat.
Afgelopen dinsdag ben ik gestart met een korte cursus De Bijbel voor dummies. We gaan vier keer bij elkaar komen en krijgen in vogelvlucht een eerste kennismaking met dit boek. Ik zag de boom van goed en kwaad afgebeeld staan op een schematisch plaatje. Ik realiseerde me dat deze boom voor mij symboliseert dat ik zo bezig ben met oordelen.
De mensheid heeft gegeten van de verboden vrucht en is in de wereld van goed en kwaad terecht gekomen. De wereld van oordelen. De wereld van tegenstellingen. Ik dus ook en ik kan me daar wel tegen afzetten, maar het is wel de wereld waar ik het mee te doen heb.
Terug naar de basis, neem ik me weer eens voor. Terug naar de stilte, naar God.
Zondag gaan we wandelen. In stilte. Loop je mee?

afbeelding: Johan ter Beek

Een Heel Bijzondere Dag

Ik ben weer eens dankbaar. Gisteren was namelijk Een Heel Bijzondere Dag. Een dag van verrassing, verbinding en verwondering.
Het begon 's middags toen we bezoek kregen van de vorige baasjes van Arie, onze adoptiekater. Zij wilden wel eens met eigen ogen zien waar hun lieverd nu leeft. Al snel raakten we over allerlei interessante gespreksonderwerpen aan de praat en zaten we met een biertje en wijntje in de najaarszon.
Halverwege de middag belde dochterlief ons op met de uitnodiging om bij haar vriendinnetje thuis te komen eten, want zij waren aan het koken voor ons. Daar zaten we dus later op de dag gezellig met z'n achten aan tafel en genoten van een Italiaanse maaltijd.
's Avonds kwam onze logé. Ik had uit een re-tweet gelezen dat Boele Ytsma een slaapplaats zocht vlakbij Nieuwegein en daar spontaan op gereageerd. Het werd een heel inspirerend bezoek. Heb er zelfs een concreet plan aan overgehouden waar ik nog even op ga zitten broeden.
Gisteren in bed voelde ik de verwondering. Zo kan het dus ook! Er lopen daar in de wereld mensen rond waarmee ik gemakkelijk kan praten, waarbij ik me bij om mijn gemak voel en waarmee ik interesses deel. Contact met deze mensen is dus niet vooral vermoeiend, maar juist inspirerend.
Ik ben het liefst alleen, hoorde ik mezelf gisteren tegen Boele zeggen. Ja, ik ben graag alleen, maar gisteren bleek weer eens dat ik ook enorm geniet van contact met mensen die op dezelfde golflengte zitten.

Ik geniet van nieuwe, inspirerende contacten.
Ik geniet van uitwisseling van ideeën en dromen.
Ik ontmoet mensen die mij inspireren en waarvoor ik een inspiratiebron ben.

Ont-moeting

Vanmiddag was daar die intense ontmoeting met Donne.
De ogenblikken ervoor liep ik me zorgen te maken dat ik nog steeds erg mijn best aan het doen ben. Op zich is daar niets mis mee. Het is goed als mensen hun best doen. Meer kun je niet doen, he? Alleen is het bij mij zo dat ik ERG mijn best doe. En wel op zo'n manier dat ik voel dat het mij uit mijn centrum, uit mijn kracht, haalt.
Ik liep daar dus over te peinzen toen ik bij Donne uitkwam.
Donne is een meisje van acht weken oud. Ze werd door haar moeder op haar buikje vastgehouden en keek mij recht aan. Ze raakte mij met haar blik. Door haar ogen keek ik rechtstreeks de eeuwigheid in. Als vanzelf streelde ik haar handje met een vinger. Ze greep mijn vinger vast en liet me niet meer los.
Ondertussen bleef ze me aankijken.
Woordeloos vertelde haar ogen me dat alles goed was. Dat ik mocht stoppen met zo mijn best te doen. Dat ik daar niemand een dienst mee bewees. Dat het in wezen ontzettend simpel is. Ben er gewoon, precies zoals je bent en het is goed.
Laat je door niemand iets anders aanpraten.

