Have mercy

Hoe komt het toch dat ik vaak het idee heb dat er iets is dat anders (beter) moet, voordat ik gelukkig kan zijn?
Het begint als een onduidelijk gevoel. Alsof dat ongeluk een heel dun vliesje schimmeldraad om me heen spint. In eerste instantie heb ik het niet eens in de gaten totdat ik merk dat mijn zicht vertroebeld is. En tegen die tijd besef ik alleen maar dat het anders moet en schiet onmiddellijk in de modus van het bedenken van oplossingen. Het komt er meestal op neer dat het simpeler en helderder moet.
Gisteren viel ik van de trap. Ik had mijn elleboog en heup gestoten en dat deed even verrekte pijn. Ik moest huilen, maar niet van die lichamelijke pijn. Ik huilde omdat er allemaal troep in de hoek van de trap opgestapeld stond en ik uitgegleden was omdat ik aan de smalle kant van de zich draaiende traptredes naar beneden had willen lopen. Ik riep alleen maar dat ik het zo ontzettend zat was, al die troep in huis. Zo ontzettend zat. Ik wil het niet meer, riep ik. Weg met al die spullen.
Op dit soort momenten merk ik dat ik ingesponnen ben met dat duivelse vliesje. Dat ik van mijn padje geraakt ben.
Terug naar de basis, Joyce. Ja, alweer. En nee, dat is helemaal niet erg. Er is niemand die bijhoudt hoe vaak jij jezelf terug naar de basis fluit.
In de kerk zongen we gisteren 'Lord, have mercy'. Ik weet nog dat ik me meteen realiseerde dat de Lord echt wel mercy met mij heeft, altijd, maar dat het veel belangrijker is dat ik 'Joyce, have mercy' zing.

http://www.bumbersbumblings.com/2013/01/looking-ahead-to-2013.html

Back to basics

Het is rustig op Zielekruid. Te rustig.
Hoe erg is het dat ik niet meer zo vaak schrijf? Het betekent in elk geval dat andere dingen om aandacht vragen. Ik werk weer. In het onderwijs nog wel. Dat was een pittige stap om te zetten en ik merk dat me dat flink bezighoudt.
Zielekruid is de plek van de Joyce die graag vertraagt, de dingen bewust doet en van het leven wil genieten. Maar vooral de plek van de Joyce die haar band met God wil versterken in plaats van verwaarlozen.
Dat laatste is wat is wat ik mezelf verwijt. Ik verwaarloos mijn contact met God. Nu even niet. Ik heb een nieuwe baan. Alsof er iets belangrijkers bestaat dan dat lijntje met God, die ik daar ergens heel diep vanbinnen in mij weet, maar ook overal om mij heen.
Ik vind het ontzettend moeilijk om een evenwicht te vinden tussen datgene wat 'de wereld van de 10.000' dingen van mij vraagt (gezin, relatie, werk) en waar ik echt behoefte aan heb. Ik wil zo graag de dingen vanuit dat contact met God doen. Terwijl ik werk wil ik voelen dat alles goed is zoals het is. Dat ik goed ben zoals ik ben. Ik zou zo graag vanuit die plek van onvoorwaardelijke liefde mijn werk doen. Geduldig en liefdevol zijn zodat ik weet waar de kinderen behoefte aan hebben en dus weet wat mij te doen staat.
Afgelopen dinsdag ben ik gestart met een korte cursus De Bijbel voor dummies. We gaan vier keer bij elkaar komen en krijgen in vogelvlucht een eerste kennismaking met dit boek. Ik zag de boom van goed en kwaad afgebeeld staan op een schematisch plaatje. Ik realiseerde me dat deze boom voor mij symboliseert dat ik zo bezig ben met oordelen.
De mensheid heeft gegeten van de verboden vrucht en is in de wereld van goed en kwaad terecht gekomen. De wereld van oordelen. De wereld van tegenstellingen. Ik dus ook en ik kan me daar wel tegen afzetten, maar het is wel de wereld waar ik het mee te doen heb.
Terug naar de basis, neem ik me weer eens voor. Terug naar de stilte, naar God.
Zondag gaan we wandelen. In stilte. Loop je mee?

afbeelding: Johan ter Beek

Life's challenge

Ik word weer eens uitgedaagd. Door het leven, door God? Ach, dat zijn maar woorden. Het enige wat telt is dat ik uitgedaagd word om stelling te nemen. Of nee, ik moet zeggen dat ik voor de zoveelste keer uitgedaagd word om stelling te nemen. Blijkbaar ben ik niet opgegeven.

