Samenvallen met mezelf

Afgelopen weekend was ik op de Hezenberg om gastvrouw te zijn voor de aanwezige retraitegasten. Het weekend bleek in het teken te staan van mijn eigen verlangen. Niet zo vreemd natuurlijk, want dat is wat er gebeurt als je je uit het dagelijkse terugtrekt; dan kom je terug bij je verlangen.
Uit mijn dagboek.
Zaterdag: "Ik wil weer samenvallen met mezelf. Kreeg een beeld van mijzelf alsof ik dubbel zag. Twee beelden die niet naadloos aansloten. Ik wil weer precies samenvallen met mezelf."
Ik las Thomas Merton: "Onze echte reis in het leven is innerlijk: het is een zaak van groei, van verdieping en van een steeds grotere overgave aan de scheppende werking van de liefde en de genade in ons hart. Nooit was het voor ons meer noodzakelijk om aan die werking te beantwoorden." En: "... vraag me af waarom ik leef, in detail, en vraag me af wat ik denk dat me ervan weerhoudt om voluit te leven voor datgene waarvoor ik leef."
En prompt zongen we in de kapel Ubi caritas et amor, Deus ibi est. Dat is een Taizé-lied. Het betekent: waar liefde heerst en barmhartigheid, daar is God. Ik had het nota bene zelf uitgezocht de dag ervoor.
Overgave. Alweer. Overgave aan de scheppende werking van de liefde en genade in ons hart, want daar is Gods stem te horen.
Zondagochtend scharrrelde ik als een egeltje in de eerste zonnestralen in het bos om rondom de kapel en maakte mooie foto's. 's Avonds in bed maakte het beeld me droevig. Het leek vooral eenzaamheid uit te stralen. Toch was er toen overgave. Ik was wel degelijk gelukkig daar op dat moment in dat stille ochtenduurtje. Ik voelde de verbondenheid met de schepping en met God.
Nu de mensen om me heen nog toelaten in dat egelhartje van me. Dat gebeurt vanzelf als ik steeds meer ga samenvallen met mezelf.

De omgeving van De Hezenberg in Hattem

Ik ben wat ik doe

Ik heb zo vaak het gevoel dat het zo ontzettend dichtbij is, die toestand van openheid, wijdsheid en onbevooroordeeldheid. Alsof het slechts een vliesje is dat open scheurt en mij de waarheid onthult. Een wolkendek dat openbreekt en de zon laat zien (clichés zijn er niet voor niets). 
Daarnet las ik op het blog van Rinie Altena een paar hele mooie citaten van Thomas Merton. Rinie heeft een paar passages uit Hidden in the same mystery voor ons vertaald. Hier verwoordt Merton heel mooi dat gevoel van mij:
"Die hele onderneming, van het gevoel dat heilig zijn net om de hoek is, is een geweldig verwarrende illusie. Zo zit dat niet in elkaar, zie je. Wij zouden helemaal niet in die dimensie moeten leven. Alsof we langs een horizontale lijn ons voortbewegen, waar we voortdurend op zoek zijn naar zijn wat er nu weer in ons vizier komt en wat we nooit zullen bereiken. Het is als een wortel die de ezel wordt voorgehouden en waarbij de ezel zich alsmaar voortbeweegt maar de wortel nooit krijgt. Sommige mensen zouden willen dat het spirituele leven ook zo is. Maar zo hoort dat niet te zijn. Hierdoor loop je voortduren vooruit op jezelf. Je pakt dan nooit op waar je werkelijk hoort te zijn; namelijk precies daar waar je nu bent, zie je. En je bent daardoor altijd buiten jezelf en dat betekent dat je vervreemd bent van jezelf, weg van waar Christus is."
Het is geen horizontale beweging, maar een zijn, precies waar ik ben. Hier is het te doen voor mij. Ik ben er al en er is geen handeling meer vereist. Op die momenten van helderheid ben ik precies daar waar ik hoor te zijn. Daar waar Christus is, zegt Merton.
Dat zegt hij weer heel goed. Ik ben al gearriveerd. Ik denk ook dat je alleen op die manier van de waarheid kunt getuigen. En daarmee ben ik terug bij Dorothee Sölle.
Geluk is er altijd, zegt Sölle. En: "De mooiste formule voor geluk is voor mij de mystieke zin: ik ben wat ik doe."

