Delen of zijn?

Het lijkt wel alsof mijn radar voor inspirerende ervaringen of inzichten continu aanstaat. Dat is toch mooi? zou je denken. Ja en nee.

Ik vind het blijkbaar erg fijn om mijn ervaringen te delen en dus ben ik er alert op. Er zit helaas nog steeds iets van dat enthousiaste kind achter die "Kijk mij!" roept, maar gelukkig is er vooral het gedeelte in mij dat graag wil inspireren en geruststellen: "Kijk, zo ging het bij mij vandaag." 

Aan de andere kant kan ik dus niets meer beleven zonder dat ik me afvraag of het niet een prachtig onderwerp is om een stukje over te gaan schrijven. Mocht dat het geval zijn, dan is de drang dus heel groot om onmiddellijk te gaan schrijven en ben ik uit de ervaring geraakt. Tegenwoordig roep ik heel hard HO! en keer terug naar het moment. Als ik geluk heb, want soms lukt me dat niet meer en is 'the damage done'. 

Hier op Zielekruid heb ik nadrukkelijk oog voor het pijnlijke en schurende, maar op Facebook is alles wat ik post toch vooral positief. Het blijft een precair evenwicht dat ik zoek. Het is fijn om te delen, maar uiteindelijk gaat het er toch gewoon om dat ik mijn leven leef. Tenslotte is het leven een aaneenschakeling van ervaringen en momenten die ik niet abrupt moet gaan afbreken om ze te kunnen delen. 

Dus tegen dat stuk van mijzelf dat denkt dat er zonder al dat gedeel niets van mijn persoon overblijft, zeg ik: Ik ben. Ook zonder dat al die anderen weten waar ik allemaal aan meegedaan heb (Ik ben sociaal of actief), van genoten heb (Ik ben opmerkzaam of mindful), wat voor interessants mij allemaal te binnen geschoten is (Ik ben wijs). 

Ik ben. 

Daar hoeft dus niets achteraan geplakt te worden. Niet op een indirecte manier door middel van posts op het internet en nee, ook niet ondubbelzinnig door mijzelf in mijn hoofd.
En ondertussen mag mijn radartje gewoon blijven draaien, hoor. Ik geniet namelijk erg van die focus op het wezenlijke. Het voedt de dankbaarheid voor wat het leven allemaal te bieden heeft aan ervaringen en dat is alleen maar goed.

foto van internet, fotograaf onbekend

Silva

Het afgelopen weekend ben ik beide dagen naar Rotterdam afgereisd om deel te nemen aan de eerste module van de Silvatraining.
De Silva Methode is de door José Silva ontwikkelde techniek om je te helpen meer van je brein te gebruiken en de creatieve vermogens van je bewustzijn te vergroten, vertelt de site.
Het was me al langer duidelijk dat ik mijn brein tegenstrijdige opdrachten gaf. Ik besefte verdomd goed dat positief praten tegen mezelf geen enkele zin had zolang die stem diep van binnen daar een opdracht doorheen schreeuwde die alle hersencellen weer de tegengestelde richting uit dirigeerde.
In de Silvatraining leerde ik dat mijn brein juist op alfaniveau bevattelijk is voor informatie. Als je 'in alfa' bent, dan produceren je hersenen minder hersengolven per seconde dan wanneer je (in het dagelijkse leven) op bétaniveau functioneert. Ik heb geleerd om naar dit niveau van bewustzijn af te dalen en mijn brein van daaruit specifieke boodschappen te geven.
Sinds de training concentreer ik me vooral op het rechtzetten van een aantal negatieve overtuigingen die ik over mezelf in het leven geroepen heb. Daarmee heb ik mezelf tenslotte jarenlang onderuit geschopt.
Net als na de week mediteren met Miek Pot, heb ik na dit weekend het gevoel dat er een basis gelegd is waar ik mee vooruit kan. De technieken zijn eenvoudig en je zou ze jezelf ook zelfstandig eigen kunnen maken. Maar net als bij mediteren is het toch wel heel erg fijn als iemand je een paar dagen aan de hand neemt. Door de deskundige begeleiding heb ik me er compleet aan over kunnen geven en dat heeft die basis gelegd waar ik nu profijt van heb.
Het mooiste vind ik nog wel dat ik al zo doordrongen geraakt ben van al die positieve dingen dat ik mezelf nog maar af en toe betrap op negativiteit. "Ik heb nu eenmaal geen richtingsgevoel," dat soort uitspraken bijvoorbeeld. Ik stop ze meteen en buig ze om in een positief geformuleerde constatering.
De tijd van negativiteit en pessimisme is voorbij. Het heeft me geen goed gedaan.
Ik ben goed zoals ik ben, doe mijn best en stel me in op een positief resultaat. En verder ga ik relaxed met de dingen om: Kun je er niets aan veranderen? Maak je niet druk. Kun je er wél iets aan veranderen? Maak je niet druk. Moet Lao Tse wel geweest zijn die deze wijze woorden sprak.