Het moment lijkt nooit goed, maar als ik ga zitten en stil word, begrijp ik dat ieder moment even goed is. Het gaat hier om vertrouwen hebben, om overgave aan het leven. En wat dat aangaat is ieder moment even goed. 

Vertrouwen

Tijdens mijn meditatie bleef ik maar bezig met wat er allemaal speelt in mijn leven. Het wilde niet stil worden in mijn hoofd. Ik realiseerde me dat ik me met dit denken afsloot voor God. Het leuke was dat ik daarna ook besefte dat God dat he-le-maal niets uitmaakt. Ik voelde haarscherp aan dat De Oneindige geen weerstand kent en al helemaal geen oordeel.

Oordelen doe ik zelf. En dat is ook goed tot op zekere hoogte. Ik kan me er van bewust zijn dat ik een fout heb gemaakt en zet het daarmee in het licht. Ik denk ook dat dat de functie zou moeten zijn van de biecht. Zo was het, zo heb ik het gedaan, maar ik zou willen dat ik het anders had kunnen doen. Niks geen reeks weesgegroetjes bidden na afloop. Gewoon mezelf zien zoals ik ben en handel en erkennen dat ik lang niet altijd 'goed doe'. 

Als mij dat lukt, dán komt God pas om de hoek kijken. Pas op het moment dat ik in alle nederigheid en liefde naar mezelf kan kijken. Dan wordt het stil in mij en vang ik iets op van De Oneindige. Ik besefte weer eens dat ik op zo'n helder moment opnieuw word geboren en vol verwondering verder mag gaan.

Ik zat daar zo op mijn bankje en was even heel gelukkig. Dankbaar. Terwijl er ook zorgen zijn. Grote zorgen. En ik verwonderde me over die diepe laag waar ik tegenwoordig toegang tot heb. De laag van vertrouwen dat alles gebeurt zoals het gebeurt. En dat dat goed is. 

nest mereltjes in het appelboompje van mijn lieve vriendin S.

The big silence

Tijdens de meditatiesessie van vandaag merkte ik al snel hoe onrustig ik was. Ik vertelde Kwan Yin dat ik even naar mijn 'Plekje van Ontspanning' van de alfatraining wilde om dan later bij haar terug te komen voor de meditatie. Maar terwijl ik dit voorstelde begreep ik al dat dit dus niet de manier is waarop ik met de dingen om wil gaan.

Ik richtte me weer tot Kwan Yin met al mijn onrust. Merkte op waar hij voelbaar was en wat het met me deed. Hoe ik me moest weerhouden om er niet voor weg te lopen. Uiteindelijk zakte het gevoel mijn lijf uit de aarde in. Ik lag in Kwan Yins armen, mijn hoofd tegen haar zachte boezem.

Totale vrede.

Het is zo eenvoudig. Blijf erbij, loop niet weg. Iedere keer dat ik de moed heb om dit te doen word ik beloond met een glimp van de Oneindigheid. Het is de boodschap van Pema Chödrön: blijf erbij als een ware krijger, want dit is wat zich aandient, dit is nu jouw werkelijkheid, jouw leven. Leef het. Doe je dat niet, dan ben je als een levende dode.  

Ik zag gisteren de eerste aflevering van The big silence, een Britse serie over vijf mensen die acht dagen de stilte ingaan. De abt die het stel begeleidt zegt het heel mooi: "Silence is de gateway to your soul and your soul is the gateway to God."

En zo is het. 

foto: Joyce van den Beuken

Pinksteren: binnenstebuiten-feest!