Ben ik soms Jezus?!

Vanochtend las ik op het bankje voor mijn favoriete koffietentje over Dorothee Sölle. Ze is één van de inspirerende mensen die aan bod komen in het boek God als u er bent van Anselm Grün. Ze vertellen allemaal over hun persoonlijk zoektocht naar God en dat vind ik enorm inspirerend.
Sölle vertelt dat ze ooit op straat iemand naar de tijd vroeg. Deze man rageerde wat spottend: "Ben ik soms Jezus?!" Dit antwoord heeft indruk op haar gemaakt. Ze concludeert dat De Kerk van Jezus een onbereikbare superman gemaakt heeft.
Op de volgende bladzijde vervolgt ze: "Nu zou ik die arbeider op de bouwplaats iets opener en offensiever antwoorden: "Natuurlijk bent u Jezus," zou ik zeggen. "Wat zou u anders van uw leven willen maken?! Dat het niet genoeg is om alleen Piet Jansen te zijn, dat weet u toch ook wel?! Ook u bent toch geboren en op de wereld gekomen om van de waarheid te getuigen. Maak uzelf niet kleiner dan u bent. Meelopers hebben we al genoeg. Stelt u zich dat eens voor: u en ik en uw schoonmoeder en uw baas - zijn Jezus. Wat zou er dan veranderen? In ons zit toch iets... van God".
Het stukje dat ik las past mooi bij het prachtige filmpje dat ik gisteren zag op de blog van Jan Bommerez. Een man is blind voor alles om hem heen en kan niet verder kijken dan zijn eigen negatieve interpretaties. Halverwege het filmpje krijgt hij echter een wonderbril aangereikt waardoor hij er een dimensie bij krijgt: de persoonlijke verhalen achter al die verschillende mensen die hij ziet.
Ik denk dat dit precies het verschil is tussen ''alleen Piet Jansen zijn" en "vrij worden van vooroordelen en aanmatiging". Je voor kunnen stellen dat jijzelf en de mensen om je heen Goddelijk zijn.
Allemaal dragen we ons eigen kruis met ons mee. En allemaal kunnen we Jezus zijn.

Ik geloof in Jezus Christus

die opstaat in ons leven,

opdat wij vrij worden

van vooroordelen en aanmatiging,

van angst en haat,

en zijn revolutie voortzetten

tot zijn Rijk aanbreekt.

Dorothee Sölle in Tegenwind p. 65 e.v.

beeld: Daniëlle Orelio

Ik kan overal gelukkig zijn

Gisteren overkwam mij weer eens iets bijzonders. Ik wilde vanuit de stad rechtstreeks naar het station fietsen, maar werd halverwege omgeleid. Weg van de bouwput die daar ontstaan is omdat Utrecht een nieuw station krijgt.
Het was een korte omleiding en hij voerde mij door zo'n typisch stads achterafstraatje. Het maakte een wat rommelige, afgeleefde indruk. Er liep een oudere man met een plastic tas zware boodschappen. 'Hier wonen ook mensen,' schoot het door me heen. Ik zag verwaarloosde appartementen en opeens stelde ik me voor dat de man met de boodschappen mijn buurman was en dat ik daar in één van die appartementen zou moeten gaan wonen. Stel.
En toen gebeurde het. Ik voelde met heel mijn weten dat overal schoonheid te vinden is. Dat ik overal gelukkig kan zijn als ik lekker in mijn vel zit. Dat ik nergens bang voor hoef te zijn.
Ik ervaarde een enorme ruimte en openheid op dat moment. Met heel mijn hebben en houden WIST ik dat dit is waar de verlichte leermeesters en -meesteressen op doelen. Als je in staat bent je vooroordelen los te laten en de wereld tegemoet te treden met die ruimte en openheid in je hart, dan kun je alles aan en zelfs overal gelukkig zijn. Overal.