Hoewel... sommigen ervaren het anders :-)
www.loesje.nl

Eén worden

Vandaag lees ik op Rinie Altena's blog een mooie column van Jean Jacques Suurmond. Wat ik eruit haal sluit mooi aan bij wat ik gisteren schreef: iedere situatie, elk moment, kan ik ontvankelijk zijn voor Gods zaden en op die manier een voedingsbodem zijn voor Zijn Liefdevolle Wil.

"Van nature is ons bestaan verdeeld. We zien God als een E-nummer: een mogelijke toevoeging die aan het leven houdbaarheid of smaak moet geven," stelt Suurmond in zijn column. Maar: "God is geen toevoeging, maar het hart van de wereld." Maakt het dan niet uit of je gelovig bent of niet? God is er toch wel. Ook in de ongelovige.

Ik vind dat grappig, want ik heb het me al vaker gerealiseerd. God, de Tao, De Allermooiste, De Eeuwige, is overal aanwezig. Of je het nu gelooft of niet, dacht ik er dan achteraan. Jij merkt het dan wel niet, maar nu spreekt God tot jou.

Als manlief vol overgave een prachtige drakenboot van lego aan het bouwen is, dan zou hij Gods aanwezigheid kunnen ervaren. Het zou kunnen. Ik heb er al vaker met hem over gesproken en toen dergelijke voorbeelden gegeven. Toch voelt hij Gods aanwezigheid niet. Gewoonweg omdat hij er niet in gelooft.

Als God overal is, in iedere situatie tot mij spreekt, dan is hij dus ook in de chaos en de drukte te vinden. "Wie God los van het gewone leven ziet, leeft nog in diabolische verdeeldheid," zegt Suurmond. "Als we hem tot bijzondere ervaringen beperken, raakt hij uit het zicht. God wordt irrelevant voor het gewone leven - een mogelijke toevoeging of hypothese. Pas als we in de keuken van het alledaagse bestaan in een spiegelei God zien glimlachen, zijn we één geworden, zoals God één is."

Prachtig.

Gods zaden aanvaarden

"Als ik mijn blik op God gericht houd, dan zal iedere gebeurtenis en ieder ogenblik, in mijn wil, zaden van Zijn leven uitstrooien, die op een dag tot een enorme oogst zullen ontkiemen," zegt Thomas Merton.
Zijn tekst kwam binnen op een moment dat ik me op mijn kamer had teruggetrokken, de realiteit van de gezinsdrukte ontvlucht. Een week krokusvakantie speelde me gisterenmiddag parten: te weinig structuur en teveel prikkels.
Ieder moment, in elke gebeurtenis, wordt mij de wil van God aangezegd, zegt Merton. In ieder situatie zoekt Gods liefde mij en dus heeft ook iedere situatie het goede met mij voor.
"De zaden die ieder ogenblik door Gods wil in de tuin van mijn vrijheid worden geplant, zijn de zaden van mijn eigen identiteit en werkelijkheid, van mijn geluk en mijn heiligheid.
Als wij die zaden weigeren, weigeren we alles. Dit betekent de weigering van mijn eigen wezen en bestaan, van mijn eigen identiteit en ware ik. Gods wil niet aanvaarden, beminnen en volbrengen houdt in dat ik de volheid van mijn bestaan weiger in te gaan," zegt Merton.
Ik voel hoe waar deze woorden zijn. Al terwijl ik ze lees neemt de helderheid in mij toe. Deze woorden geven nauwkeurig weer waarom het zo nodig is dat ik dat lijntje met God open hou. Waarom ik me daar zo graag op wil concentreren. Hij spreekt tot mij. Niet af en toe, nee, in iedere stituatie, in ieder moment.
Ik heb mezelf weer een weekendje in een klooster kado gedaan. Even fine-tunen.