De afgelopen week van het liturgische jaar stond in het teken van 'verwachten'. Ik lees het terug op de prachtige site van Marianne Vonkeman.
"Inspiratie kan niet afgedwongen worden. Werkelijk creatief leven kent wachttijden waarin er nog niets lijkt te gebeuren. Herken je dit verschijnsel? Je kunt er ongeduldig van worden, of moedeloos. Toch horen zulke periodes erbij en ze doen ook wat. Iets dat nog aan je bewustzijn is onttrokken, is bezig te rijpen. De kunst is om het uit te houden en actief te blijven verwachten."
Op het moment voelt het bij mij zo. Ik ben in actieve verwachting. In dezelfde woorden heb ik eens een zuster horen spreken over haar leven in het klooster. Het was alsof ze op de bus stond te wachten, vertelde ze. Het is het gevoel dat voorheen vooral bij mijn mediteren hoorde, maar tegenwoordig ook doorsijpelt in mijn dagelijks leven.
Morgen is het Pinksteren: "Het feest van de vurige liefde van God die harten in vlam zet en alle grenzen doorbreekt," zegt Marianne Vonkeman. "Pinksteren is een soort binnenstebuiten-feest. Alles wat de leerlingen in huis hebben, komt naar buiten. Alles wat ze te geven hebben aan de wereld, komt aan het licht. Alles is taal en communicatie geworden. Dat kenmerkt het leven in de vrijheid van de Geest van God. Kun je bij jezelf merken dat die vrijheid ook bij jou aan het groeien is?"
Deze tijd van het jaar sluit heel mooi aan bij wat er in mij leeft. De kunst van het uithouden, de actieve verwachting en mijn hart dat zo graag in vlam zou staan maar nog niet zover is.
De komende maand staat er veel moois gepland voor mij. Heel veel in vergelijking met de eerdere maanden van het jaar. Bovendien hebben al die dingen te maken met mijn rijpingsproces. Ik ga naar trainingen, naar workshops en krijg ook nog twee consulten van interessante mensen. Bovendien word ik 44 komende maand. Een stroomversnelling in de rivier die mijn leven verbeeldt.
"Na Pinksteren gaan we de zomer in, de wereld in, in alle vrijheid, grensoverschrijdend en gedreven door vurige liefde," voorspelt Vonkeman. Mooi, daar ga ik voor!
Jij ook?

Het Grote Evenwicht

Al een flink aantal dagen niet gemediteerd. Of te opgewonden om überhaupt te zitten, of gewoonweg niet thuis de hele dag.
Vandaag weer wel en ik ben er blij mee. Meditatie vormt een mooie basis en ik wil me er weer gedisciplineerd aan wijden.
Alle emoties, fijn of vervelend, veroorzaken een onrust aan de oppervlakte. Er waait een stevig wind die het water opstuwt. Die wind brengt dit keer iets met zich mee waar ik blij van word, maar ook vaak iets waar ik me angstig, verdrietig of wanhopig door voel. Vanochtend voelde ik heel duidelijk dat het in wezen niets uitmaakt wat die wind meevoert. Zij blaast soms gewoon erg hard en dat veroorzaakt al die golven op de zee van mijn ziel.
Tijdens de meditatie lukte het mij om mij onder het onrustig golvende oppervlaktewater te laten zakken. Ik ervaarde de rust die daar altijd is. Het maakt niet uit wat er om mij heen onrust veroorzaakt. Tenslotte geef ik er zelf een naam aan, vel ik zelf het oordeel: fantastisch of afschuwelijk.
Het doet er echt niet toe. Diep vanbinnen ben ik één met De Oneindigheid en die is ook oneindig vredig. Bestáát uit vrede.
Geen benamingen, geen meer van dit of minder van dat, geen voorkeuren of ongemak. Het Grote Evenwicht.

- vol verwachting ben ik - 

Luidruchtige energie

Wat is het moeilijk om te schrijven nu er zoveel goeie dingen aan het gebeuren zijn.
Ik voel me er energiek door. Vooral rond mijn keel voel ik de energie. Er wil van alles naar buiten. Dat is mooi, maar doe in zo'n toestand de dingen maar eens vanuit rust. Dat is verdomde moeilijk, merk ik wel.
Deze blog bijvoorbeeld probeer ik vanuit rust te schrijven. Dat lukte vrijwel altijd goed. Vaak doordat ik me ook rustig voelde, maar ook in andere gemoedstoestanden (verdriet, wanhoop, angst, onrust) was het toch mogelijk een rustig plekje te vinden diep vanbinnen waar vanuit ik kon schrijven.
Met blijdschap en opwinding ligt dat toch echt anders.
Die overload aan positieve, blije, energie is veel luidruchtiger aanwezig en maakt me, naast gelukkig, ook enorm onrustig. Wat ik dus veel doe is bewegen (wandelen, fietsen, opruimen, etc). Ik dóé even meer dan dat ik bén. Gewoonweg omdat ik die energie wil opgebruiken in de hoop wat rust te vinden zodat ik de dingen weer wat beter overzie.
Dingen inplannen, daar gaat het op het moment om. Vanmiddag ga ik dit uitzoeken, morgenvroeg doe ik dat. Van het IMK kreeg ik een mooi lijstje met een aantal punten dat voor iedereen nuttig is:

