Back to basics

Het is rustig op Zielekruid. Te rustig.
Hoe erg is het dat ik niet meer zo vaak schrijf? Het betekent in elk geval dat andere dingen om aandacht vragen. Ik werk weer. In het onderwijs nog wel. Dat was een pittige stap om te zetten en ik merk dat me dat flink bezighoudt.
Zielekruid is de plek van de Joyce die graag vertraagt, de dingen bewust doet en van het leven wil genieten. Maar vooral de plek van de Joyce die haar band met God wil versterken in plaats van verwaarlozen.
Dat laatste is wat is wat ik mezelf verwijt. Ik verwaarloos mijn contact met God. Nu even niet. Ik heb een nieuwe baan. Alsof er iets belangrijkers bestaat dan dat lijntje met God, die ik daar ergens heel diep vanbinnen in mij weet, maar ook overal om mij heen.
Ik vind het ontzettend moeilijk om een evenwicht te vinden tussen datgene wat 'de wereld van de 10.000' dingen van mij vraagt (gezin, relatie, werk) en waar ik echt behoefte aan heb. Ik wil zo graag de dingen vanuit dat contact met God doen. Terwijl ik werk wil ik voelen dat alles goed is zoals het is. Dat ik goed ben zoals ik ben. Ik zou zo graag vanuit die plek van onvoorwaardelijke liefde mijn werk doen. Geduldig en liefdevol zijn zodat ik weet waar de kinderen behoefte aan hebben en dus weet wat mij te doen staat.
Afgelopen dinsdag ben ik gestart met een korte cursus De Bijbel voor dummies. We gaan vier keer bij elkaar komen en krijgen in vogelvlucht een eerste kennismaking met dit boek. Ik zag de boom van goed en kwaad afgebeeld staan op een schematisch plaatje. Ik realiseerde me dat deze boom voor mij symboliseert dat ik zo bezig ben met oordelen.
De mensheid heeft gegeten van de verboden vrucht en is in de wereld van goed en kwaad terecht gekomen. De wereld van oordelen. De wereld van tegenstellingen. Ik dus ook en ik kan me daar wel tegen afzetten, maar het is wel de wereld waar ik het mee te doen heb.
Terug naar de basis, neem ik me weer eens voor. Terug naar de stilte, naar God.
Zondag gaan we wandelen. In stilte. Loop je mee?

afbeelding: Johan ter Beek

Jupiter rules!

"Vanaf juni zal Tweelingen de prettige invloed merken van geluksplaneet Jupiter: een mooier verjaardagscadeau is nauwelijks denkbaar. Het is de planeet die positief en optimistisch maakt. Daardoor zal Tweelingen vanaf die tijd alles van de zonnige kant zien. Ook kan hij nu echt geloven in zichzelf, waardoor hij dingen realiseert die hij vorig jaar misschien nog voor onmogelijk had gehouden." Zo begint de tekst over het sterrenbeeld Tweelingen in de Happinez die nu te koop is.
Zelf dacht ik dat mijn Silva-training in het eerste weekend van juni de veroorzaker was van mijn positiviteit, maar nu blijkt de planeet Jupiter er achter te zitten... Ik lees ook dat ik de afgelopen jaren onder invloed ben geweest van Saturnus en dat een pittige tijd geweest is, maar de komende jaren mag ik de vruchten plukken van mijn sloop- en graafwerkzaamheden, want er is een steviger fundament gelegd volgens de astrologen van Happinez.
Ik weet te weinig van astrologie om er een mening over te mogen hebben, vind ik, maar dit is toch echt frappant.
Ik realiseer me dat het me zo ontzettend goed doet dat ik vorm aan het krijgen ben. Alsof ik me vroeger geen goed beeld kon vormen van mezelf. Ik heb ontdekt wat ik interessant en leuk vind. Zo ga ik tegenwoordig als het kan op zondag naar de mis. Dat vind ik fijn, het doet me goed. Niemand om mij heen heeft daar behoefte aan, maar ik wel. En dat vind ik helemaal niet erg. Ik ben hierin weer terug bij de eigen-wijze Joyce die ik ooit was. De 3-jarige Joyce die haar oom, die in haar ogen teveel hagelslag op zijn boterham deed, een snoeperd noemde en daarbij bleef ondanks het aanlokkelijke aanbod van diezelfde oom dat ze in de draaimolen mocht als ze het terug nam.
Doordat ik mezelf nu positief benader merk ik dat ik mijn energie kan gebruiken op het moment dat de dingen spelen. Ik ben hem niet meer van tevoren al kwijt aan het dealen met al die beren die ik op mijn weg zag staan.
Overmorgen krijg ik een consult van Agnes Holvast. Zij verdiept zich in de Maya-astrologie en ik mag als proefkonijn dienen. Heb heel sterk het gevoel dat deze week er een is waarin ik nog lekker achterover kan leunen, maar dat ik komende week al een doel voor ogen heb.
Ben erg benieuwd!