Vooroordelen hebben geen vat op mij.
Er is ruimte en openheid in mijn hart.
Ik kan overal gelukkig zijn.

poster te bestellen bij www.notsalmon.com

Delen of zijn?

Het lijkt wel alsof mijn radar voor inspirerende ervaringen of inzichten continu aanstaat. Dat is toch mooi? zou je denken. Ja en nee.

Ik vind het blijkbaar erg fijn om mijn ervaringen te delen en dus ben ik er alert op. Er zit helaas nog steeds iets van dat enthousiaste kind achter die "Kijk mij!" roept, maar gelukkig is er vooral het gedeelte in mij dat graag wil inspireren en geruststellen: "Kijk, zo ging het bij mij vandaag." 

Aan de andere kant kan ik dus niets meer beleven zonder dat ik me afvraag of het niet een prachtig onderwerp is om een stukje over te gaan schrijven. Mocht dat het geval zijn, dan is de drang dus heel groot om onmiddellijk te gaan schrijven en ben ik uit de ervaring geraakt. Tegenwoordig roep ik heel hard HO! en keer terug naar het moment. Als ik geluk heb, want soms lukt me dat niet meer en is 'the damage done'. 

Hier op Zielekruid heb ik nadrukkelijk oog voor het pijnlijke en schurende, maar op Facebook is alles wat ik post toch vooral positief. Het blijft een precair evenwicht dat ik zoek. Het is fijn om te delen, maar uiteindelijk gaat het er toch gewoon om dat ik mijn leven leef. Tenslotte is het leven een aaneenschakeling van ervaringen en momenten die ik niet abrupt moet gaan afbreken om ze te kunnen delen. 

Dus tegen dat stuk van mijzelf dat denkt dat er zonder al dat gedeel niets van mijn persoon overblijft, zeg ik: Ik ben. Ook zonder dat al die anderen weten waar ik allemaal aan meegedaan heb (Ik ben sociaal of actief), van genoten heb (Ik ben opmerkzaam of mindful), wat voor interessants mij allemaal te binnen geschoten is (Ik ben wijs). 

Ik ben. 

Daar hoeft dus niets achteraan geplakt te worden. Niet op een indirecte manier door middel van posts op het internet en nee, ook niet ondubbelzinnig door mijzelf in mijn hoofd.
En ondertussen mag mijn radartje gewoon blijven draaien, hoor. Ik geniet namelijk erg van die focus op het wezenlijke. Het voedt de dankbaarheid voor wat het leven allemaal te bieden heeft aan ervaringen en dat is alleen maar goed.

foto van internet, fotograaf onbekend

Vol verwachting

"Vol verwachting zijn; kent u die uitdrukking?" Zo zou dominee Gremdaat zijn preek beginnen. "Ik moest daar aan denken toen ik gisteren..."
...door de stille, zonnige, zomerochtend naar de kerk fietste. Vol verwachting, want ik zou in het mooie kerkje plaatsnemen, de blik gericht op de Oneindige, mooie liederen gaan zingen en een glimp opvangen van het mysterie. Daar verheugde ik me op.
Bij binnenkomst bleek het kerkje vrijwel vol en ik nam plaats op een lege plek vrij achterin.
Naast mij zat een familie met zeer jonge kinderen die geen zin hadden in een uur stilzitten. Vader en moeder plukten om beurten de kinderen uit het gangpad. Bij de vader herkende ik de ronde rug en het slecht zittende jasje van ex-premier Balkenende, de moeder kon met haar hoedje zo uit een Frans impressionistisch schilderij zijn gestapt.
Pal achter mij zat een Erg Gemotiveerd lid van de gemeenschap. Hij zong uit volle borst mee met de liederen, die mij dit keer allemaal onbekend voorkwamen. Ook de teksten wilden maar niet tot leven komen.
Kortom, ik kreeg met allerlei ongewenste prikkels te kampen en natuurlijk volgden daarop de oordelen.
Mooie ervaringen zijn niet op afroep beschikbaar. Wist ik natuurlijk wel, maar gisteren even niet.