• Acties die korter duren dan 2 minuten, meteen doen.
• Nooit een dag voor 100% vol plannen: 60% plannen, 30% storingen, 10% creativiteit
• Lastigste taken eerst
• Opruimen bewaren voor het einde van de dag
• Doe één ding tegelijk
• Neem iedere dag de tijd om van de natuur te genieten, al is het maar van de plant in je vensterbank (deze laatste is van mezelf)

Wegversperring

Er komt niets uit mijn handen.
In mij saboteert iets al mijn pogingen om betaalde activiteiten te organiseren.
Er is iets in mij dat er gewoonweg NIET mee bezig wil zijn.
Morgen ga ik een weekend naar een klooster. Mediteren. Ik verheug me er enorm op. Dit keer geen laptop mee en slechts één boek. Merton, vermoedelijk. Ik ga zijn, zwijgen en bij de verveling blijven.
Ik begrijp mezelf nog steeds niet.
Heb ik alles en iedereen te vaak mijn grenzen plat laten walsen?
Heb ik de roep van mijn ziel te lang genegeerd?
Speelt de overtuiging dat ik nu eenmaal teleurstel me parten?
Ben ik gewoonweg niet gedisciplineerd genoeg?
Of, en dat is de moeilijkste: is dit alles het gevolg van opgroeien in onze welvaartsstaat waar alles zo goed geregeld is?
Heel mooi dat ik me wil concentreren op 'er zijn' op mijn lijntje met mijn diepste zelf, maar wie zal dat betalen? Moeten anderen dat doen?
Maar ik wil het niet, ik wil het niet, ik wil het niet, schreeuwt het in mij.
WAAROM DAN NIET? roep ik terug.
Tijd voor een meditatie. Ik gooi het gewoon in de groep. Er is altijd wel iets of iemand die reageert.

Na de meditatie:
Ik worstel, schoot het door me heen, terwijl ik zat. En vooral: ik denk dat het mooi is dat ik worstel. Dat dat verheven is. En dat terwijl ik vanochtend nog in de Tao Te Ching las dat ik 'geen gevecht moet beginnen'. Nooit.
Daarna zweefde ik in de gelei (want het had een soort van dichtheid) van niet-weten. Alleen, maar niet eenzaam en besefte dat er Eén is die dit alles in de hand houdt (vrij naar Rilke).

Spirituele oefening

De onrust belemmert me dingen te doen. Ik kan alleen maar gaan zitten en voelen hoe hij dit keer weer aanwezig is: overal, tintelend als een teveel aan energie met af en toe een mini-stuipje in een beenspier en in mijn hoofd een licht gevoel. Ik schiet ervan in de veroordeling, want zo wil ik het natuurlijk niet.
Helder en daadkrachtig, dat wil ik zijn.
Aha.
Ben al door weer en wind naar de bieb gefietst. Dat was goed, alleen ben ik teruggekomen met een boek over midlife-yoga. Zo'n boek wat mij wil aanzetten tot gezondere leefpatronen.
Het zou mij heel veel goed doen als ik iedere dag yoga-oefeningen ga doen en mijn voedingspatroon onder de loep neem. Volgens de schrijfster van het boek is mijn ontbijt van geitenmelk met muesli geen goede start van de dag voor een vrouw met bot- en gewrichtspijntjes als ik.
...
Het gáát helemaal niet om mijn voeding. Die is best goed denk ik. Het gaat om mijn moeite lief te zijn voor mezelf. Zeker nu ik het vermoeden heb dat ik in de overgang begin te komen is dat precies wat ik het hardst nodig heb.
Gelukkig staat dat óók in het boek:

Liefde voor jezelf is geen berusting of blinde acceptatie van je symptomen.

Het is verlost zijn van jezelf afwijzen.

Iedere keer dat je jezelf veroordeelt, breek je je eigen hart.

De hoogste spirituele oefening is zelfbewustzijn zonder oordelen.

- Amy Weintraub - 

Deze onrustige ziel gaat zo meteen een uurtje wandelen. Dat noem ik goed voor mezelf zorgen. 