bron foto: internet

Routines en rituelen

Gisteren kwam mij een jonge vrouw tegemoet. Zij leek me iemand die naar huis fietste van een baan waar ze tevreden mee was. Ik vermoedde dat ze niet te kritisch was op haar uiterlijk of op wat dan ook en dat haar leven gekenmerkt werd door rust. In die paar tellen dat ik haar zag begreep ik even hoe het ook kan zijn. Ik werd teruggeworpen in de tijd en besefte dat het ergens misgegaan is, want als kind dacht ik ook dat alles helder en eenvoudig zou zijn.
Dat is het in wezen ook. Ik ben het zelf die in de loop der tijd is gaan geloven dat de dingen niet meer goed zijn zoals ze zijn.
De afgelopen weken heb ik als zeer druk ervaren. En dat terwijl het een tijd van vrijheid zou gaan worden. Een soort van vakantie. Maar juist dat niets meer hoeven van mezelf heeft me de das om gedaan. Vanochtend begreep ik dat het onder andere te maken had met het gebrek aan routine, aan rituelen. Ik kwam mijn werkkamer binnen en realiseerde me dat ik gestopt ben met het aansteken van de kaarsen bij binnenkomst. Voordat ik ging zitten deed ik dat. Altijd. Er ging een rust vanuit. Zo doe ik dat. Dit is mijn manier. Ook het mediteren is in het slop geraakt, net als het schrijven voor deze blog.
De afgelopen weken heb ik me te vaak afgevraagd of ik ergens zin in had en dat heeft mij geen goed gedaan. Voorheen ging ik gewoon zitten om een blogtekst te schrijven. Vroeg me nooit af of ik wel zin of inspiratie had. Er kwam vrijwel altijd iets opborrelen. Nu ik mezelf de keuze laat, ben ik weer terug in ratio-land en daar waait de wind van de inspiratie niet. Ik moet meteen denken aan zuster Paula, die mij al aanraadde om "Ik ga..." tegen mezelf te zeggen.
Komend weekend ga ik naar een training. Ik ga leren hoe ik kan leven vanuit een dieper niveau van ontspanning zodat mijn rechter en linker hersenhelft gemakkelijker samen kunnen werken. Ik stel me zo voor dat ik op die manier ontvankelijk ben voor de inspiratie van de Heilige Geest.
En die vrouw die jou straks tegemoet fietst? Dat ben ik. Blij met de manier waarop ik mijn geld verdien!

bron foto: internet

Pinksteren: binnenstebuiten-feest!

De afgelopen week van het liturgische jaar stond in het teken van 'verwachten'. Ik lees het terug op de prachtige site van Marianne Vonkeman.
"Inspiratie kan niet afgedwongen worden. Werkelijk creatief leven kent wachttijden waarin er nog niets lijkt te gebeuren. Herken je dit verschijnsel? Je kunt er ongeduldig van worden, of moedeloos. Toch horen zulke periodes erbij en ze doen ook wat. Iets dat nog aan je bewustzijn is onttrokken, is bezig te rijpen. De kunst is om het uit te houden en actief te blijven verwachten."
Op het moment voelt het bij mij zo. Ik ben in actieve verwachting. In dezelfde woorden heb ik eens een zuster horen spreken over haar leven in het klooster. Het was alsof ze op de bus stond te wachten, vertelde ze. Het is het gevoel dat voorheen vooral bij mijn mediteren hoorde, maar tegenwoordig ook doorsijpelt in mijn dagelijks leven.
Morgen is het Pinksteren: "Het feest van de vurige liefde van God die harten in vlam zet en alle grenzen doorbreekt," zegt Marianne Vonkeman. "Pinksteren is een soort binnenstebuiten-feest. Alles wat de leerlingen in huis hebben, komt naar buiten. Alles wat ze te geven hebben aan de wereld, komt aan het licht. Alles is taal en communicatie geworden. Dat kenmerkt het leven in de vrijheid van de Geest van God. Kun je bij jezelf merken dat die vrijheid ook bij jou aan het groeien is?"
Deze tijd van het jaar sluit heel mooi aan bij wat er in mij leeft. De kunst van het uithouden, de actieve verwachting en mijn hart dat zo graag in vlam zou staan maar nog niet zover is.
De komende maand staat er veel moois gepland voor mij. Heel veel in vergelijking met de eerdere maanden van het jaar. Bovendien hebben al die dingen te maken met mijn rijpingsproces. Ik ga naar trainingen, naar workshops en krijg ook nog twee consulten van interessante mensen. Bovendien word ik 44 komende maand. Een stroomversnelling in de rivier die mijn leven verbeeldt.
"Na Pinksteren gaan we de zomer in, de wereld in, in alle vrijheid, grensoverschrijdend en gedreven door vurige liefde," voorspelt Vonkeman. Mooi, daar ga ik voor!
Jij ook?