- kunstenaar onbekend -

Routines en rituelen

Gisteren kwam mij een jonge vrouw tegemoet. Zij leek me iemand die naar huis fietste van een baan waar ze tevreden mee was. Ik vermoedde dat ze niet te kritisch was op haar uiterlijk of op wat dan ook en dat haar leven gekenmerkt werd door rust. In die paar tellen dat ik haar zag begreep ik even hoe het ook kan zijn. Ik werd teruggeworpen in de tijd en besefte dat het ergens misgegaan is, want als kind dacht ik ook dat alles helder en eenvoudig zou zijn.
Dat is het in wezen ook. Ik ben het zelf die in de loop der tijd is gaan geloven dat de dingen niet meer goed zijn zoals ze zijn.
De afgelopen weken heb ik als zeer druk ervaren. En dat terwijl het een tijd van vrijheid zou gaan worden. Een soort van vakantie. Maar juist dat niets meer hoeven van mezelf heeft me de das om gedaan. Vanochtend begreep ik dat het onder andere te maken had met het gebrek aan routine, aan rituelen. Ik kwam mijn werkkamer binnen en realiseerde me dat ik gestopt ben met het aansteken van de kaarsen bij binnenkomst. Voordat ik ging zitten deed ik dat. Altijd. Er ging een rust vanuit. Zo doe ik dat. Dit is mijn manier. Ook het mediteren is in het slop geraakt, net als het schrijven voor deze blog.
De afgelopen weken heb ik me te vaak afgevraagd of ik ergens zin in had en dat heeft mij geen goed gedaan. Voorheen ging ik gewoon zitten om een blogtekst te schrijven. Vroeg me nooit af of ik wel zin of inspiratie had. Er kwam vrijwel altijd iets opborrelen. Nu ik mezelf de keuze laat, ben ik weer terug in ratio-land en daar waait de wind van de inspiratie niet. Ik moet meteen denken aan zuster Paula, die mij al aanraadde om "Ik ga..." tegen mezelf te zeggen.
Komend weekend ga ik naar een training. Ik ga leren hoe ik kan leven vanuit een dieper niveau van ontspanning zodat mijn rechter en linker hersenhelft gemakkelijker samen kunnen werken. Ik stel me zo voor dat ik op die manier ontvankelijk ben voor de inspiratie van de Heilige Geest.
En die vrouw die jou straks tegemoet fietst? Dat ben ik. Blij met de manier waarop ik mijn geld verdien!

bron foto: internet

Anarchisme is goddelijk

Het is even wennen, dat loslaten van alles wat ik moet van mezelf. De moeilijkste vind ik het loslaten van het (bijna) dagelijks schrijven op deze blog.
Vandaag bijvoorbeeld. Wij hebben het prachtigste weer van de wereld (zo zegt mij moeder het altijd) en ik had meteen bij het opstaan al een lijstje met dingen in mijn hoofd die gedaan moesten worden: open sollicitaties de deur uit, één was opvouwen een nieuwe ophangen, de badkamer, naar de bieb, iets moois maken (aiaiai) en... eindelijk weer eens een blogtekst schrijven.
Ben begonnen met een wandeling met vriendin S. en heb enorm genoten van het heerlijke weertje. Bij thuiskomst dacht ik: waar heb ik nu zin in? Naar de bibliotheek. Okee, naar de bieb, want daar lag een nieuw seizoen Dexters voor me klaar. En toen? Heerlijke koffie gezet en in de tuin gezeten met een boek. En toen? Jaaa... even schrijven voor het blog!
Ik schrijf de laatste tijd wel minder en dat vind ik ook wel jammer, maar ik merk ook dat het me goed doet om het daarbij te laten. Okee, dat is nu zo. Ik ga niet geforceerd stukjes schrijven. Deed ik voorheen trouwens ook niet, hoor. Toen stroomde het gewoon iets gemakkelijker uit m'n vingers.
John Parkin heeft mij met Fuck it! ook op het goede spoor gezet. Niets nieuws onder de zon, maar wel weer lekker nonchalant opgeschreven. Neem iedere keer dat je voelt dat je iets tegen je zin aan het doen bent of dreigt te gaan doen in overweging om 'Fuck it!' te roepen. Gewoon omdat je op die manier, lekker anarchistisch, ruimte creëert voor jezelf.
Een leuk detail is Parkins etymologische verklaring van het woord anarchie. Het komt namelijk van anarchos wat Grieks is en een beschrijving was die vaak voor God werd gebruikt - 'geen oorzaak hebben' en 'zonder begin zijn' werd als goddelijk beschouwd.
Ik wens jullie een goddelijke dag toe!

