Shouldn't you be quiet?

Ruth Krauss and Maurice Sendak: "Open house for butterflies"

De Spil

Ik mis Zielekruid. Ik mis het reflecteren. En zie: daar ben ik weer!

Allereerst: Een heel inspirerend en bezielend 2013 gewenst voor eenieder die dit leest!

Het is gelukkig niet zo dat ik de afgelopen maanden als een kip zonder kop rond gerend heb. De momenten van inkeer, reflectie en contact met de Ene waren er wel, maar ik heb ze niet zo regelmatig opgezocht als ik voorheen deed. Het was meer naar behoefte en dat word ik toch minder blij van als ik erop terug kijk. 

Dus.

Hoewel ik niet zo hou van goede voornemens (heb de negatieve overtuiging dat ik ze toch niet waar kan maken) is het nieuwe jaar wel een fijn moment om weer eens iets positiefs in gang te zetten. In mijn geval betekent dat dat ik graag meer tijd wil vrijmaken voor mijn lijntje met God en dat resulteert meestal ook in inspirerende schrijfsels op Zielekruid.

Afgelopen maand was ik te gast in retraitecentrum de Spil in Giessenburg bij Gorinchem. Hoewel ik van tevoren vooral behoefte had aan stilte, heb ik er toch een goede tijd gehad. De stilte moest ik echt zelf opzoeken in de kapel of in de polder, want het bleek een retraite van ontmoeting. 

Ik heb later in de trein terug naar huis geconcludeerd dat deze retaite meer van mij vroeg dan een paar dagen stil zijn in een klooster. Het waren vermoeiende, maar leerzame dagen. Hoe verhoud ik mij tegenover al die verschillende mensen? Waar is God zichtbaar in deze dynamiek van het menselijk contact? 

Het was dus mijn wens om mij in de stilte op God te concentreren. Zonder woorden. In de Spil werden de woorden over mij uitgegoten. In eerste instantie schoot ik ervan in het verzet. Gelukkig kon ik me vrij snel overgeven en liet God zich ook in al die mooie verschillende mensen zien tijdens gesprekken, in de gebedsmomenten in de kapel, tijdens het zingen van liederen, maar vooral toen ik opeens vertelde over mijn vaders ziekte en dood en merkte hoe mijn verhaal gehoord werd.

Iedere situatie kent zijn eigen uitdaging en overal laat God zich kennen.

Giessenburg

Willibrordpad - eerste etappe

Gisteren liep ik van de St. Catharinakathedraal in de Utrechtse binnenstad naar de St. Nicolaasbasiliek in IJsselstein. Het was de eerste etappe van het Willibrordpad.
Aangezien ik de wandeling al geruime tijd van tevoren gepland had, was ik bijzonder blij met het prachtige heldere herfstweer van gisteren. Ik liep alleen, want mijn enige medewandelaar had zich afgemeld.
Van het eerste stuk door Utrecht had ik geen hoge verwachtingen, maar ik bleek de Leidse Rijn te volgen en dat was heel erg mooi. Er wonen in dat gedeelte van Utrecht flink wat bevoorrechte mensen, heb ik wel gezien.
Het mooiste stuk was (natuurlijk) het weidestiltegebied tussen Knollemanshoek en IJsselstein. Daar voelde ik alles van me af vallen en borrelde de blijdschap en dankbaarheid op. Liep ik het eerst stuk  nog vooral vanuit een 'ik moet'-energie en daarna even met een 'waarom wilde ik dit ook alweer'-gevoel (ik liep een flink stuk langs de provinciaalse weg en daar werd erg hard gereden), dat alles verdween als sneeuw voor de zon toen ik het stiltegebied in liep.
Ruimte, vogels, groen, rechte lijnen, grillige knotwilgen, helderblauwe lucht die weerspiegelde in de sloten, oude en nieuwe hekken, reigers en schapen en niet te vergeten de zon en de wind.
Genieten was het, met al mijn zintuigen.
Pas rond IJsselstein kwam ik meer wandelaars tegen en langs de bebouwde kom was het zelfs even druk. Natuurlijk. Het was werkelijk schitterend weer om erop uit te trekken.
Gelukkig heeft het Willibrordpad wel 81 etappes. Ga me nog even bezinnen op de vraag of er iemand mee wil lopen de volgende keer. Dit was toch wel erg fijn, zo in mijn eigen tempo (ik loop blijkbaar straf door: 22 kilometer in 4,5 uur inclusief foto's maken en lunchpauze)

foto's: Joyce van den Beuken

Het Willibrordpad

Ik ga het Willibrordpad lopen. Iedere maand zal ik één zondag reserveren voor één stuk van de route. Ik ga lopen en... schrijven. Wat ik uitdrukkelijk niet ga doen is praten. Op deze dagen gaat de beweging naar binnen, dus ik zwijg.