Stagnatie als kans

Gisteren was ik weer in Hattem voor de jaartraining Start vanuit je hart van Patrick Roozemond. Ik liep bij aankomst meteen op hem af om hem alvast te vertellen dat het er op leek dat ik een soortement van probleemgeval aan het worden was.
"Ah. Mooi zo, daar hou ik van."
Deze derde bijeenkomst had van Patrick de prachtige titel Creatie vanuit stagnatie meegekregen.
Stagnatie is niet gemakkelijk op te lossen anders was je dat al lang gelukt. Er is iets nieuws nodig. Iets wat je vanuit je ratio dus niet kan gaan zitten bedenken. Het kan je alleen toevallen vanuit de acceptatie dat de stagnatie er is, vanuit ontvankelijkheid dus.
Afgelopen donderdag besloot ik te stoppen met de workshops van het IMK. Aan alles merkte ik dat ik vanuit de verkeerde energie bezig was. Ik werd er gedwongen keuzes te maken en mijn plan tot in de puntjes concreet te maken terwijl ik me in een periode van stagnatie bevind. Gisteren ontdekte ik dat ik intuïtief een goed besluit genomen had, want het is nu nodig dat ik in die stagnatie blijf sudderen zonder hem meteen te willen oplossen. Er is namelijk iets nieuws nodig dat nog geboren moet worden.
Ik sta dus weer op die drempel en merk dat ik vertrouwd begin te raken met het schurende, ongemakkelijke gevoel van het Niet Weten.
De komende twee maanden staan in het teken van Totale Vrijheid. Okee, ik sta weer op die drempel, maar, en dat is veel belangrijker: ik ben terug bij mijn vonk en dat voelt goed.

Een krachtig visioen

Op mijn facebookpagina heb ik heel lang geleden al ingevuld dat ik schrijfster, schilderes en dichteres ben. Thuis in mijn atelier. Het gaf me vaak een ongemakkelijk gevoel als ik het las: zo pretentieus.
Nu besef ik dat het goed is dat ik dat gewoon opgeschreven heb. Ook al was het nog niet echt zo dat ik me er vol overgave aan durfde te wijden. Ik merk namelijk dat het ongemakkelijke gevoel aan het verdwijnen is.
Ik schrijf veel blogteksten. Ik schrijf gedichten. En die kunst komt ook nog wel, zeker nu de bron waaruit mijn gedichten opwellen dieper aangeboord is door de publicatie van één van die gedichten in Querido's Poëziespektakel 5. De combinatie kunst en gedicht is heel erg mooi. Wat dat betreft zijn Ted van Lieshout, Joke van Leeuwen en Wim Hofman mijn grote voorbeelden.
Gisteren overviel het me weer. Dat hopeloze gevoel dat te maken heeft met werkgevers, geld verdienen en dingen moeten doen die ik diep van binnen niet wil doen.
Ik wil vrijheid. Is dat verwend? Misschien wel. In wezen doet het er niet toe. Ik wil vrijheid. Punt. Hoe die vrijheid er gaat komen, dat is niet aan mij om me druk over te maken. Ik hoef alleen maar te voelen waar ik naar verlang en daarnaast vol overgave de dingen te blijven doen waar ik blij van word. Meer hoeft niet.
"It will come, it will come, and not too late," hangt er nog steeds midden op mijn prikbord.
Geloof het nou maar.

- tekst en illustratie: Wim Hofman - 

Zijn wat je had kunnen zijn

Het is nooit te laat om te zijn wat je had kunnen zijn (George Elliot)

Gewoon opnieuw beginnen. Mijn blik niet langer laten vertroebelen door ervaringen uit het verleden. Kijken door de ogen van de driejarige Joyce in mij. Vol vertrouwen zijn. Beseffen dat ieder moment er een is van een nieuwe geboorte. Fris en onschuldig.
Gedraag je hetzelfde als de mensen die er geen last van hebben, zei een faalangstcoach ooit tegen mij. Dat klinkt wel heel simpel. Toch is dat waar het om gaat. Maak je los van je verleden. Veranker jezelf in het nu.
Gisteren lukte me dat niet goed. Ik voelde goed hoe zenuwachtig ik was voor het sollicitatiegesprek. In plaats van mij even tijd te gunnen om aan te komen, me op mijn gemak te stellen, werd ik meedogenloos aan een spervuur van kritische vragen onderworpen. Alsof ik iemand was die het gewaagd had te denken dat ik wel eens geschikt zou kunnen zijn voor die baan. Alsof ik ontmaskerd moest worden.
Ik heb er een vervelend gevoel aan overgehouden. Geef mezelf op m'n kop dat ik mijn grenzen niet aangegeven heb. Dat ik me in de verdediging heb laten duwen. Heel naar is dat. Nu is het dus zaak om die veroordelende stem even uit te laten razen. Natuurlijk ben je boos, zeg ik tegen de stem. Jij wil dat ik voor mezelf op kan komen, dat ik mezelf kan beschermen, dat ik mijn mannetje sta. Dat lukte me gisteren niet, heel vervelend, en ik ben blij dat het je zo aan het hart gaat. Ik heb er weer veel van geleerd. We laten het nu rusten, okee?
Vanmiddag heb ik weer een gesprek. En ik bedenk me dat het nooit te laat is om het beste in mezelf naar boven te laten komen. Nooit te laat dus om te zijn wie ik had kunnen zijn. Wat een mooie uitspraak van George Elliot.