- Thomas Merton - 

Die verraderlijke onderstroom

Het zit er bijna op. Zometeen nemen we afscheid van elkaar en duiken we het leven van alledag weer in.
Tijdens het ontbijt mocht er weer gepraat worden en dat had een heel bevreemdend effect op mij. Ik heb me nog een hele tijd stil gehouden, maar toen ging ik toch ook praten. Het was duidelijk dat ik dacht dat het nodig was dat ik een geïnteresseerde vraag stelde. Zo klinkt het wel heel bot, maar in wezen was dat waar het op neer kwam. De sociale en geïnteresseerde Joyce kwam bovendrijven.
Nu zit ik weer lekker in m'n eentje op m'n kamer.
Van Theresia van Ávila en Thomas Merton heb ik deze dagen geleerd dat 'de waarheid' het allerbelangrijkst is.
"Innerlijke stilte is de positieve rust van de geest in de waarheid.
De eerste stap tot het vinden van God, die Waarheid is, is het ontdekken van de waarheid over mijzelf. En als ik gedwaald heb dan zal de eerste stap de ontdekking van mijn dwaling zijn. Een onwaarachtige en misleidende 'ervaring' van wat Gods werk in de ziel schijnt te zijn, brengt voor een moment een soort van innerlijke stilte met zich mee. Het is de stilte van een ziel die steunt op een illusie. Deze stilte wordt echter spoedig verstoord door een diepe onderstroom van onrust en rumoer," zegt Merton, nietsontzienend als altijd.
Ik las deze passage gisterenavond en voelde me enorm aangesproken. Ik was me er namelijk al van bewust dat ik mezelf op een bepaalde manier een rad voor de ogen draaide de afgelopen dagen.
Het lukte mij heel goed om zonder gedachten te zitten. O, wat kon ik dat toch goed. Die andere mensen konden dat vast minder goed. Dat gevoel, dat stroomde als een ondergrondse rivier. Precies zoals Merton het verwoordt.
Waar ik dan wel weer blij mee ben is het feit dat ik mij dit bewust was. Ik had het herkend. Dat Merton het me gisteren nog eens flink inpeperde, is alleen maar mooi. Het is mijn les van deze dagen.
Hoogmoed voor de val. Maar ik sta weer op en laat mij niet ontmoedigen. Het is een pad met weerstanden en uitdagingen. Hou je blik naar God gericht, meer is niet nodig, zegt Theresia.

De kristallen burcht van Theresia van Ávila

Volgens Theresia van Ávila is de ziel als een kristallen burcht met vele vertrekken. In het centrum van de burcht ligt het hoofdkwartier waar vanuit jouw innerlijke zon schijnt en het meest directe contact met God plaatsvindt.
Theresia zegt dat je alle kamers moet willen betreden. Ook de kamer van de kwetsuren of de kamer van de weerstand.
Soms bevind je je ver van het centrum en is van jouw innerlijke zon niets te zien of te merken of is de kamer wel erg confronterend. Laat je dan niet ontmoedigen, zegt ze, want deze kamer is niet de enige in de burcht en weet dat je iedere kamer vaker zult bezoeken.
Haar woorden doen me denken aan de looproute van het labyrinth. Ook als je een labyrinth loopt ben je op weg naar de kern. Een ook deze weg kronkelt zich dan weer verder van de kern af, dan weer heel dicht naar de kern toe. Ook hier gaat het er om je niet te laten ontmoedigen en in vertrouwen je weg te vervolgen, je stappen te blijven zetten. Uiteindelijk zul je je doel bereiken.
Vanochtend leerde ik over het vertrek van de weerstanden.
Er zijn allerlei redenen om niet aan de roep gehoor te geven, zegt Theresia. Alle argumenten die aangedragen worden vanuit jezelf of je omgeving komen voort uit angst. Je zal een innerlijk besluit moeten nemen en beseffen dat de weerstanden zullen blijven, ze zullen slechts afwisselend van sterkte zijn.
Om weerstanden te overwinnen nam Theresia iedere avond de tijd om afstand te nemen van de stemmen die haar probeerden te beïnvloeden. De stemmetjes van het ego zijn dwingend en gaan gepaard met heftige emoties, de stem van God is daarentegen uitnodigend, helder en duidelijk.
"Wat is hier de stem van God?" vroeg ze zich dan ook af. Net als voor Thomas Merton, draaide het voor Theresia van Ávila om haar relatie met God. Het is daarvoor nodig dat je jezelf in alle eerlijkheid leert kennen. Alleen dan vind je de weg naar huis en kun je je eigen beste vriend worden. In alle nederigheid, want teveel ernst en perfectionisme liggen op de loer, lijkt ze speciaal voor mij te zeggen.
Mijn mantra voor vandaag luidt dan ook:

Ik ben goed genoeg om de weg naar huis te vinden. Mijn herberg is in orde om de belangrijkste gast te ontvangen.