Ook hierin word ik bevestigd: "Drie uur stevig wandelen per week vermindert de kans op een hartaanval met 40-50 procent. Het heeft een gunstig effect op de botopbouw, cholesterol, bloeddruk, arteriosclerose en vermindert bovendien stress en depressie," aldus Mieke de Bock op blz.109 van Midlife yoga - in balans tijdens de overgang.

Kom onrust, we gaan uit! Waar is je riem?

illustratie: Barbara Tammes

It will come, it will come, and not too late

It will come, it will come, and not too late

- Artist's Way-juf van Hella Kuipers -

Deze uitspraak ontroert mij. Hij viel mij gisteren toe en hoe meer ik hem laat binnen komen, hoe meer ik besef dat dit is wat ik nodig heb. 

It will come, okee, dat geloof ik nog wel. It will come, it will come, twee keer achter elkaar, dat verzacht meteen. Ja, ja, natuurlijk, ik weet het, je hebt gelijk. Maar dat laatste stukje, dat doet het 'em.

And not too late. 

Dat prikt overal dwars doorheen. Recht in mijn willen, in mijn onrust en mijn ongeduld. Daar, daar en daar, daar zitten jullie. Misschien besefte ik het even niet zo, maar ze zijn er alledrie nog steeds.

Ik ben al 43.

Mijn uitkering stopt einde van dit jaar.

Ik moet ergens geld mee verdienen.

Pas op de plaats. 

Blijf bij die Bron, het plezier, het experimenteren en leren.

It will come, it will come, and not too late.

Dank je wel, Hella 

Gods eindeloze liefde

Mijn kompas lijkt op dat van captain Jack Sparrow. Waar mijn grote held volledig onaangedaan naar de ronddraaiende wijzertjes kijkt, heb ik het er duidelijk moeilijker mee.

Alle contact is verbroken. Ik bevind me in een storm en heb geen idee waar ik heen wil. Zelfs niet of ik het wel zo erg zou vinden als dit schip zou vergaan.
Genoeg beeldspraak.
Ik weet het allemaal niet meer deze week. Wat van mij is, wat bij me past, wat ik mezelf aanpraat en wat ik weiger te zien.

"De oneindigheid van tijd en ruimte scheiden ons van God. Wij kunnen geen stap in de richting van de hemel doen. God komt door de kosmos heen tot ons. Over de eindeloze tijd en ruimte komt Gods nog oneindig eindelozer liefde, om ons aan te raken.
Wij hebben de macht hem toe te laten of de toegang te weigeren," zegt Simone Weil.
Ik las het stuk gisteren op de site van Rinie Altena. Hij verwijst in zijn blogtekst ook naar een mooi tv-gesprek met Frits de Lange.

Hoewel ik zo de noodzaak voel me open te stellen, lukt het me maar niet en blijf ik me alleen maar bewust van de stuurloosheid van mijn boot.
Ik wil geen bedrijf opzetten.
Ik wil gewoon aangeraakt worden door die eindeloze liefde.
Daar wil ik me op richten en nergens anders op.
Ja, zo extreem is het gesteld met mij.

"Toch is er één die al dit vallen
teder in zijn handen houdt"
- Rainer Maria Rilke -

Chaos is goed

Hoei, wat stroomt er veel energie door mijn lijf! Teveel. Als ik nu geen kwetsbaar pootje had, rende ik even een rondje om het huis.
Hoe begin ik in die chaos?
Ik heb echt geen idee.
Maar... chaos is goed, zou manlief zeggen.
En dus heb ik mijn uitkerende instantie nog maar eens gebeld en geïnformeerd of ik niet alsnog aan het traject van het IMK kan deelnemen waarbij je op weg geholpen wordt naar een eigen onderneming. Daar word ik later vandaag over teruggebeld.
Het is wat.
Hoei, zeg ik nog maar eens.
Kent iemand dit gevoel?

2011: het jaar van Zielekruid

Vandaag is het de tweede dag van het nieuwe jaar en ik heb mijn evenwicht nog niet hervonden.

Een jaarwisseling doet mij altijd op mijn grondvesten trillen. Op zich zou dat niet zo'n punt zijn als het maar niet zoveel negativiteit met zich mee zou brengen. Het lijkt wel of het voor mij onmogelijk is om een jaar positief af te sluiten. 

Er is tijdens de jaarwisseling vooral heel veel niet goed, daar komt het in het kort op neer. Opeens wil ik me weer conformeren aan de massa. Een baan hebben, nergens tijd voor hebben en tussendoor een weekje weg met vrienden. 