Troost

Afgelopen zaterdag nam ik deel aan een workshop met Peter Denneman en Joke Litjens over het opzetten van een huisgemeente. Alleen al het deelnemen aan zo'n dag in een groep mensen heeft een enorme impact op mij. In de trein terug naar huis schoot er dan ook van alles door me heen:

• Wat doe ik toch nog steeds enorm mijn best als ik me tussen de mensen begeef (en geef ik mezelf toch gauw op m'n kop!)
• Wat wil ik die ander toch graag 'helpen' met mijn kijk op de zaak 
• Wat reageren mensen toch positief op mij als ik ergens binnenkom (dat verrast mij iedere keer weer)
• Wat is het toch leuk om met onbekenden te praten en dan te voelen dat we oprecht in elkaar geïnteresseerd zijn
• Wat is het toch een troostend idee dat er mensen zijn die vanuit hetzelfde verlangen leven als ik
• Wat is het toch fijn om te ervaren dat bij echt contact alle vooroordelen oplossen en ieder mens prachtig is
• Wat is het toch nodig dat ik me open en liefdevol blijf opstellen naar mezelf en alle mensen om me heen!

Het was een confronterende dag, maar ook een dag van troost. Er zijn meer mensen zoals ik. Mensen die net als ik dat lijntje met God, met onze Bron, met de Tao, open willen houden. Iedere dag weer.
Hoe doe jij dat? Eerlijk je ervaringen willen delen, daar gaat het om. Dat opent onze harten voor elkaar. We laten ons kennen en op zulke momenten is zichtbaar dat wij voortkomen uit De Allermooiste.
Dat is waar ik blij van word. Alles valt op z'n plek.
Zie je wel.

Compassie en vriendelijkheid

BEGIN WITH KINDNESS TO YOURSELF

We are all in this together. So when you realize that you’re talking to yourself, label it “thinking” and notice your tone of voice. Let it be compassionate and gentle and humorous. Then you’ll be changing old stuck patterns that are shared by the whole human race. Compassion for others begins with kindness to ourselves.

Pema Chödrön

Hoe word ik een vroege vogel?

Vandaag, of moet ik zeggen vannacht, werd ik weer eens om 5.00 uur wakker. Het gebeurt me vrij vaak de laatste tijd. Klaarwakker was ik. De gedachte kwam bij me op dat ik net zo goed op zou kunnen staan. Dat deed ik niet, ik sliep meteen weer in. Ik ben Malle Pietje niet.
En toch.
Voor vandaag had ik bedacht mijn dagritme weer eens onder de loep te nemen. Vroeg opstaan vind ik toch wel heel stoer. Ik benijd die vroege vogels. Wayne Dyer bijvoorbeeld. Die heeft al gemediteerd en geschreven voordat ik mijn bed uit kom.
Na wat rondstruinen op het internet, ben ik tot de volgende aanpak gekomen:

• Simpelweg mijn slaaptijd twee uur naar voren schuiven blijkt niet te werken
• Ik ga naar bed als ik moe ben en doe 's avonds geen actieve dingen meer (deed ik toch al niet)
• Ik sta iedere dag om 5.00 uur op
• Na verloop van tijd zal blijken dat ik minder uren slaap (van 8 naar gemiddeld 6.5)
• Ik heb iedere ochtend twee uur meer levenstijd te pakken waarin ik kan mediteren en schrijven

Het schijnt dat mijn lichaam zich op deze manier het beste aanpast aan mijn slaapbehoefte. Ben ik een keer later naar bed gegaan, dan zal ik de volgende dag wellicht eerder moe zijn en vroeger gaan slapen. 

Nu nog gemotiveerd blijven. Het plaatje is heel helder en wat ik zie bevalt me.  

vroege vogels - National Geographic.nl

Hebben en houden?

En dan nu even iets heel anders. Ik las daarnet in de NRC.next over een kunstenares die in een loods haar hele huisraad uitgestald, geteld en vervolgens gefotografeerd had. We spraken er hier thuis even over. Die gigantische hoeveelheid spullen die ook wij in huis verzameld hebben in de loop der tijd. En dan zijn wij nog helemaal geen grote kopers.

Manlief liet mij vervolgens de foto's van de Chinees Huang Qingjun zien. Qingjun fotografeerde Chinese families voor hun huizen tussen hun huisraad. Het zijn stuk voor stuk prachtige foto's en ze zetten je wel aan het denken. 

Hoeveel heeft een mens nodig? Wat is het effect van een sobere inrichting van je huis op je welbevinden? Wij Nederlanders zouden het je niet kunnen vertellen. We hebben allemaal Heel Veel spullen. 

Een onderwerp om je gedachten over te laten gaan tijdens het wachten op het nieuwe jaar?

foto gemaakt door Huang Qingjun

Ps. Het is nu kwart over zes en ik zit met een chippie en wijntje op de bank. Lees mijn blogtekst nog eens over en wil mijn goede voornemen voor het komende jaar even met jullie delen: 

Uitkijken voor teveel gemoraliseer op deze plek. 


Weer wat later: En toen bleek het hele idee achter de fotografie van mensen met hun huisraad voor hun huis, van Peter Menzel te zijn. Hij is er de hele wereld mee overgetrokken en de foto's zijn vastgelegd in een boek: Material world - A global family Portrait.

foto gemaakt door Peter Menzel

Gelukkig kerstfeest!