Meditatie is voor zwevers

Ik heb mijn lijntje met God verwaarloosd. Dacht de afgelopen weken dat er heel veel belangrijker was dan dat, maar dat is natuurlijk niet zo.
Er kwamen twee vacatures op mijn pad waar ik op reageerde en waarvoor ik vandaag en morgen op gesprek mag komen. Er waren vier (!) workshopdagen van het IMK gepland en op deze dagen werd me duidelijk te verstaan gegeven dat ik NU aan de bak moest.
Mijn ritme is volkomen zoek. De dagen dat ik gewoon 's ochtends achter mijn computer kon gaan zitten met mijn kop koffie zijn op één hand te tellen. Geen blogs dus, maar wat me vooral nekt: geen meditatiesessies.
Vanochtend dacht ik dat ik een shirtje moest hebben voor boven dat leuke rokje. Op het moment dat ik daadwerkelijk naar de stad wilde vertrekken realiseerde ik me nog net op tijd waar ik mee bezig was. Terug naar de basis, jij, sprak ik mezelf toe. Dat is wat je nodig hebt.
Een paar minuten later zat ik op mijn meditatiebankje. Even schaamde ik me, maar al gauw wist ik weer hoe onnodig dat is. Die onvoorwaardelijke, liefdevolle energie is er altijd en ik kan ieder moment opnieuw beginnen.
Ik heb baat bij een vast weekritme. Ik heb een leven nodig dat mij ruimte laat voor lummelen waardoor ik ook tijd heb voor onvoorziene dingen zoals het schrijven van een gedicht of iets anders creatiefs.
Die twee baantjes zouden mij dus zeer welkom zijn. Sowieso ga ik er van uit dat ik er met plezier heen zou gaan, maar ze zorgen ook voor een duidelijk weekritme en een einde aan de afhankelijkheid van de WW.
Alweer leer ik dat mijn lijntje met God geen luxe-artikel is. Geen laatje om open te trekken als ik het weer eens moeilijk heb. Het is net als gezond eten en drinken nodig voor mijn welzijn. Het is nodig de dingen vanuit die goddelijke rust te doen, met aandacht. Voordat ik het weet zweef ik weg en ben ik alleen nog maar aan het reageren. Mediteren houdt mij met beide benen op de grond. Na zo'n half uurtje weet ik weer precies wat ik nodig heb.
Meditatie is niet zweverig. Integendeel. Meditatie is voor zwevers.

- somewhere: een huisaltaartje - 

Blijdschap

En toen gebeurden er deze week twee dingen die mijn wereld een soort van roze kleurden.
Het begon ermee dat ik een telefoontje kreeg van The House of Books. Ik had voor hen een proeftekst geredigeerd en dat bleek ik heel goed gedaan te hebben. Gewoon zonder opleiding, op mijn eigen taalgevoel. Ik had het zelfs zo goed gedaan, dat ze mij op wilden nemen in het bestand van te benaderen freelancers!
Dit leuke nieuws bleek de opmaat te zijn voor dat van gisteren: het door mij ingezonden gedicht voor Querido's Poëziespektal 5 is door de selectieronde gekomen en wordt dus in de bundel opgenomen! In augustus van dit jaar komt het boek uit en mijn gedicht zal erin staan, tussen een heleboel Grote Jeugdpoëzieschrijvers van Nederland en Vlaanderen!
Ik ben al heel lang niet meer zo ontzettend blij geweest. Het voelt alsof ik de hoofdprijs gewonnen heb. En dat is in wezen ook zo. Voor het eerst gaat er iets van mijn hand gepubliceerd worden! Wat een erkenning!
En wat een energie kwam er vrij in mij, zeg. Voelde het vooral rond mijn keel gieren. Ik wilde het uitschreeuwen, maar daar was ik dus toch te geremd voor. Ik heb alleen maar rondgelopen, van boven naar beneden, de tuin in, weer terug, even gebeld, getwitterd: ook blijdschap kan je volledig in zijn greep hebben.
Vannacht droomde ik dat ik zwanger was. Het was mij meteen duidelijk dat ik niet zwanger was van manlief, want ik riep alleen maar dat het niet kon dat ik zwanger was. Het ongeloof overheerste. Nog nooit eerder heb ik een droom zo goed kunnen plaatsen.
En wat heb ik ernaar verlangd met heel mijn hebben en houwen te voelen dat ik op de goede weg ben!
Joy!