Het doel voorbij?

Vanochtend bracht ik weer eens mijn kinderen naar het station voor een logeerpartij bij de oma's.

Het gaat iedere keer op dezelfde manier:
Ik sta op met een humeur en heb een erg kort lontje.
We zijn maar net op tijd op het station waar oma al ongeduldig staat te wachten.
De kinderen willen nog heel veel knuffels en kusjes voordat ze met oma de trein in stappen.
Ik zwaai de kinderen uit terwijl ik hen kushandjes toeblaas.
Ik loop met mijn ziel onder de arm het station weer in.
Ik wil de eerste de beste winkel binnenlopen en van alles kopen.
Ik doe het niet en voel hoe rot ik me voel.

Vandaag ging het zó verder:
Ik besluit om een kopje koffie met kaneelbroodje te gaan eten bij Broodnodig.
Op het bankje voor de zaak, met koffie, lekkers en krantje binnen handbereik, merk ik dat het nare gevoel verdwenen is en ik heel erg gelukkig ben.
Ik ben zo blij met mezelf en het mooie weer dat ik besluit naar huis te gaan lopen.
Onderweg word ik alleen nog maar blijer, zie bijvoorbeeld de hele mooie oude bomen die langs de singel staan, zelfs zó blij dat ik de overbuurman die langs fietst recht in de ogen kijk, maar niet eens herken.
'Hallo!' roept hij blij.
Hm.

Zomervakantie!

Morgen vertrekken we voor twee weken naar een hele fijne camping in het Noord-Oosten van Nederland. Lekker zwemmen in de rivier en lezen voor de tent. De weersvooruitzichten zijn voorlopig positief; het eerste weekje buiten zijn is binnen (hihi). 

Ik wil jullie ook een paar heerlijke weken wensen met zomerweer, leuke ontmoetingen, lekker eten, verrassende ontdekkingen en inspirerende indrukken.

Tot in augustus!

* uit de oude doos: op Corsica in 2001*

Je bent mooi

Vandaag is zo'n dag dat ik nog geen enkele energie gestoken heb in mijn uiterlijke verschijning. Okee, ik heb gedoucht vanochtend, maar daarna heb ik me in joggingbroek en sweater gestoken en niet meer in de spiegel gekeken tot daarnet. Bleek en vaal, was meteen mijn conclusie.
Over het algemeen vind ik mezelf best een mooie vrouw, maar deze vrouw die ik daarnet in de spiegel zag, dat ben ik toch ook? Hoe verhoudt zich dat? Ben ik pas die mooie vrouw als ik mijn ogen een beetje aangezet heb en krullencrème in mijn haar gedaan heb?
Ik twitter nu een ruim een half jaar voor Je bent mooi en vertel vrouwen twee dagen per week dat ze goed zijn zoals ze zijn. Dat ze mooi zijn omdat ze zijn zoals ze zijn. Mét hun buikje, mét hun rimpeltjes en stevige benen.
Wanneer ben ik mooi? Daarnet merkte ik dat ik mezelf mooier en mooier begon te vinden naarmate ik langer naar mezelf bleef kijken in de spiegel. Ik keek mezelf in de ogen en zag hun glans en daarna zag ik ook dat leven wat erachter schuil ging. Ik zag twee ogen die al zoveel gezien hadden. Dingen die ze liever niet gezien hadden, maar gelukkig veel meer dingen waar ze enorm van genoten hadden.
Ik zag de rimpeltjes rond mijn ogen. Ze spraken tegen mij over alle emoties die ik doorleefd heb. Ik heb gehuild en gelukkig ook veel gelachen. Ik heb me zorgen gemaakt, maar me ook zalig ontspannen gevoeld in het leven dat achter me ligt. Mijn rimpeltjes vertelden mij mijn eigen verhaal.
Ik zag mijn mond. De lippen die zich spottend kunnen krullen, die zacht kunnen glimlachen en woorden kunnen vormen van allerlei pluimage.
Kortom, als ik even de tijd neem om mezelf te zien, dan wordt de onderliggende schoonheid zichtbaar. De unieke schoonheid die bij mij hoort en bij niemand anders en dan voel ik me ondanks die eerste kleurloze indruk een heel mooi en kleurrijk mens.