Vandaag is het kerstmis en wij zijn voor het eerst gewoon thuis met ons gezinnetje. 

Ik merk op een dag als deze hoezeer ik toch hecht aan tradities. In elk geval meer dan manlief, die er he-le-maal niets mee lijkt te hebben. Voor hem is deze dag een rustdag en in wezen een dag als alle anderen. 

Omdat niemand mee wilde naar de kerk, ben ik alleen naar het centrum gefietst. Ik heb voor het eerst van mijn leven een dienst meegemaakt in een protestants-christelijke kerk: de Domkerk. 

Het was echt anders dan ik gewend was vanuit de katholieke missen. Vooraf werd de gang van zaken tijdens de dienst doorgesproken en zelfs werden de liederen even geoefend. De dirigent was niet erg tevreden, deed nog even voor hoe wij stonden te zingen en vergeleek ons met pinguïns die hun eieren kwijt waren. Het was eigenlijk heel grappig, maar ik was eerlijk gezegd tegelijkertijd te verbouwereerd om er om te kunnen lachen. Heel vreemde start van de dienst vond ik het.

De dienst verliep verder goed en het koor zong prachig. Helaas maar één Bach-cantate waar wij naar mochten luisteren. Dat hadden er van mij meer mogen zijn.

Al met al een bijzondere ervaring. Ik sprak er achteraf met manlief over en zei dat het toch goed doet om ééns per week geïnspireerd te worden tot goed leven. De dominee sprak vanochtend bijvoorbeeld over Het Woord als begin van alles en over woorden / spreken in het algemeen. Hoe woorden vaak bij iedereen iets anders oproepen en voor verwarring kunnen zorgen. De boodschap van een preek is vaak een open deur, maar ik vind het dan toch wel fijn om het weer eens te horen en wellicht met een positief voornemen de kerk uit te lopen.

Ik wens ik jullie allemaal een heel gezellig kerstfeest toe!

Pleidooi voor een sober leven

Vanochtend was ik in het winkelcentrum van de naburige wijk. Ik realiseerde me dat ik al heel lang niet meer in winkels geweest was. Boodschappen die doe ik wel (hoewel... met dat pootje heeft manlief die veelal gedaan de afgelopen tijd), maar ik loop niet meer zomaar een winkel binnen.
Dat heeft alles te maken met het feit dat ik tegenwoordig een persoonlijk besteedbaar inkomen van 70 euro per maand heb. Dit is mijn zak- en kleedgeld. En omdat ik het niet fijn vind om mijn spaargeld te besteden aan allerlei kleine maandelijkse dingen, is dit waar ik het mee doe. Kleding en schoenen heb ik vooralsnog helemaal niet nodig, dus dat is gemakkelijk. Mijn spaargeld spreek ik dat alleen aan als ik, net als komende week, op een retraite wil of een workshop wil volgen.
Ik ben dus helemaal niet zielig. Het is zelfs wel rustig zo. Ik ga niet meer zomaar naar 'de stad' en vlucht dus ook niet zo gauw weg van mijn onrust. De impuls om naar 'de stad' te fietsen is snel weg als ik me afvraag wat ik daar ga doen.
"O, nee, dat doe ik niet meer," zeg ik gewoon tegen mezelf. Ik kreeg daarnet een mailtje van de Hema binnen en las dat ze vandaag kortingen gaven op het hele assortiment. Voorheen zou ik zeker even binnengelopen zijn, maar dat doe ik dus niet meer. Ik heb niets echt nodig. Punt.
Het is even afkicken, maar daarna is het helemaal niet erg meer. Ik besef heel goed dat ik gemakkelijk praten heb met die spaarrekening achter de hand, maar toch. Het is het overwegen waard om jezelf eens bewust op rantsoen te zetten en met het gespaarde geld iets écht leuks te doen of het gewoon te doneren aan een goed doel.
Hé, dat lijkt wel een kerstgedachte ;-)

Zelfcompassie - dl 2

Ik lees verder in Zelfcompassie - stop jezelf te veroordelen, het laatste boek van Kristin Neff.
"Wanneer we erkennen dat we het product zijn van talloze factoren waarmee we ons normaal gesproken niet per se identificeren, hoeven we onze 'persoonlijke gevoelens' niet zo persoonlijk op te vatten. Wanneer we het ingewikkelde weefsel van oorzaken en omstandigheden erkennen, waarin we allemaal zijn ingebed, kunnen we veel minder kritisch tegenover onszelf en anderen staan. Als we dat 'interzijn' [uitdrukking van Thich Nhat Hahn waarmee hij al die dingen bedoelt die een voorname rol hebben gespeeld bij het creëren van de persoon die we nu zijn] werkelijk door en door begrijpen, zijn we in staat compassie te voelen voor het feit dat we ons best doen met de middelen die het leven ons ter beschikking heeft gegeven."
Daarna deed ik een oefening die uit vijf vragen bestond. Ik moest een karaktertrek kiezen waar ik mezelf vaak voor veroordeel en daarna vijf vragen beantwoorden. Ik neem ze even heel verkort over:
1) Hoe vaak vertoon je die karaktertrek?
2) Zijn er bepaalde omstandigheden waarbij die karaktertrek naar voren komt?
3) Wat zijn zoal de oorzaken en achtergronden van deze karaktertrek?
4) Heb je deze trek opzettelijk ontwikkeld en heb je er veel over te zeggen of je deze karaktertrek vertoont?
5) Wat gebeurt er als je de beschrijving van jezelf nu eens anders formuleert waardoor je jezelf niet meer definieert als iemand die die bepaalde karaktertrek vertoont? Je er dus niet meer zo mee indentificeert?
"Ik ben een kwaad type" wordt dan "Er zijn omstandigheden waarin ik af en toe heel kwaad kan worden".
Het zijn geen opzienbarende dingen die ik lees, maar het doet me wel heel veel goed om alles wat met jezelf veroordelen te maken heeft eens duidelijk op een rijtje gepresenteerd te krijgen. En vooral nog eens te lezen hoe het anders, veel beter, kan.