Ik nodig je uit om met me mee te lopen. Eén keer, een paar keren of alle keren. Gewoon wanneer je tijd en zin hebt. Samen lopen, zwijgen en schrijven. Dat schrijven doen we twee keer. Aan het begin en halverwege de wandeling krijg je van mij een kaartje met een tekst. Het is een tekst waar je op mag 'kauwen' terwijl je loopt. De teksten vormen het uitgangspunt voor de twee schrijfmomenten, één halverwege de tocht en één aan het einde.

Het voelt nu al heel goed om iedere maand een dag gepland te hebben staan waarop ik buiten in de natuur op een actieve manier stil mag zijn. Iedere maand een dag van afstemming op mijzelf, op die allerdiepste kern binnenin mij waar Gods stem te horen is.

Het Willibrordpad sluit prachtig aan bij dit verlangen, want “... het Willibrordpad is niet 'de zoveelste wandeling' door Nederland, hoewel de route wel door Nederland loopt. Het Willibrordpad is een wandeling die het accent durft te leggen op de geestelijke verdieping die een wandeling kan bieden. Het is een tocht waarbij 'wandelen' mag uitgroeien tot 'pelgrimeren',” schrijft Henk Brussel in de inleiding van zijn boek dat de pelgrimsroute tot in detail beschrijft. http://www.willibrordpad.nl/index.htm

Ik ben benieuwd! Jij ook?

De tocht start in Utrecht, mijn woonplaats en zal daar ook weer eindigen. In de tussenliggende tijd zal de route door prachtige landschappen en langs acht monumentale kerken voeren.

We starten om 11.00 uur en lopen iedere keer een stuk van ongeveer 20 km. Uit ervaring weet ik dat mijn wandel-tempo iets hoger ligt dan gemiddeld, dus kijk even of je je daarin kunt vinden.

Ik zal zorgen dat we starten en eindigen op punten die met het openbaar vervoer bereikbaar zijn.

Iedereen zorgt zelf voor goede schoenen, (regen)kleding, eten en drinken en een notitieblokje met pen.

De eerste twee data zijn: zondag 11 november en zondag 9 december 2012. In 2013 lopen we iedere keer op de eerste zondag van de maand, te starten op zondag 6 januari 2013.

Je kunt je opgeven door een mail te sturen naar joyce@tokosalsa.nl 

Graag minimaal je telefoonnummer(s) vermelden. Mocht je tijd en zin hebben om meer te vertellen dan hoor ik graag wie je bent en wat jouw motivatie is om mee te wandelen.

Ik hoop van harte je 9 november te ontmoeten!

www.willibrordpad.nl

Toeval bestaat niet

Vanavond zette ik de tv aan om een detective op de Belg te gaan bekijken. Ik was nog wat vroeg en kwam midden in een informatief stukje over egels terecht. Omdat ik mezelf laatst nog met een egeltje vergeleken had, zette ik het geluid harder.
"Egels zijn fantastische diertjes, ze zullen je niet teleurstellen," zei de voice-over. Dat was alles wat ik over egels te horen kreeg, want er werd doorgegaan met een ander onderwerp.
Kijk, daar word ik dus blij van :-)