Wegversperring

Er komt niets uit mijn handen.
In mij saboteert iets al mijn pogingen om betaalde activiteiten te organiseren.
Er is iets in mij dat er gewoonweg NIET mee bezig wil zijn.
Morgen ga ik een weekend naar een klooster. Mediteren. Ik verheug me er enorm op. Dit keer geen laptop mee en slechts één boek. Merton, vermoedelijk. Ik ga zijn, zwijgen en bij de verveling blijven.
Ik begrijp mezelf nog steeds niet.
Heb ik alles en iedereen te vaak mijn grenzen plat laten walsen?
Heb ik de roep van mijn ziel te lang genegeerd?
Speelt de overtuiging dat ik nu eenmaal teleurstel me parten?
Ben ik gewoonweg niet gedisciplineerd genoeg?
Of, en dat is de moeilijkste: is dit alles het gevolg van opgroeien in onze welvaartsstaat waar alles zo goed geregeld is?
Heel mooi dat ik me wil concentreren op 'er zijn' op mijn lijntje met mijn diepste zelf, maar wie zal dat betalen? Moeten anderen dat doen?
Maar ik wil het niet, ik wil het niet, ik wil het niet, schreeuwt het in mij.
WAAROM DAN NIET? roep ik terug.
Tijd voor een meditatie. Ik gooi het gewoon in de groep. Er is altijd wel iets of iemand die reageert.

Na de meditatie:
Ik worstel, schoot het door me heen, terwijl ik zat. En vooral: ik denk dat het mooi is dat ik worstel. Dat dat verheven is. En dat terwijl ik vanochtend nog in de Tao Te Ching las dat ik 'geen gevecht moet beginnen'. Nooit.
Daarna zweefde ik in de gelei (want het had een soort van dichtheid) van niet-weten. Alleen, maar niet eenzaam en besefte dat er Eén is die dit alles in de hand houdt (vrij naar Rilke).

Dichterbij

Het gaat er om dat ik HET zo dicht mogelijk bij mezelf weet te houden.
HET. Alles wat ik doe. En dus ook alles waarmee ik een ander van dienst kan zijn.
Onlangs heb ik een opzet voor een workshop geschreven over schrijven in tijden van rouw. Ik werd er niet blij van. Achteraf begrijp ik dat ik de workshops waar ik zelf met zoveel plezier aan deelgenomen heb aan het kopiëren was. Het startpunt was niet goed en dat heb ik gevoeld. Mooi is dat.
Ik geniet ervan mijn gedachten te ordenen. Van het net genoeg afstand nemen tot wat er speelt om een helder verhaal te kunnen schrijven. Op de een of andere manier leidt dit verwoorden altijd tot een soort van waarheid over mezelf op dat moment. Zo zit het nu met mij. Niet fijner of mooier dan dit, maar gewoon zo.
Als ik dus een workshop wil leiden, dan zou het hier over kunnen gaan. Schrijven en bloggen in tijden van rouw. Waarom schrijven in een tijd waarin je regelmatig overspoeld wordt door emoties? Wat is het verschil tussen schrijven in je dagboek en schrijven op je persoonlijke blog? Waar kies jij voor en waarom?
Als ik doe wat bij mij past, dan hoef ik me nergens druk over te maken. Het is mijn terrein waarop we spelen. Ik ken het als mijn broekzak. Kom, dan laat ik je zien wat er allemaal te beleven is hier. Vanuit die energie wil ik werken.
Kijk, dat is toch maar weer mooi opgedoemd vanuit die mistige vlakte ;-)

Kom

dichterbij

zei de dichter

in mij

Reminder

De afgelopen weken lijkt het wel of ik door een mistig landschap loop. De grond is zompig, het lopen gaat moeizaam. Mijn doel bevindt zich ergens achter de dichte mistbanken en ik heb geen idee of ik wel de goede kant op loop. Ik hou niet van dat uitzichtloze en ik hou niet van de klamheid en dat gebrek aan warmte van de zon.
Als ik me bewust word van de neerslachtigheid die het dreigt over te gaan nemen bij mij vanbinnen, besef ik weer dat het er onder andere mee te maken heeft dat ik de goedkeuring en bewondering van anderen mis.
Als juf oogstte ik veel bewondering. Vooral als toen ik ook nog eens met 32 kleuters werkte. Niemand begreep hoe ik het voor elkaar kreeg. Petje af.
Tegenwoordig zijn mijn blog en mijn meditatie-sessies bron van relativering. O ja, daarom was ik ermee gestopt. O ja, daarom wil ik niet meer in de malle tredmolen mee.
O ja, dat is de droom die ik niet meer op kan geven.
Ik concentreer me op de wereld vlakbij me. Zie in dat mistige landschap de mooie varens en mosjes die fel afsteken tegen hun grauwe omgeving en ik zie de beestjes, helemaal in hun element.
Alles klopt.