Zelfcompassie

"Als je voortdurend jezelf beoordeelt en bekritiseert, terwijl je tegelijkertijd probeert aardig voor anderen te zijn, trek je kunstmatige grenzen die er alleen maar voor zorgen dat je je van anderen afgescheiden en geïsoleerd voelt."

"Het vergt inzet om af te komen van die levenslange gewoonte om jezelf te bekritiseren, maar welbeschouwd is het enige wat er van je wordt verlangd dat je je ontspant, het leven voor lief neemt, en je hart voor jezelf openstelt."

Deze twee quotes komen uit het boek Zelfcompassie - stop jezelf te veroordelen van Kristin Neff. Ik had het een tijd geleden gereserveerd bij de bieb en eergisteren kon ik het ophalen. Wat een mooie timing!
Ik heb het eerste deel gelezen. Ik ben verrast te lezen dat ik het al zo bij het rechte eind heb. Ook Kristin Neff zegt dat het destructieve gedrag van extreme zelfkritiek niet meer dan een poging is om jezelf veiligheid te bieden en jezelf in het gareel te houden. Ik voel dat heel sterk.
"The great thing about self-compasion is that you are always there, you're there 24/7, to give yourself help when you need it most," zegt Kristin Neff tot slot op het eerste filmpje van haar website. Zo. Die kwam binnen en daar ben ik haar heel dankbaar voor.
Ik heb heel veel zin om die hang naar veiligheid en het gareel losser te laten en het avontuur weer aan te gaan. Ben dan ook benieuwd wat dit boek mij te bieden heeft. Kom er zeker op terug.
Nog een fijne zondag gewenst!

Ooit

En daar zit ik dan met m'n pootje in het gips. Twee krukken (die iedere keer wegglijden of omvallen) binnen handbereik.
Lekker rustig, zou je denken.
Lekker mediteren, schrijven, lezen, 'Six feet under' kijken, prietplaatjes tekenen.
Lekker overzichtelijk zo'n situatie waarin heel veel gewoon niet kan en de benedenverdieping mijn leefwereld vormt.
Het gaat er bij mij dan ook niet in dat dit alles op mij tot nu toe niet dit effect heeft. Lekker.
Het is niet lekker. Ik heb last van van alles, behalve van mijn voet: onrust, frustratie (hoe krijg ik die hete kop thee naar de bank?) pijnlijke rug(spieren), gebrek aan beweging en frisse lucht.
Waar is mijn relativeringsvermogen gebleven? Zo vlak na mijn weken van zorgen om oma M. zou het toch kristalhelder voor mij moeten zijn dat dit 'peanuts' is? Volgende week krijg ik al LOOPgips.
Verstandelijk weet ik het ook allemaal heel erg goed, maar mijn onderbewuste protesteert. Ik kan alleen maar concluderen dat ik in mijn dagelijks leven "blijf slenteren binnen het bereik van gewoonten en behoeften van eigen aard," zoals Richard Byrd zegt in het boek Stilte als antwoord van Sara Maitland. En als je dat doet, zegt  hij, "moet je je niet inbeelden vrij te kunnen handelen."
Zucht.
Hoe kom ik los van die gewoonten en behoeften van eigen aard zodat ik wél vrij kan handelen? Ik vind dat een hele lastige. Ik denk dat ik het dan inderdaad in het extreme moet zoeken en net als Sara Maitland ergens in een huis in the middle of nowhere moet gaan bivakkeren.
Dat plan stel ik bij deze uit tot de kinderen het huis uit zijn. Ik zou graag ervaren wat de uitwerking van afzondering en stilte op mij zijn. Ooit.