foto: www.quomagazine.nl

Samenvallen met mezelf

Afgelopen weekend was ik op de Hezenberg om gastvrouw te zijn voor de aanwezige retraitegasten. Het weekend bleek in het teken te staan van mijn eigen verlangen. Niet zo vreemd natuurlijk, want dat is wat er gebeurt als je je uit het dagelijkse terugtrekt; dan kom je terug bij je verlangen.
Uit mijn dagboek.
Zaterdag: "Ik wil weer samenvallen met mezelf. Kreeg een beeld van mijzelf alsof ik dubbel zag. Twee beelden die niet naadloos aansloten. Ik wil weer precies samenvallen met mezelf."
Ik las Thomas Merton: "Onze echte reis in het leven is innerlijk: het is een zaak van groei, van verdieping en van een steeds grotere overgave aan de scheppende werking van de liefde en de genade in ons hart. Nooit was het voor ons meer noodzakelijk om aan die werking te beantwoorden." En: "... vraag me af waarom ik leef, in detail, en vraag me af wat ik denk dat me ervan weerhoudt om voluit te leven voor datgene waarvoor ik leef."
En prompt zongen we in de kapel Ubi caritas et amor, Deus ibi est. Dat is een Taizé-lied. Het betekent: waar liefde heerst en barmhartigheid, daar is God. Ik had het nota bene zelf uitgezocht de dag ervoor.
Overgave. Alweer. Overgave aan de scheppende werking van de liefde en genade in ons hart, want daar is Gods stem te horen.
Zondagochtend scharrrelde ik als een egeltje in de eerste zonnestralen in het bos om rondom de kapel en maakte mooie foto's. 's Avonds in bed maakte het beeld me droevig. Het leek vooral eenzaamheid uit te stralen. Toch was er toen overgave. Ik was wel degelijk gelukkig daar op dat moment in dat stille ochtenduurtje. Ik voelde de verbondenheid met de schepping en met God.
Nu de mensen om me heen nog toelaten in dat egelhartje van me. Dat gebeurt vanzelf als ik steeds meer ga samenvallen met mezelf.

De omgeving van De Hezenberg in Hattem

Zomervakantie!

Morgen vertrekken we voor twee weken naar een hele fijne camping in het Noord-Oosten van Nederland. Lekker zwemmen in de rivier en lezen voor de tent. De weersvooruitzichten zijn voorlopig positief; het eerste weekje buiten zijn is binnen (hihi). 

Ik wil jullie ook een paar heerlijke weken wensen met zomerweer, leuke ontmoetingen, lekker eten, verrassende ontdekkingen en inspirerende indrukken.

Tot in augustus!

* uit de oude doos: op Corsica in 2001*

Beauty tussen het onkruid

Wie, o, wie, ken z'n naam?

Little treasure

foto: Joyce van den Beuken

Ardennen

foto's: joyce van den beuken

Verwondering

foto: joyce van den beuken

De beauty van boomschors

fotografie: Joyce van den Beuken

Strand

Spirituele oefening

De onrust belemmert me dingen te doen. Ik kan alleen maar gaan zitten en voelen hoe hij dit keer weer aanwezig is: overal, tintelend als een teveel aan energie met af en toe een mini-stuipje in een beenspier en in mijn hoofd een licht gevoel. Ik schiet ervan in de veroordeling, want zo wil ik het natuurlijk niet.
Helder en daadkrachtig, dat wil ik zijn.
Aha.
Ben al door weer en wind naar de bieb gefietst. Dat was goed, alleen ben ik teruggekomen met een boek over midlife-yoga. Zo'n boek wat mij wil aanzetten tot gezondere leefpatronen.
Het zou mij heel veel goed doen als ik iedere dag yoga-oefeningen ga doen en mijn voedingspatroon onder de loep neem. Volgens de schrijfster van het boek is mijn ontbijt van geitenmelk met muesli geen goede start van de dag voor een vrouw met bot- en gewrichtspijntjes als ik.
...
Het gáát helemaal niet om mijn voeding. Die is best goed denk ik. Het gaat om mijn moeite lief te zijn voor mezelf. Zeker nu ik het vermoeden heb dat ik in de overgang begin te komen is dat precies wat ik het hardst nodig heb.
Gelukkig staat dat óók in het boek:

Liefde voor jezelf is geen berusting of blinde acceptatie van je symptomen.

Het is verlost zijn van jezelf afwijzen.

Iedere keer dat je jezelf veroordeelt, breek je je eigen hart.

De hoogste spirituele oefening is zelfbewustzijn zonder oordelen.