Eilanden in een woeste oceaan

Een vriendin reageerde op mijn blogtekst van vanochtend met de vraag: moet ik me zorgen gaan maken?
Hoewel ik me op het moment van schrijven niet ongelukkig voelde, is de dag er wel een van zieleroerselen geworden. De toon was gezet blijkbaar.
Ik ben naar het centrum gewandeld omdat het zulk mooi weer was en uiteindelijk ook weer terug gelopen en niet met de bus zoals ik van plan was. Onderweg roerde mijn ziel zich dus. Of mijn hart.
Wat ik me afvroeg was waarom de meeste mensen een Zeer Dramatisch Gebeurtenis nodig hebben om te beseffen waar het om draait in het leven. Of een Ongeneeslijke Ziekte. Ik wil niet dat ik eerst ziek moet worden om de juiste keuzes te kunnen maken.
Afgelopen weekend las ik gewoontegetrouw in de NRC het artikel in de serie Het laatste woord. Deze keer viel mij op dat de mevrouw haar hele leven hard gewerkt had en eigenlijk nu pas het gevoel had dat ze echt aan het leven was. Echt genoot van haar leven.
Wat is dat toch? Het fascineert me mateloos.
Wat maakt het zo ontzettend moeilijk alle ballast los te laten en gewoon te gaan leven? Is het zo simpel dat ik de dingen waar ik de meeste energie in gestoken heb, het moeilijkst loslaat? Misschien wel.
Ik heb lang gedacht dat ik diep van binnen zwaar depressief was. Nu denk ik dat dat niet het geval is. Ik kan wel degelijk van het leven genieten. Heel goed zelfs. Toch heb ik er tegelijkertijd een zeer zware dobber aan.
In het moment ben ik gelukkig en zie ik de schoonheid vrijwel overal. Maar die momenten in het nu ervaar ik als eilanden in een woeste oceaan. Eilanden met een steiger waar ik met mijn scheepje aan kan meren om tot rust te komen.

Mijn lijntje met God

Gisteren ging ik naar Hattem voor de eerste bijeenkomst van het jaartraject Ondernemen vanuit Bezieling. Ik heb er een concrete (nog geheime) doelstelling voor mezelf geformuleerd die mij verraste.

Wat ik er wél over kwijt wil is dat ik eindelijk hardop durfde toe te geven dat ik het liefst van al bezig ben met het open houden van mijn lijntje met God. Al het andere is geneuzel in de marge. Zo eenvoudig is het.

En prompt stuurt Meditatief mij vanochtend een prachtige en inspirerende tekst van John Main. 

"Volgens de christelijke openbaring verblijft de Geest van God in ons hart, in de diepten van onze eigen geest. Wanneer wij op pelgrimstocht gaan, ervaren wij de waarheid dat er maar één centrum bestaat en dat dit centrum overal is. Ik meen dat ieder van ons door eigen ervaring dient te ontdekken dat dit de voornaamste verantwoordelijkheid is van ons leven. Het is de eerste verantwoordelijkheid van elk leven dat ten volle menselijk wil zijn : terugkeren naar onze eigen kern, en leven vanuit de diepten van onze eigen mogelijkheden. Wij ontdekken dat, wanneer wij terug verbonden zijn met onze kern, wij verbonden zijn met elke kern. De waarachtig spirituele man of vrouw leert in harmonie te leven met zichzelf, en in harmonie te leven met de ganse schepping.

Wij kunnen zeggen: in je kern zijn is in God zijn. In Jezus’ woorden: “Het koninkrijk Gods is in u” (Lc 17,21). Wij moeten weten dat dit koninkrijk geen plaats is maar een ervaring. Deze ervaring is de ervaring van de werkelijkheid van Gods kracht. Volgens de christelijke opvatting is dit de kracht van de liefde."

Ik ben weer eens dankbaar.

Een goed weekend allemaal!

Hattem - Hoog water 

It will come, it will come, and not too late

It will come, it will come, and not too late

- Artist's Way-juf van Hella Kuipers -

Deze uitspraak ontroert mij. Hij viel mij gisteren toe en hoe meer ik hem laat binnen komen, hoe meer ik besef dat dit is wat ik nodig heb. 

It will come, okee, dat geloof ik nog wel. It will come, it will come, twee keer achter elkaar, dat verzacht meteen. Ja, ja, natuurlijk, ik weet het, je hebt gelijk. Maar dat laatste stukje, dat doet het 'em.

And not too late. 

Dat prikt overal dwars doorheen. Recht in mijn willen, in mijn onrust en mijn ongeduld. Daar, daar en daar, daar zitten jullie. Misschien besefte ik het even niet zo, maar ze zijn er alledrie nog steeds.