Theresia van Ávila

Ontwaakt verlangen

Het is nu bijna half 12 en ik ben alweer vijf uur op. Heb er al vier meditatiesessies op zitten, ben in de kerk geweest voor het Lauden en heb Miek allerlei inspirerends horen vertellen over Theresia van Ávila.
Ik ben aan het wennen. Wil me graag overgeven aan het ritme, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Praktisch gezien speelt vooral mijn gipsen pootje me parten; ik zit niet lekker op m'n meditatiebankje, heb al een stoel uitgeprobeerd, maar dat is het toch echt niet voor mij. Nu heb ik een zeer bijzondere meditatiehouding verzonnen: ik zit nu met één been onder het meditatiebankje, het andere staat gewoon gebogen voor me. Beetje vreemd, maar het lijkt toch te werken.
Ik lees Thomas Merton en hoor dus over Therersia van Ávila en haar kristallen burcht, waarover morgen meer. Heel inspirerend allemaal. Ze sluiten mooi op elkaar aan. Het gaat hen allebei om het meest directe contact met God.
"Wij zijn maar al te zeer bereid om te geloven dat het 'ik' dat wij geschapen hebben in onze min of meer waarachtige pogingen om ons authentiek te doen schijnen in de ogen van anderen, ons werkelijke zelf is. We nemen het zelfs als identiteit aan," zegt Merton. "Trouw aan dergelijke non-identiteit is vanzelfsprekend ontrouw aan onze werkelijke persoonlijkheid, die in mysterie gedompeld blijft. Wie heeft geloof en respect genoeg om aan dat mysterie aandacht te geven en zichzelf als 'de onbekende' te aanvaarden? God helpe de mens die veronderstelt alles over zichzelf te weten."
Ik denk dat hij hier precies aangeeft wat ik vaak nog zo moeilijk vind: nieuwsgierig zijn naar mezelf. Terug gaan naar mijn innerlijk kind. Dat kind dat zich nog laat leiden door het leven. Dat zich laat leiden door Zijn mysterie, zou Merton zeggen. Ik op mijn beurt kan mij weer laten leiden door dat kind in mij.
En ja hoor, daar is het verlangen: mij te herinneren wie ik ten diepste ben.

Optimisme vs bezorgdheid

Vanochtend las ik over vertwijfeling, wanhoop en bezorgdheid. Thomas Merton schrijft er over in zijn boek Een leven lang om geboren te worden. Hij stelt dat we in een tijd leven waarin een optimistische kijk op het leven als een deugd gezien wordt en dat bezorgdheid bijvoorbeeld maar al te vaak opgevat lijkt te worden als een teken van geestelijke onzekerheid.
Ik merkte het bij mezelf de afgelopen twee weken. Ik wilde mijn angsten niet wegwuiven, maar ik wilde ook niet de negatieveling zijn, de persoon zonder een greintje vertrouwen. Het was een precair evenwicht dat ik zocht. Nu de uitslagen van de kweek van oma M.'s tumor relatief positief zijn, lijkt het toch alsof ik me teveel heb laten meeslepen door die mogelijkheid dat er onmiddellijk met grof geschut ingegrepen zou moeten worden. Vreemd hoe dat werkt achteraf.
Merton stelt dat mensen behoefte hebben zichzelf te beschermen tegen "angstaanjagende wolkenluchten. Zulk een optimisme mag dan plezierig lijken, maar is het ook veilig?" vraagt hij zich af. "Zij [bezorgdheid] is de vrucht van onbeantwoorde vragen. Maar onbeantwoorde vragen bestaan niet tenzij ze eerst gesteld worden. Er is bovendien een reden tot grotere bezorgdheid en onveiligheid, die veroorzaakt wordt door de angst om de juíste vragen te stellen. Stel je voor dat zou blijken dat er geen antwoorden op die vragen te geven zouden zijn!" Het gevolg is dat wij "bij elkaar kruipen in het fletse licht van ontoereikende antwoorden op vragen die wij niet durven stellen," schrijft Merton.
Ik merk dat het mij dat niet meer lukt om die essentiële vragen níet te stellen. Ze dringen zich aan me op en ik moet er wat mee. Ze tot me door laten dringen, hun effect doorvoelen en daarna eventueel in een kluisje opbergen als ik er verder niets mee kan op dat moment. Zo weet ik in elk geval wat mij angst inboezemt en hoe die angstbeelden eruit zien. Pas daarna kan ik ze opsluiten en hopen dat ik ze niet meer tevoorschijn hoef te halen.
Bezorgdheid is niet per definitie teken van geestelijke onzekerheid. Het is ook vaak reëel en heel menselijk.