- Amy Weintraub - 

Deze onrustige ziel gaat zo meteen een uurtje wandelen. Dat noem ik goed voor mezelf zorgen. 

Ook hierin word ik bevestigd: "Drie uur stevig wandelen per week vermindert de kans op een hartaanval met 40-50 procent. Het heeft een gunstig effect op de botopbouw, cholesterol, bloeddruk, arteriosclerose en vermindert bovendien stress en depressie," aldus Mieke de Bock op blz.109 van Midlife yoga - in balans tijdens de overgang.

Kom onrust, we gaan uit! Waar is je riem?

illustratie: Barbara Tammes

De Tao als bron van leven

Tijdens de meditatie vandaag klonk opeens de heldere roep van een vogel.
Dat is de stem van God, schoot het door me heen.
Ik besefte dat deze vogel, net als alle dieren, in verbinding is met de Tao. Zoals als de plantenwereld dat ook is. Dat maakt het ook zo fijn om in de natuur te zijn. Alles is in evenwicht. Doet wat het moet doen en beweegt mee met wat is.
Ik ben graag in de natuur. Het lijkt alsof ik zelf meer in evenwicht raak doordat alles om mij heen energetisch in balans is. Het lijkt wel of alles liefde ademt, want het vertelt mij dat alle leven op z'n eigen manier mag groeien.
Het lijkt wel of mensen slechts in uitzonderlijke gevallen energetisch in balans zijn. Maar als ze dat wel zijn, dan voel ik me ook onmiddellijk op mijn gemak. Bij hen mag ik zijn wie ik ben en ik ontspan. Dat geldt ook voor mezelf. Ik geniet enorm van de momenten dat ik me geworteld voel, als ik die liefde voor het leven, voor anderen, maar ook voor mezelf, door mij heen voel stromen.

Kijk naar jezelf. Trillend, bang voor niet-bestaan.

Weet dat niet-bestaan ook bang is dat God het in

bestaan zou kunnen brengen.

Als je naar de wereldse waardigheden grijpt

is dit ook uit angst.

Alles, behalve liefde voor de Allermooiste

is echt alleen maar foltering en zielenstrijd.

Het is foltering naar de dood te bewegen

en niet van het water van het leven te drinken.

- Rumi -

Mijn lijntje met God

Gisteren ging ik naar Hattem voor de eerste bijeenkomst van het jaartraject Ondernemen vanuit Bezieling. Ik heb er een concrete (nog geheime) doelstelling voor mezelf geformuleerd die mij verraste.

Wat ik er wél over kwijt wil is dat ik eindelijk hardop durfde toe te geven dat ik het liefst van al bezig ben met het open houden van mijn lijntje met God. Al het andere is geneuzel in de marge. Zo eenvoudig is het.

En prompt stuurt Meditatief mij vanochtend een prachtige en inspirerende tekst van John Main. 

"Volgens de christelijke openbaring verblijft de Geest van God in ons hart, in de diepten van onze eigen geest. Wanneer wij op pelgrimstocht gaan, ervaren wij de waarheid dat er maar één centrum bestaat en dat dit centrum overal is. Ik meen dat ieder van ons door eigen ervaring dient te ontdekken dat dit de voornaamste verantwoordelijkheid is van ons leven. Het is de eerste verantwoordelijkheid van elk leven dat ten volle menselijk wil zijn : terugkeren naar onze eigen kern, en leven vanuit de diepten van onze eigen mogelijkheden. Wij ontdekken dat, wanneer wij terug verbonden zijn met onze kern, wij verbonden zijn met elke kern. De waarachtig spirituele man of vrouw leert in harmonie te leven met zichzelf, en in harmonie te leven met de ganse schepping.

Wij kunnen zeggen: in je kern zijn is in God zijn. In Jezus’ woorden: “Het koninkrijk Gods is in u” (Lc 17,21). Wij moeten weten dat dit koninkrijk geen plaats is maar een ervaring. Deze ervaring is de ervaring van de werkelijkheid van Gods kracht. Volgens de christelijke opvatting is dit de kracht van de liefde."

Ik ben weer eens dankbaar.

Een goed weekend allemaal!

Hattem - Hoog water 

Verzet

In wezen komt het er iedere keer op neer dat ik het gevoel heb dat 'het' me boven het hoofd groeit. Het. Dat ik het gevoel heb dat er teveel is waar ik aandacht aan zou moeten schenken.