Leefregels

Zoals gezegd ruimde ik gisteren wat overvolle laadjes op. Ik vond er ook de tien leefregels die ik heb overgeschreven van Leo Fijens boek Ik wil dat je leeft. Hij heeft ze samen met de abt van Abdij Koninghoeven in Tilburg opgesteld. Het is een mooi lijstje:

1. Trek je terug uit het dagelijks leven
2. Kijk minder tv, luister minder naar de radio en lees minder de krant
3. Maak gebruik van eeuwenoude rituelen
4. Bid regelmatig
5. Deel je tijd strikt in en hou je er aan
6. Wees er alert op dat je telkens moet kiezen
7. Neem de tijd om in het verborgene te wachten
8. Verzoen je met je eigen tekorten en pijn
9. Kies vaker voor het nutteloze leven
10. Verlang naar God

Het is in elk geval een lijstje dat tot nadenken stemt. De eerste regel alleen al lokt vaak discussie uit. Hoewel ik het er grondig mee eens ben, vinden veel mensen dat het grote flauwekul is je terug te trekken. 'Je zal het toch hier op deze plek moeten kunnen,' is vaak het argument, 'dus dan kun je er maar beter op deze plek aan werken.' Het punt is alleen dat je in je dagelijkse situatie veel teveel wordt afgeleid door allerlei zaken die heel belangrijk lijken. Daardoor wordt het heel moeilijk om tot de kern van je ziel en dus ook tot je diepste verlangen door te dringen. Afzondering kan nodig zijn om jezelf in alle eerlijkheid in de ogen te kunnen zien.

Ook het vierde punt vind ik fascinerend. Bid regelmatig. 'Hier ben ik, ontsteek Uw licht in mij,' is al genoeg. Die ontvankelijkheid die uit dit korte zinnetje spreekt, vind ik heel mooi. 

In het verlengde van het bidden liggen de regels zeven en negen. In beiden ligt de rust van het zijn besloten, maar ook weer die ontvankelijkheid die nodig is voor groei.

Tja, en dan die nummer vijf. Dat is mijn ding. Is het een gebrek aan motivatie of een gebrek aan discipline dat me parten speelt, schreef ik al op mijn Prietplaatje van gisteren. En net toen ik me daar een beetje treurig over ging voelen, vond ik een ander papiertje met aantekeningen. Gemaakt tijdens een workshop met Pieter Frijters. Hij vertelde dat je niet moet doen alsof je slechts één doel hebt. Er spelen meerdere doelen tegelijkertijd en die zijn soms in strijd met elkaar. Het is dan zaak om in alle redelijkheid je wens bij te stellen. Kijk, daar kan ik weer wat mee.

Wilskracht

Gisteren stond er een heel interessant artikel in het NRC.next over wilskracht. Dit gaat over mij, dacht ik halverwege.

John Tierney en Roy Baumeister, schrijvers van het boek Willpower. Rediscovering the greatest human strength, stellen dat wilskrachtige mensen vooral superieur blijken in het automatiseren van hun gedrag ten behoeve van hun doel. Je kunt wilskracht namelijk verspillen. Je kunt door je voorraad heen zijn voordat je het voor belangrijkere zaken kunt gebruiken. En: het idee dat wilskracht en doorzettingsvermogen ontstaan uit de diepte van de ziel is helemaal verdwenen, zeggen de onderzoekers. Wilskracht ontstaat uit ordelijkheid en routine.

Ik merk dagelijks hoe moeilijk ik het vind om mijn wilskracht goed te managen. Ik heb teveel keuzes en er is een overvloed aan afleiding; heel vermoeiend vind ik dat. Ik lees in het artikel dat er in onze huidige maatschappij een gebrek is aan rituelen waardoor aan alles wat we doen een beslissingsmoment vooraf gaat. Dat kost heel veel wilskracht die we veel beter anders zou kunnen gebruiken. Rituelen zijn noodzakelijk om de boel te structureren en dus het aantal keuzemomenten terug te brengen. 

Terwijl ik het lees begrijp ik mijn eigen hang naar die structuur. Mijn huis bijvoorbeeld, was opgeruimder en schoner in de tijd dat ik werkte, dan nu het geval is. Dat komt gewoon doordat er teveel poetsmomenten zijn om uit te kiezen. Zal ik nu de badkamer doen of doe ik dat juist als de kinderen thuis zijn? Vervolgens gebeurt dit poetsen vaker niet dan wel en blijf ik achter met een ontevreden gevoel.
Hetzelfde geldt voor boodschappen doen. Toen ik nog werkte stelden we ieder weekend een weekmenu samen en haalden alvast flink wat boodschappen in huis. Nu ben ik vrijwel iedere dag even in de weer met de boodschappen.

"Het verlies van zelfcontrole door 'overbelasting' van de wil gebeurt ongemerkt," zeggen de onderzoekers. Overbelasting van de wil. Dat is wat er gebeurt, ook bij mij. Wat een eye-opener!
"Er hoort geen bijzonder gevoel bij, de mens heeft geen speciaal bewustzijn voor wilszwakte. En helaas: behalve de zwakkere zelfregulatie is het enige merkbare bijeffect van het opgebruiken van de wilskracht, dat je intensiever je gevoelens ervaart, zo ontdekte Baumeister. Dat is dubbele pech: minder controle én sterkere verleidingen. Dus adviseren Tierney en Baumeister: "Beleef je ineens het leven intenser? Pas dan maar op!" Alleen routine en gewoonte kunnen je dan nog redden." 