Cindy Lauper - True Colors

Mooi is dat

de bus staat zuchtend stil

onvoorzichtig rent ze

met wapperende haren

als ik haar ontwijk

 zie ik in een flits

de dame

met bloemen

op haar schort

ze knipt de haag

en daar
is ook haar lach

en zo is alles

als het zijn moet

 loopt het zo

en echt niet anders

mooi is dat

bron foto: internet

Onderweg naar huis

Alles is zo duidelijk 

precies zoals het is

en niet anders

Dit moment 

ingekleurd door de rode jas

van de mevrouw

en de geur van koffie 

uit het kartonnen bekertje
van de jongen

met de starende blik 

naar buiten gericht

Ik ben er

bron: internet

Eenheidservaring in Kampen

Vanmiddag stond ik op het station van Kampen. In mijn oren klonk de muziek van Taizé: Jubilate alleluia. 

Om mij heen ging het leven door en ik keek toe. Ik zág de mensen die stonden te wachten, de mensen op de bankjes en de mensen die langsliepen. Jonge mensen, oudere mensen, bruine en witte mensen. Ik zág ze, precies zoals ze waren.

Het was alsof ik me in een film bevond en daardoor was er een zekere afstand, maar tegelijkertijd ervoer ik een allesomvattend mededogen. Wij zijn hier met z'n allen. Iedereen leeft zijn leven, doet z'n best. 

Er was oneindige ruimte en ik voelde me vrij en gelukkig. Angst en oordeel waren nergens te bekennen. Iedereen was mooi en goed zoals hij of zij was en daardoor besefte ik dat alles goed is zoals het is.

Het duurde tot in Zwolle toe. Ik stelde me de mensen voor als hadden ze allemaal een bolletje wol in de hand dat zich ontrolt. Ieder in zijn eigen kleuren. Onze draadjes kruisen zich of draaien zich in elkaar. En God houdt al die draadjes in zijn hand.

Misschien kwam het door de muziek, dat zou zo maar kunnen, oordeel zelf:

Sterven

Loslaten doet leven, schreef ik vorige week. Het lijkt erop dat het paasfeest dit jaar zijn sporen nagelaten heeft.
Sterven zodat nieuw leven de ruimte krijgt.
Vanochtend realiseerde ik me bij het opstaan dat ik wil sterven aan mijzelf. Niet fysiek dus, maar geestelijk. Ik wil sterven aan mijn ploeterende bestaan. Ik stop ermee, wil niet langer op weg zijn van A naar Beter. Ik wil het opgeven. Maar dan ook echt. Geen hoopvolle ondernemingen meer voor mij. Ik ga sterven aan mijzelf, want als ik het zelf niet doe, dan wordt het wel op een andere manier afgedwongen.
Manlief ging vandaag extra vroeg naar zijn werk. Gaf me een paar extra kusjes alsof hij iets voorvoelde. De kinderen zongen ongedwongen en net als altijd veel te vaak achter elkaar hetzelfde liedje. En opeens voelde ik me iemand die besloten had om op deze dag een einde aan haar leven te maken. Voelde hoe rustig en helder je onder zo'n besluit kan zijn. Hoe de details van het alledaagse ochtendritueel op zo'n dag glashelder binnenkomen.
In mijn mailbox zat een berichtje van Jacinta: In de eenvoud van zijn, ligt je grootste kracht.
Op Facebook las ik een post van Coelho: If you're brave enough to say goodbye, life will reward you with a new hello.
Ik heb besloten mijn spaargeld te besteden aan een goede lens voor ons fototoestel.
Jezus genas niet voor niets zo graag de blinden.

