Marieke de Vrij over spiritualiteit

Doordat ik vanochtend weer op het prachtige gedicht van Marieke de Vrij stuitte, ben ik naar haar gaan zoeken op het internet. Op haar website vond ik hele inspirerende teksten. Een interview met haar dat in 2006 in Paravisie gestaan heeft, maar ook een weergave van een lezing die zij ooit hield over spiritualiteit.
Op deze blog schrijf ik over mijn ontwikkeling. Dat ik daarbij zo graag zo eerlijk mogelijk wil zijn en dat dat vaak niet gemakkelijk is. Ik laat me raken door verdriet, eenzaamheid en kanten van mezelf waar ik niet zo blij van word. Ik ben een mens, maar wil mij o zo graag bewust blijven van mijn diepste zijn, dat Goddelijk is.
Marieke de Vrij zegt hier over: "Als je jezelf niet vertrouwt, dan wantrouw je God. Jezelf aannemen vraagt een heel diep besef van eenvoud. Er mag geen enkele miskenning van jou uit naar jezelf toe gaan en er mag geen opwaardering gaande zijn om dat je meer zou moeten zijn dan je vandaag kan uitbeelden. Het vraagt dus een volstrekte eerlijkheid."
Uniek zijn, authentiek zijn, het is allemaal heel moeilijk. Vooral in onze maatschappij. Hoe vaak ik al niet gedacht heb: En als ik er nu eens niet meer aan mee wil doen, wat dan?
"We zijn opgegroeid in een maatschappij waarin we buitengewoon oplettend zijn op anderen, erbij willen horen. Er zijn kwaliteiten in de maatschappij aangeduid als goed en anderen als uiterst onzeker of bedenkelijk. We manoeuvreren ons door de opgelegde stigma's heen om steeds dieper te doorvoelen dat we voortdurend rouwen om een potentie die we in ons meedragen, maar die zich uiteindelijk niet in volle wasdom kan uitdrukken. Die rouw is eigenlijk ondraaglijk."
Ach, ik lees zoveel moois op deze pagina's. Ik voel me ontzettend aangesproken omdat zij verwoordt wat ik voel tijdens meditaties of wat ik ervaar als ik plaats neem in mijn eigen woestijn.
Ze zegt ook, en dat vind ik heel mooi: "Of ik me nu heel erg in het licht voel staan of dat ik dagen heb dat ik het moeilijk heb, er komt een fase dat het om het even is. Je weet dat het hoort bij hetzelfde gegeven."

Ik zal mezelf dragen

Ik zal mezelf dragen

in de eenzame dagen

waar niemand wezenlijk

mij kan zien

Ik zal bij mij zijn

in de uren van pijn

behoedend dat mijn hart

niet zal breken

Daar waar nimmer

mijn huid geraakt wordt

zal ik beminnen mijn lichaam

de tempel van mijn ziel

Geen streling

zal een grotere zachtheid kennen

dat de liefdevolle warmte

van mijn eigen hand

Geen ogen zullen mij

dieper ontmoeten

dan mijn eigen ogen

die alziend in mildheid

mijn geest in openheid verkennen

Ik zal zijn

waar water en vuur

samenkomen

en aarde en lucht zich verbinden

Marieke de Vrij