"Le point vierge" van Thomas Merton

Hier ben ik.
Ik zet mijn stappen, loop zijpaden voorbij, steek kruispunten over. Weet vaak niet eens of het goed is wat ik doe en loop op goed geluk door. Stap voor stap.
Onderweg bekruipt mij de twijfel. Is dit de manier? Waarover spreekt mijn hart? En: doe ik het zo wel goed? Vooral deze laatste vraag roept moedeloosheid op en dan sta ik stil. Zintuigen op scherp. Hier ben ik. Hier en nergens anders. Ja, alles is goed. Jij ook, en ja, ook alles wat je doet.
Ik lees in Thomas Mertons meditatieve teksten. Hij citeert Bonhoeffer: "In de kennis van goed en kwaad is het voor de mens onmogelijk om zichzelf te zien in de realiteit van zijn bestemming die door zijn oorsprong bepaald is. Hij heeft eerder de neiging om zichzelf te zien als goed of slecht binnen zijn eigen mogelijkheden. Hij kent zichzelf als iets aparts, van God gescheiden, buiten God, en dat brengt met zich mee dat hij alleen zichzelf kent en God in het geheel niet... Daarom is het weet hebben van goed en kwaad een scheiding van God. Alleen tégen God heeft de mens weet van goed en kwaad."
Dit gaat over mij. Ik blijf maar bezig mezelf te zien als goed of slecht omdat ik mezelf blijf zien in relatie tot mijn omstandigheden. Dat klopt. Ik ben onder de indruk. Het is slechts tijdens meditaties en op rustige momenten dat ik contact maak met wat Thomas Merton 'Le point vierge' noemt. De diepste kern van ons wezen, vrij van zonde en illusie, een punt van 'niet-zijn'. "Een punt van waaruit God over ons leven beschikt en die niet toegankelijk is voor de spelingen van onze geest of de brutaliteit van onze wil."
Wat is de bedoeling dat ik doe? Ik voel de wanhoop achter deze vraag. Dat ik de vraag zo wanhopig stel, geeft aan dat ik geloof in goede en foute keuzes. En die foute keuzes wil ik niet maken. Ik wil blijkbaar nog steeds ontzettend graag het goede doen en daar vervolgens complimenten voor krijgen.
"Het leven is, of, zou moeten zijn, een strijd naar het zoeken van de waarheid. Wat wij zoeken, is echter de waarheid die wij al bezitten. De waarheid betekent voor mij de werkelijkheid van het leven zoals het mij gegeven is te beleven," zegt Merton.
Laat het los, dat goed en kwaad. Leef. Leef je leven met hart en ziel. Er is geen goede of foute weg. Ga je weg en beleef het avontuur dat er aan verbonden is. Dat is wat ik mezelf vandaag nog maar eens op het hart druk.

Geroepen om te zijn

Geld, geld, geld. Altijd maar dat geld. Ik kan er heel moedeloos van worden.

Als het er om gaat er gewoon te zijn, hoe doe je dat dan in deze maatschappij? 

Ik voel ik mij een heel diep verlangen naar contact met mijn echte zelf. Ik heb niet meer te wensen dan dat ik mag uitdragen wie ik ten diepste ben. Op dit moment ben ik iemand die verlangt naar inspiratie, wezenlijk contact en de rust om te voelen wat juist is om te doen. 