Poeh. Ze hebben gelijk. Ik weet het. Als ik mijn leven op een gestructureerde manier inricht, met flink wat routines, dan lekt mijn wilskracht niet weg. Dat is ook waarom ik zo geniet van de routine van het schrijven in de ochtenden. Ik hoef daar niet meer over na te denken. Ik ga dat gewoon doen.
Hier ga ik in het weekend met manlief nog een boompje over opzetten. Volgens mij valt er op dit punt nog veel te halen voor mij en dat is dan weer mooi.

God

Nog steeds verbaas ik me er over hoe gemakkelijk ik tegenwoordig het woord 'God' gebruik voor 'het Onnoembare', 'de Bron', 'het Eeuwige'. En dat terwijl het woord 'God' in mijn opvoeding verbonden was aan 'Onze Vader in de hemel', een mannelijk figuur die de aarde geschapen had en oordeelde over ons.
Tegenwoordig is die oude definitie van God helemaal vervaagd en komt het niet meer in me op om op die manier te denken als ik over God lees. Automatisch interpreteer ik wat ik lees op mijn eigen manier en dan blijkt wat ik lees vaak heel mooi en inspirerend. Soms ook niet, want dan blijkt al snel dat de schrijver de bijbelteksten heel letterlijk interpreteert of God inderdaad ziet als een macht die je zou moeten vrezen.
Was ik een blog als deze tegengekomen, dan vrees ik dat ik er nog geen minuut van mijn aandacht aan had besteed, gewoonweg omdat het woord 'God' erin voorkomt. Zo bevooroordeeld was ik wel. Dat dat nu anders is, vind ik heel bijzonder. Ik heb nieuwe ervaringen opgedaan, zie de dingen in een ander perspectief. Mijn Waarheid is veranderd in de loop der tijd en zal dat vermoedelijk ook blijven doen tot aan mijn dood toe.
Amen.

Tijd voor een reset

Gisteren was ik op De Kinderboekenmarkt in Den Haag, waar een groot aantal kinderboekenschrijvers en -illustratoren aanwezig was om hun lezers te ontmoeten. Dat klinkt heel erg leuk en ik verheugde me erop. Had ook een paar dierbare boeken meegenomen. Uiteindelijk heb ik deze mensen ook gesproken en dat was leuk, maar het geheel was zo druk, teveel mensen in te kleine ruimtes, lawaaierig en chaotisch, dat ik er compleet van over mijn grenzen gegaan ben. 's Avonds kwam de hoofdpijn opzetten en die heeft mijn hoofd nog steeds in de houdgreep.
Tja, en als ik dan de teksten van Thomas Merton lees, waarin hij zo prachtig schrijft over die roeping tot eenzaamheid, dan wil ik niets liever dan naar een landelijk gelegen klooster verhuizen.
"De roeping tot eenzaamheid houdt in: zich volkomen toevertrouwen, zich overleveren aan de stilte van weids panorama van bossen en heuvels, van zee of woestijn, stil zijn als de zon opgaat over het land en zijn stilte vervult met licht. Bidden en werken in de ochtend, zwoegen en rusten en in de avond weer stil worden in meditatie, wanneer de nacht valt over dat land en de stilte zich vervult met duisternis en sterren. Dit is een waarachtige en bijzondere roeping. Slechts weinig mensen zullen in zo'n stilte volkomen opgenomen willen worden, zo'n stilte laten doordringen in merg en been en niets dan de stilte ademen en zich voeden met de stilte. Slechts weinig mensen willen de ware aard van hun leven veranderen in een echte levende en waakzame stilte."
Als ik dan terugdenk aan de dag van gisteren, dan wordt het me zwaar te moede. Dan wil ik alleen maar roepen: "Ja hoor, ik wil dat wel! Ik wil graag de aard van mijn leven veranderen in een levende en waakzame stilte. Niets liever!"
Er komt een gevoel van schaamte in me op. Het heeft ermee te maken dat ik het blijkbaar nog steeds zo moeilijk vind om zuiver te leven. Wat deed ik daar in die drukte, die herrie en het lawaai? Waarom zijn we niet naar zee gegaan? Ik weet het niet, het gebeurt gewoon, ik krijg er geen speld tussen op zo'n moment.
Vandaag verlang ik weer eens heel sterk naar een leven van rust, eenvoud en regelmaat. Wil ik nergens aan meedoen en me terugtrekken in mijn coconnetje.
Ik ga mijn gepijnigde hoofd te ruste leggen. Voor een reset.