- snoeien doet groeien - 

Zijn wat je had kunnen zijn

Het is nooit te laat om te zijn wat je had kunnen zijn (George Elliot)

Gewoon opnieuw beginnen. Mijn blik niet langer laten vertroebelen door ervaringen uit het verleden. Kijken door de ogen van de driejarige Joyce in mij. Vol vertrouwen zijn. Beseffen dat ieder moment er een is van een nieuwe geboorte. Fris en onschuldig.
Gedraag je hetzelfde als de mensen die er geen last van hebben, zei een faalangstcoach ooit tegen mij. Dat klinkt wel heel simpel. Toch is dat waar het om gaat. Maak je los van je verleden. Veranker jezelf in het nu.
Gisteren lukte me dat niet goed. Ik voelde goed hoe zenuwachtig ik was voor het sollicitatiegesprek. In plaats van mij even tijd te gunnen om aan te komen, me op mijn gemak te stellen, werd ik meedogenloos aan een spervuur van kritische vragen onderworpen. Alsof ik iemand was die het gewaagd had te denken dat ik wel eens geschikt zou kunnen zijn voor die baan. Alsof ik ontmaskerd moest worden.
Ik heb er een vervelend gevoel aan overgehouden. Geef mezelf op m'n kop dat ik mijn grenzen niet aangegeven heb. Dat ik me in de verdediging heb laten duwen. Heel naar is dat. Nu is het dus zaak om die veroordelende stem even uit te laten razen. Natuurlijk ben je boos, zeg ik tegen de stem. Jij wil dat ik voor mezelf op kan komen, dat ik mezelf kan beschermen, dat ik mijn mannetje sta. Dat lukte me gisteren niet, heel vervelend, en ik ben blij dat het je zo aan het hart gaat. Ik heb er weer veel van geleerd. We laten het nu rusten, okee?
Vanmiddag heb ik weer een gesprek. En ik bedenk me dat het nooit te laat is om het beste in mezelf naar boven te laten komen. Nooit te laat dus om te zijn wie ik had kunnen zijn. Wat een mooie uitspraak van George Elliot.

Zomaar een gesprekje

En toen zaten daar opeens twee kinderen in een bakfiets. Moeder was in de winkel waar ik net uitgekomen was en had de kinderen voor het gemak maar buiten gelaten.

Ze moeten een jaar of drie geweest zijn. Een jongen en een meisje met ieder een een dvd van Dora in de handen. Ze zaten naast elkaar te keuvelen in het lentezonnetje.

"Jullie zitten daar gezellig," zei ik tegen hen terwijl ik mijn fiets van het slot deed. Dat vonden ze zelf ook. Ze waren naar de bibliotheek geweest en mochten strakjes naar een Dorafilmpje kijken. 

En toen keek het meisje me even recht aan terwijl ze verder vertelde. Haar ogen helder en glanzend.
"Dit kind is helemaal ontspannen en vol vertrouwen in de mensen en het leven," schoot het door me heen. 

Ons gesprekje kabbelde lekker door. Het was zo leuk hoe deze jonge kinderen nog gewoon antwoord gaven op mijn vragen. Vanuit een ooghoek zag ik een voorbijganger stoppen om er van mee te genieten. 