Dat klinkt heel aannemelijk misschien, maar in de praktijk botst dit met veel dingen. Vooral met het feit dat het leven geld kost en dat dat op de een of andere manier opgebracht moet worden. Deze noodzaak geld te verdienen trekt mij onmiddellijk uit mijn centrum en verbreekt de verbinding. Het maakt me dieptreurig. 

Ik wil helemaal niet bezig zijn met dingen die er wat mij betreft niet toe doen. Klinkt dat heel verwend? Ik vrees van wel. En ook dat stemt mij dan weer treurig, want ik kom daardoor linea recta uit bij die stem die jarenlang geroepen heeft dat ik een schop onder mijn kont nodig heb.
Naast mij ligt het boek Een leven lang om geboren te worden. Het is een boek met meditatieve teksten van Thomas Merton. Ik sla het op een willekeurige bladzijde open:
"Ieder mens is geroepen om te zijn."
Ja. Ik ben geroepen om te zijn.
Niet langer van de ene handeling in de andere rollen, maar voelen hoe het ermee is. Niet slechts bezig zijn met het najagen van genot, maar het leven ervaren in al zijn weerbarstigheid. Maar vooral wil ik niet langer gericht zijn op allerlei materialistische wensen, maar kiezen voor de weg van mijn ziel.
En als je die weg eenmaal ingeslagen bent, is er geen weg meer terug, zei Chögyam Trungpa. Ook zuster Rebecca Willekes gebruikt in haar persoonlijke verhaal de metafoor van de glijbaan.
Ik sta bij de bushalte en weet dat mijn bus zal komen. Ik wacht af in actieve verwachting.

Tijd voor een reset

Gisteren was ik op De Kinderboekenmarkt in Den Haag, waar een groot aantal kinderboekenschrijvers en -illustratoren aanwezig was om hun lezers te ontmoeten. Dat klinkt heel erg leuk en ik verheugde me erop. Had ook een paar dierbare boeken meegenomen. Uiteindelijk heb ik deze mensen ook gesproken en dat was leuk, maar het geheel was zo druk, teveel mensen in te kleine ruimtes, lawaaierig en chaotisch, dat ik er compleet van over mijn grenzen gegaan ben. 's Avonds kwam de hoofdpijn opzetten en die heeft mijn hoofd nog steeds in de houdgreep.
Tja, en als ik dan de teksten van Thomas Merton lees, waarin hij zo prachtig schrijft over die roeping tot eenzaamheid, dan wil ik niets liever dan naar een landelijk gelegen klooster verhuizen.
"De roeping tot eenzaamheid houdt in: zich volkomen toevertrouwen, zich overleveren aan de stilte van weids panorama van bossen en heuvels, van zee of woestijn, stil zijn als de zon opgaat over het land en zijn stilte vervult met licht. Bidden en werken in de ochtend, zwoegen en rusten en in de avond weer stil worden in meditatie, wanneer de nacht valt over dat land en de stilte zich vervult met duisternis en sterren. Dit is een waarachtige en bijzondere roeping. Slechts weinig mensen zullen in zo'n stilte volkomen opgenomen willen worden, zo'n stilte laten doordringen in merg en been en niets dan de stilte ademen en zich voeden met de stilte. Slechts weinig mensen willen de ware aard van hun leven veranderen in een echte levende en waakzame stilte."
Als ik dan terugdenk aan de dag van gisteren, dan wordt het me zwaar te moede. Dan wil ik alleen maar roepen: "Ja hoor, ik wil dat wel! Ik wil graag de aard van mijn leven veranderen in een levende en waakzame stilte. Niets liever!"
Er komt een gevoel van schaamte in me op. Het heeft ermee te maken dat ik het blijkbaar nog steeds zo moeilijk vind om zuiver te leven. Wat deed ik daar in die drukte, die herrie en het lawaai? Waarom zijn we niet naar zee gegaan? Ik weet het niet, het gebeurt gewoon, ik krijg er geen speld tussen op zo'n moment.
Vandaag verlang ik weer eens heel sterk naar een leven van rust, eenvoud en regelmaat. Wil ik nergens aan meedoen en me terugtrekken in mijn coconnetje.
Ik ga mijn gepijnigde hoofd te ruste leggen. Voor een reset.