Ik ben al 43.

Mijn uitkering stopt einde van dit jaar.

Ik moet ergens geld mee verdienen.

Pas op de plaats. 

Blijf bij die Bron, het plezier, het experimenteren en leren.

It will come, it will come, and not too late.

Dank je wel, Hella 

Gods eindeloze liefde

Mijn kompas lijkt op dat van captain Jack Sparrow. Waar mijn grote held volledig onaangedaan naar de ronddraaiende wijzertjes kijkt, heb ik het er duidelijk moeilijker mee.

Alle contact is verbroken. Ik bevind me in een storm en heb geen idee waar ik heen wil. Zelfs niet of ik het wel zo erg zou vinden als dit schip zou vergaan.
Genoeg beeldspraak.
Ik weet het allemaal niet meer deze week. Wat van mij is, wat bij me past, wat ik mezelf aanpraat en wat ik weiger te zien.

"De oneindigheid van tijd en ruimte scheiden ons van God. Wij kunnen geen stap in de richting van de hemel doen. God komt door de kosmos heen tot ons. Over de eindeloze tijd en ruimte komt Gods nog oneindig eindelozer liefde, om ons aan te raken.
Wij hebben de macht hem toe te laten of de toegang te weigeren," zegt Simone Weil.
Ik las het stuk gisteren op de site van Rinie Altena. Hij verwijst in zijn blogtekst ook naar een mooi tv-gesprek met Frits de Lange.

Hoewel ik zo de noodzaak voel me open te stellen, lukt het me maar niet en blijf ik me alleen maar bewust van de stuurloosheid van mijn boot.
Ik wil geen bedrijf opzetten.
Ik wil gewoon aangeraakt worden door die eindeloze liefde.
Daar wil ik me op richten en nergens anders op.
Ja, zo extreem is het gesteld met mij.

"Toch is er één die al dit vallen
teder in zijn handen houdt"
- Rainer Maria Rilke -

The Work

De laatste dagen sloeg de twijfel toe. Fysiek was en ben ik nog steeds niet in orde (grieperig en gisteren een heuse migrainedag) maar ook mentaal voel ik me zwak.
Tijdens de meditatiesessie van vanochtend liet ik me helemaal in het moeras zakken. De bekende zinnen kwamen boven: ik wil het niet meer, laat mij maar, ik wil het opgeven.
Toen kwam de flits. "Dit denk ik alleen als ik geloof dat ik het niet kan. Dit denk ik alleen als ik geloof dat het inderdaad niets gaat worden met mij."
Als bij toverslag werd ik heel helder. Als ik dit niet geloof over mezelf, dan heb ik er zin in en dan ga ik gewoon dingen doen waar ik blij van word. Dingen waarvan ik denk dat anderen er ook blij van zullen worden.
Als ik dit niet geloof over mezelf dan... Het was voor het eerst dat ik zo lijflijk voelde hoe desastreus die ondermijnende overtuigingen uitpakken.
Natuurlijk moest ik meteen aan The Work van Byron Katie denken:

1. Is het waar?
2. Kun je absoluut weten dat het waar is?
3. Hoe reageer je, wat gebeurt er, wanneer je die gedachte gelooft?
4. Wie zou je zijn zonder de gedachte?
en
Keer het om.

http://www.thework.com/downloads/little_book/Dutch_LB.pdf

Ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn pad, net als het pad van het labyrinth, tijdelijk ver van mijn doel afdraait. Ik ben even de voeling kwijt, maar die komt weer terug. Het is gewoon een kwestie van mijn stappen blijven zetten.

14.30 uur: En toen vond ik de minfulnessreminder in mijn mailbox: 

Het is niet jouw taak om mij aardig te vinden; dat is mijn taak.

— Byron Katie

Zijn ogen, handen en voeten zijn

Christus heeft nu geen ander lichaam op aarde dan het jouwe,

    geen handen dan de jouwe,

    geen voeten dan de jouwe,

van jou zijn de ogen waardoor Christus met mededogen naar

de wereld kijkt;

van jou zijn de voeten waarmee Hij rond gaat goede daden ver-

richtend;

van jou zijn de handen waarmee Hij de mensen nu zegent.

Teresa van Ávila

Deze tekst van Theresa van Ávila draag ik nu een aantal dagen met me mee. Het laat me niet los. Christus heeft bij zijn dood alles uit handen gegeven, maar wij leven nu op deze aarde. Ik leef nu. Ik ben zijn ogen, zijn handen en zijn voeten.

Toen ik daarnet ging zitten voor de meditatie voelde ik weer hoe hard ik probeer ergens te komen. Het is pas goed als ik die onderneming op poten heb. Ik voelde haarfijn hoe ik in deze houding voorbij ga aan wat mij werkelijk te doen staat.