Mandala van Jannah Brown

Omdat ik het waard ben

Ik ging mediteren en bleek weer eens in mijn eigen woestenij terechtgekomen te zijn.
Wat wil ik nu weer allemaal bewijzen? Al die goede voornemens. Pfff.
Ik wil het graag opgeven.
Ik wil dat er iemand voor mij gaat zorgen.
Lieve Kwan Yin, zorg voor mij.
Dat dacht ik toen ik daar voor mijn altaartje zat.
Het is niet zo vreemd dat dit alles opkomt. Gisteren kwam ze weer eens op bezoek. Wat gebeurt er dan met mij? Ik ga op een bepaalde manier op de gevoelloze stand en tegelijkertijd word ik heel gedienstig. Ik bel op om te checken of de reis goed gaat (die had dit keer een andere route), ik ben heel hartelijk, geïnteresseerd en meelevend als zij iets vertelt en ik zorg ervoor dat het haar aan niets ontbreekt.
Toch blijf ik met een rotgevoel achter. Het lukt me niet om haar en haar gedrag met mededogen te bezien. Ik sluit me af en zit het uit. Wat zou het fijn zijn als ik liefdevol kon constateren dat zij het op dit moment niet anders kan.
En mijzelf? Kan ik mijzelf met diezelfde mededogende blik bezien? Dat lijkt me nog veel belangrijker.
Daar zat ik dan. In die pijnlijke woestenij. Ik zal het echt moeten gaan doen. Liefdevol zijn voor mezelf. Eerlijk en liefdevol, daar gaat het om. En ondertussen mag de deur naar de mensen die mij liefhebben best een stukje verder open zodat ik me kan koesteren in de warmte van hun liefde.
Omdat ik het waard ben.

Kwan Yin in China

Verstoorde patronen

Wat ga ik toch graag mijn eigen gang... Gewoon de dingen op mijn tijdstip en mijn manier doen zonder commentaar van iemand anders. Als een oud besje rustig de dingen doen die ik wil doen.
Gisterenavond werd de toon al gezet. Manlief, die maanden heel hard gewerkt heeft, kondigde aan dat hij weekend had. Heel goed voor hem, maar ik zei nogal pesterig: Ah, dus jij komt mij de komende dagen voor de voeten lopen.
Vanochtend merkte ik het al. De wekker ging en ik vroeg of hij uit wilde slapen. Nee, dat hoefde niet. Of nou, kwam het even later, het zou toch wel fijn zijn als ik alvast met de kinderen zou ontbijten, dan bracht hij ze wel naar school. Prima, zou je zeggen, maar zo werkt dat bij mij dus niet. Voor mijn gevoel wordt mij dan iets opgedrongen en dan schiet ik helemaal in de weerstand. Het kost mij heel veel energie om mij er in zo'n geval toch toe te zetten om het op zijn manier te doen. Had hij meteen gezegd dat hij het inderdaad erg fijn zou vinden om even uit te slapen, dan was het okee geweest.
Beneden zag ik dat er geen geitenmelk meer was en ik wilde toch echt heel graag mijn muesli-ontbijtje eten dus ik stond om acht uur in de supermarkt. Thuis bleek het stel al naar school vertrokken, maar ik zag meteen dat er nog een beker sap en een bakje druiven van één van de twee kinderen op tafel stond. Op de fiets naar school, spullen afgeleverd en thuis zat manlief met een kopje koffie en de krant aan tafel. Dat doe ik ook altijd zo, maar vandaag dus even niet.
Ik ben gewoon naar boven vertrokken met mijn kopje koffie en laat de wereld even weten dat ik blijkbaar iemand ben die ontzettend hecht aan haar eigen keuzes en patronen. Het is een eigenschap die ik niet zo graag beken, want het is in wezen natuurlijk enorm inflexibel en a-sociaal. Bovendien vraag ik me af in hoeverre het bij mijn karakter hoort of dat het een manier is om greep te houden op het leven.
Ach ja, het hoort op het moment gewoon bij me. Ik geniet namelijk ook heel erg van die patronen en vaste maniertjes om de dingen te doen en zolang ik niet compleet in de stress schiet bij die verstoring van mijn patronen valt het allemaal nog wel mee.
Op zoek naar een afbeelding van een patroon vind ik dit borduurwerkje en opeens krijg ik heel veel zin om ook zoiets moois te gaan borduren. Oei, het moet niet gekker worden... Nah... komt vast ook door het regenachtige weer.

Ontvankelijkheid

Gisteren zat ik langs de rand van het zwembad en las een oude Happinez (nr. 6 - 2007). Het ging over leven in ontvankelijkheid; de bereidheid om te ontvangen, om iets in jezelf toe te laten. Hoe voller je bent, hoe lastiger het is om ontvankelijk te zijn, want er kan immers niets meer bij.

Ik ben veel met mezelf en de toekomst bezig geweest, waardoor de boel is dichtgeslibt. Ik voel het duidelijk. Het voelt vol en zwaar.
Het is tijd voor een reset. Tijd voor herwaardering van gewoontes die me goed blijken te doen. Maar vooral is het nodig dat ik weer ga spelen en nieuwe dingen ga leren. Gewoon omdat ik dat leuk vind.

Maar eerst ga ik die geest van mij weer leeg maken.
Gewoon iedere ochtend een half uurtje zitten. Back to the basics.

- mijn nieuwste werk -