Mandala van Jannah Brown

Laat me rusten in Uw wil en stil zijn

Ik lees verder in In gesprek met de stilte van Thomas Merton en word keer op keer geraakt door zijn eerlijkheid. Het is zijn worsteling met het niet-zijn en zijn liefde voor het leven (en dus voor God) die hij zo prachtig beschrijft. Heel eigen, maar tegelijkertijd herken ik het verlangen van alle mystici in zijn woorden.

Hij zit zichzelf regelmatig in de weg. Beseft dat hij onvolkomen is en van God afdrijft zodra hij even niet oplet.

"Verlos me van mijn eigen persoonlijke giftige drang om alles te veranderen, om onredelijk te handelen, om me druk te maken vanwege de drukte en alles in de war te sturen wat Gij hebt geordend.

Laat me rusten in Uw wil en stil zijn. Dan zal het licht van uw vreugde mijn leven verwarmen. Uw vuur zal branden in mijn hart en schitteren voor uw glorie. Daarvoor leef ik. Amen, amen."

Laat me rusten in Uw wil en stil zijn. Het doet iets met mij. Alle leven is een bewegen richting volmaaktheid, zegt de Tao Te Ching. Als je je maar kan overgeven. Niets in de war gaat sturen, zoals Merton het omschrijft. 

In de onrust van mijn onzekerheid voel ook ik haarfijn aan dat ik de verbinding kwijt ben. Dat alles wat ik vanuit die gemoedstoestand beslis of onderneem door angst gekleurd is. De overgave is kwijt. Het vertrouwen is weg. Terwijl alles wat mij te doen staat is vanuit het stille weten, vanuit het contact met mijn Alwetende Hart, in alle rust en overgave de dingen te blijven doen die mij voldoening schenken.

Maak mij los van het niet-zijn waarin ik mij uitput en sterf, zeg ik in navolging van Merton. Laat me rusten in Uw wil en stil zijn.

Waakzame aandacht

We hebben de kat van ons nichtje te logeren. Bijna acht weken blijft hij bij ons. Vanochtend liet ik hem aan zijn tuigje even in de tuin rondscharrelen. Alles was nat en uit de hemel kwamen minuscule regendruppeltjes.
De kat ging zitten. Aan zijn hele lichaamstaal was te zien dat zijn zintuigen op scherp stonden. Waakzame aandacht. Ik was onder de indruk. De overgave aan het moment daar in die nattigheid met zijn geuren en geluiden was totaal. Hij bewoog zijn koppie, zijn oren en staart vanuit een opperste concentratie. Alles stond in het teken van.
Ik herkende mezelf in de kat. Het is mijn houding tijdens het mediteren. Op dezelfde manier ga ik zitten en stel me open. Al mijn zintuigen op scherp. Hoe is het ermee? Wat neem ik waar? Deze poot rust dus volledig in het nu. Tegelijkertijd is een ander deel van mij gericht op wat komen gaat. Die poot is alert op alles wat gebeurt en lijkt op de toekomst gericht.
Gisteren was een bijzondere dag. Ik maakte kennis met Thomas Merton. In gesprek met de stilte is de titel van het boek dat ik lees. In de inleiding staat dat "Thomas Merton al vroeg geleerd [had] om in stilte te waken met het oog van zijn hart gericht op de horizon van het volgende ogenblik." Mooi, mooi, wat word ik blij van zulke mooie omschrijvingen van wat ik herken bij mezelf.
Ik herken zijn verlangen terug te keren naar "de Vader, naar de Oneindige, de Oorspronkelijke, de Ongekende, naar Hem die bemint, naar de Stille, de Heilige, naar de Barmhartige, naar diegene die Alles is." En als ik voor in het boek lees dat het opgedragen is aan zijn moeder, die stierf toen hij pas zes jaar oud was, dan ben ik geneigd te denken dat dit diepe verlangen naar God hiermee verband houdt. Ik denk dat veel mensen die jong een ouder verloren dit gevoel van heimwee herkennen en er, net als ik, alles voor over zouden hebben om weer thuis te kunnen komen in dat warme nest.
De kat ligt inmiddels lekker te snorren in een hoekje van de bank. Ik heb nog een paar inspirerende weken voor de boeg.

Michingo, onze logeerkater