De tekst van Theresa van Ávila herinnert mij aan het wezenlijke van leven. Een Goed Leven is niet een succesvolle onderneming opgezet hebben. Een Goed Leven heeft er alles mee te maken hoe ik in staat ben te zien en te handelen met Christus ogen, handen en voeten. 

Ik heb het weer eens goed tot me door laten dringen en gevoeld hoeveel rust het me gaf. Niet doordat deze boodschap gemakkelijk zou zijn, alsof er niets van me gevraagd wordt, juist niet, maar wel doordat deze boodschap een hele duidelijke, indringende waarheid verwoordt voor mij.

Ik leef nu. Ik ben hier om deze waarheid uit te dragen en mijn onderneming gaat er deel van uitmaken.

Ik voldoe

Als je nog niet buiten bent geweest, moet je het zeker nog doen. Het is heerlijk fris, zonnig en helder vandaag. Ik kon het voorjaar al ruiken. Het idee dat er nog een paar koude weken aan kunnen komen met ijs en sneeuw gaat er bij mij niet meer in. Laat het nieuwe leven maar tevoorschijn komen! Letterlijk en figuurlijk ;-)
Vandaag kreeg ik van mijn uitkerende instantie toestemming om het IMK-traject alsnog op te pakken! Dat is goed nieuws, want dat houdt in dat ik gecoacht word gedurende dit spannende proces, maar vooral ook dat ik niet hoef te solliciteren en me volledig op het opzetten van mijn bedrijfje kan richten. Enige voorbehoud is vooralsnog dat het IMK mijn plannen concreet en levensvatbaar genoeg vindt om met mij in zee te gaan.
Ik vind het echt superleuk. De energie stroomt door mijn lijf en dat voelt goed.
In het eerdere intake-gesprek met het IMK werd naar het beroep van mijn vader gevraagd. Ik vertelde toen dat hij zelfstandig gevestigd architect was. Ook een ZZP-er dus. Daar moet ik af en toe aan denken en dan stel ik me voor hoe hij me zou stimuleren in deze stap als hij nog geleefd had. Gewoon als iemand die begrijpt hoe fijn het is om je eigen ding te doen en zelfstandig en onafhankelijk te zijn.
Nog steeds verbaas ik me over deze frisse wind. Over de energie die het hele idee me geeft. Maar vooral over het feit dat die overtuigingen die me zo lang belemmerden, hun greep verloren lijken te hebben. Opeens. Sinds die meditatiesessie waarin de angel zich in precieze bewoordingen aan mij openbaarde lijkt het tij gekeerd te zijn. Alsof deze belangrijkste overtuiging het licht niet kon verdragen en oploste als sneeuw voor de zon.
Ik voldoe.

Smoezen pletten

En toen ben ik Mariëlle gaan bellen (die een boek voor mij gaat opsnorren) en naar de stad gefietst voor een rondje boekhandel en Broodnodig. Hier had ik hulp bij nodig, zoveel was duidelijk.
Om half twaalf zat ik achter DE koffie en HET kaneelbroodje met een heel fijn boek: De Z(Z)P'er als merk. On- en offline personal branding. Het is een boekje in de serie van VKbanen.nl.
Ik ben er erg blij van geworden. Wat blijkt? Ik ben uit mezelf op de goede manier aan de weg aan het timmeren.
"Maak jouw werk persoonlijk en het ontstijgt het functionele. Neem jezelf mee naar je werk. Stop jouw ideeën, inspiratie, jouw vonk, creativiteit en initiatief in je werk en je wordt onvervangbaar. De authentieke toegevoegde waarde die je levert wordt onnavolgbaar. Neem je werk persoonlijk en je ontstijgt de massa en het functionele."
Dat is precies wat mij heel helder geworden is de afgelopen dagen. IK ga het doen. Op mijn unieke manier. En dat is precies waardoor het kans van slagen heeft. Zo ontzettend leuk om dat zwart op wit te zien staan!
"Door continu actie te blijven ondernemen, elke dag weer, houd je het mechanisme draaiend waarmee jouw droombaan realiteit wordt," zeggen Huub van Zwieten en Martine van den Hoed. ... "Maar de machine hapert door je eigen innerlijke weerstand." ... "De truc is om niet op zoek te gaan naar manieren om van jouw onzekerheid af te komen, maar om in actie te komen, ondanks de af en toe aanwezige onzekerheid en twijfel."
Hoe je dat doet? Daar komtie: de smoezenpletter!
Ik had hem zonder dat ik het in de gaten had vanochtend al gebruikt. Ik hoef namelijk alleen maar de juiste vragen te stellen zodat ik wél in actie kan komen.
"Ik weet niet waar ik moet beginnen
De smoezenpletter stelt de vragen:
- Waar moet ik beginnen?
- Wat kan ik doen om te ontdekken waar ik moet beginnen?"
Hartstikke mooi. Mijn machinerie is in werking gezet.