Ik heb het nu niet specifiek over mijn huidige situatie, maar over het leven in het algemeen. Het grappige is dat ik verwacht dat 'men' mijn leven helemaal niet onoverzichtelijk vindt. Het merendeel van de mensen heeft nog veel meer om rekening mee te houden, uit te kiezen, mee te dealen, denk ik. 

Ik worstel met de vraag of ik niet gewoon krampachtig op zoek ben naar een leven dat zo eenvoudig is dat ik het kan behappen en dus kan controleren. Ik voel de laatste tijd enorm veel verzet. Ik wil ontzettend veel dingen niet en maar een paar dingen wel. 

Ik wil bijvoorbeeld niet uitzoeken of ik bij de zorgverzekering wil blijven waarmee mijn oude zorgverzekering onlangs gefuseerd is. 

Ik wil geen baan zoeken tussen vacatures waar ik alleen maar gedeprimeerd van raak als ik ze alleen al lees.

Ik wil geen leven dat beheerst wordt door geld verdienen om de hypotheek te kunnen betalen.

Ik wil niet geconfronteerd worden met lelijke tv-shows, realityprogramma's, reclamefolders en tijdschriften die hun materialistische levensvisie uitdragen.

Af en toe vraag ik me af of ik niet gewoon een beetje depressief ben van het feit dat ik nog steeds geen concreter doel heb in mijn leven dan 'er bewust zijn'. En ik merk dat dat laatste ook nog eens enorm moeilijk is in mijn dagelijks leven in deze maatschappij. 

Ik wil natuur en rust. Back to the basics. Ik ben jaloers op mensen die op een zorgboerderij of een zelfvoorzienend klooster mogen leven en werken. Zijn, in contact met jeZelf en daardoor met alles om je heen.

Wat zegt dit over mij? Dat het mij inderdaad over het hoofd groeit? Dat ik last heb van een depressie? Of moet ik het niet zo negatief benaderen en mijzelf erkennen als iemand die op zoek is naar een inspirerend alternatief voor onze veelal materialistische manier van leven?

Het Panbos

Gehoorzaamheid

Ik heb gewoon de hele kloosterserie bij de bibliotheek aangevraagd. Deze week zag ik de aflevering met Loek Bosch, Franciscaan in Assisi. En weer raakte een kloosterling mij recht in mijn hart.
Hij vertelt over zijn zoektocht. Zijn rusteloosheid. "We leven in een wereld waarin mij dag in dag uit verteld wordt dat ik het middelpunt van deze wereld ben. Dat ik mezelf moet verwezenlijken. En ik heb gemerkt dat hoe meer ik dat heb getracht, des te minder het lukte."
Hij vertelt over gehoorzaamheid. Dat dat niets te maken heeft met 'befehl ist befehl,' maar in alle vrijheid gebeurt: "Gehoorzaamheid betekent gehoor willen geven aan de stem van God. Uit vrije wil. En eigenlijk mezelf los willen laten, mijn eigen regie uit handen geven, mijn eigen toekomstvorming uit handen geven en me uitleveren aan de handen van de Eeuwige, de Allerhoogste." Ik moet meteen denken aan abdis Theresa Brenninkmeijer, die me iets vergelijkbaars leerde. Ze zegt dat het haar zoveel goed doet te kiezen voor wat ze niet zelf wenst, maar wel als goed ziet.
Het komt vaker terug in deze kloosterserie. Dat te kunnen zeggen: Hier ben ik. Ik geef mij over. Ik laat mezelf los, ik durf te vallen, want ik word opgevangen. Ik leg de regie in de handen van de Eeuwige om opnieuw geboren te kunnen worden. Het ontroert mij diep en ik zie mezelf daar staan aan de afgrond.
Ik zeg het nog maar eens. Hier ben ik. Ik leef en mag deel uit maken van deze schepping. Het is een schepping die ook lijden kent, zegt Franciscus. Ook het lijden mag in zijn volheid aanwezig zijn en heeft zijn eigen waarde.

Dag van de Stilte

Het prachtige Zuid-Limburgse heuvelland in de najaarszon