Van deze peuters mocht ik binnenkomen en zij mochten dat ook bij mij. En daarmee werden ze een heel bijzonder stukje van mijn woensdag. Hoewel... het was tegelijkertijd zó gewoon dat ik er heel gemakkelijk aan voorbij zou gaan. Maar dat deed ik gelukkig niet. En die voorbijganger ook niet. 

afbeelding: www.jakima.nl

Luidruchtige energie

Wat is het moeilijk om te schrijven nu er zoveel goeie dingen aan het gebeuren zijn.
Ik voel me er energiek door. Vooral rond mijn keel voel ik de energie. Er wil van alles naar buiten. Dat is mooi, maar doe in zo'n toestand de dingen maar eens vanuit rust. Dat is verdomde moeilijk, merk ik wel.
Deze blog bijvoorbeeld probeer ik vanuit rust te schrijven. Dat lukte vrijwel altijd goed. Vaak doordat ik me ook rustig voelde, maar ook in andere gemoedstoestanden (verdriet, wanhoop, angst, onrust) was het toch mogelijk een rustig plekje te vinden diep vanbinnen waar vanuit ik kon schrijven.
Met blijdschap en opwinding ligt dat toch echt anders.
Die overload aan positieve, blije, energie is veel luidruchtiger aanwezig en maakt me, naast gelukkig, ook enorm onrustig. Wat ik dus veel doe is bewegen (wandelen, fietsen, opruimen, etc). Ik dóé even meer dan dat ik bén. Gewoonweg omdat ik die energie wil opgebruiken in de hoop wat rust te vinden zodat ik de dingen weer wat beter overzie.
Dingen inplannen, daar gaat het op het moment om. Vanmiddag ga ik dit uitzoeken, morgenvroeg doe ik dat. Van het IMK kreeg ik een mooi lijstje met een aantal punten dat voor iedereen nuttig is:

• Acties die korter duren dan 2 minuten, meteen doen.
• Nooit een dag voor 100% vol plannen: 60% plannen, 30% storingen, 10% creativiteit
• Lastigste taken eerst
• Opruimen bewaren voor het einde van de dag
• Doe één ding tegelijk
• Neem iedere dag de tijd om van de natuur te genieten, al is het maar van de plant in je vensterbank (deze laatste is van mezelf)

Blijdschap

En toen gebeurden er deze week twee dingen die mijn wereld een soort van roze kleurden.
Het begon ermee dat ik een telefoontje kreeg van The House of Books. Ik had voor hen een proeftekst geredigeerd en dat bleek ik heel goed gedaan te hebben. Gewoon zonder opleiding, op mijn eigen taalgevoel. Ik had het zelfs zo goed gedaan, dat ze mij op wilden nemen in het bestand van te benaderen freelancers!
Dit leuke nieuws bleek de opmaat te zijn voor dat van gisteren: het door mij ingezonden gedicht voor Querido's Poëziespektal 5 is door de selectieronde gekomen en wordt dus in de bundel opgenomen! In augustus van dit jaar komt het boek uit en mijn gedicht zal erin staan, tussen een heleboel Grote Jeugdpoëzieschrijvers van Nederland en Vlaanderen!
Ik ben al heel lang niet meer zo ontzettend blij geweest. Het voelt alsof ik de hoofdprijs gewonnen heb. En dat is in wezen ook zo. Voor het eerst gaat er iets van mijn hand gepubliceerd worden! Wat een erkenning!
En wat een energie kwam er vrij in mij, zeg. Voelde het vooral rond mijn keel gieren. Ik wilde het uitschreeuwen, maar daar was ik dus toch te geremd voor. Ik heb alleen maar rondgelopen, van boven naar beneden, de tuin in, weer terug, even gebeld, getwitterd: ook blijdschap kan je volledig in zijn greep hebben.
Vannacht droomde ik dat ik zwanger was. Het was mij meteen duidelijk dat ik niet zwanger was van manlief, want ik riep alleen maar dat het niet kon dat ik zwanger was. Het ongeloof overheerste. Nog nooit eerder heb ik een droom zo goed kunnen plaatsen.
En wat heb ik ernaar verlangd met heel mijn hebben en houwen te voelen dat ik op de goede weg ben!
Joy!