Nu ik het zo neer typ weet ik al dat dit het niet is voor mij.  

Daarnet had ik een gesprekje met mijn hart. Ik was namelijk te onrustig om te schrijven.

Mijn hart vertelde me dat die onrust aanvoelde alsof ik mijn boot probeerde te sturen in zwaar weer, Het raadde mij aan alles los te laten tot de storm geluwd was. Dit zijn geen originele woorden, ik weet het, maar het is daardoor wel duidelijke taal. Ik wil ergens heen. Ik wil een koers. Ik wil land in zicht. Ik wil het, ik wil het, ik wil het! Ja, dat zal allemaal wel, maar het is effe nog niet zo ver. 

En toch.

Het afgelopen jaar was het jaar van Zielekruid. Ik ben er in februari mee gestart en heb 212 berichten de wereld in gestuurd. Uiteindelijk is de site 11.000 keer bezocht. Een gemiddelde van 1000 hits per maand. Dat is toch een mooie ontwikkeling. Ik heb laten zien dat ik bijna dagelijks een stukje kan schrijven waar een kop en een staart aan zit. Het geeft me zelfvertrouwen, want ik laat met Zielekruid zien dat er wel degelijk een soort van discipline of motivatie in mij op kan wellen waardoor ik dingen consequent en met liefde blijf doen. 

Het is wel degelijk goed zo.

Die verraderlijke onderstroom

Het zit er bijna op. Zometeen nemen we afscheid van elkaar en duiken we het leven van alledag weer in.
Tijdens het ontbijt mocht er weer gepraat worden en dat had een heel bevreemdend effect op mij. Ik heb me nog een hele tijd stil gehouden, maar toen ging ik toch ook praten. Het was duidelijk dat ik dacht dat het nodig was dat ik een geïnteresseerde vraag stelde. Zo klinkt het wel heel bot, maar in wezen was dat waar het op neer kwam. De sociale en geïnteresseerde Joyce kwam bovendrijven.
Nu zit ik weer lekker in m'n eentje op m'n kamer.
Van Theresia van Ávila en Thomas Merton heb ik deze dagen geleerd dat 'de waarheid' het allerbelangrijkst is.
"Innerlijke stilte is de positieve rust van de geest in de waarheid.
De eerste stap tot het vinden van God, die Waarheid is, is het ontdekken van de waarheid over mijzelf. En als ik gedwaald heb dan zal de eerste stap de ontdekking van mijn dwaling zijn. Een onwaarachtige en misleidende 'ervaring' van wat Gods werk in de ziel schijnt te zijn, brengt voor een moment een soort van innerlijke stilte met zich mee. Het is de stilte van een ziel die steunt op een illusie. Deze stilte wordt echter spoedig verstoord door een diepe onderstroom van onrust en rumoer," zegt Merton, nietsontzienend als altijd.
Ik las deze passage gisterenavond en voelde me enorm aangesproken. Ik was me er namelijk al van bewust dat ik mezelf op een bepaalde manier een rad voor de ogen draaide de afgelopen dagen.
Het lukte mij heel goed om zonder gedachten te zitten. O, wat kon ik dat toch goed. Die andere mensen konden dat vast minder goed. Dat gevoel, dat stroomde als een ondergrondse rivier. Precies zoals Merton het verwoordt.
Waar ik dan wel weer blij mee ben is het feit dat ik mij dit bewust was. Ik had het herkend. Dat Merton het me gisteren nog eens flink inpeperde, is alleen maar mooi. Het is mijn les van deze dagen.
Hoogmoed voor de val. Maar ik sta weer op en laat mij niet ontmoedigen. Het is een pad met weerstanden en uitdagingen. Hou je blik naar God gericht, meer is niet nodig, zegt Theresia.

Ooit

En daar zit ik dan met m'n pootje in het gips. Twee krukken (die iedere keer wegglijden of omvallen) binnen handbereik.
Lekker rustig, zou je denken.
Lekker mediteren, schrijven, lezen, 'Six feet under' kijken, prietplaatjes tekenen.
Lekker overzichtelijk zo'n situatie waarin heel veel gewoon niet kan en de benedenverdieping mijn leefwereld vormt.
Het gaat er bij mij dan ook niet in dat dit alles op mij tot nu toe niet dit effect heeft. Lekker.
Het is niet lekker. Ik heb last van van alles, behalve van mijn voet: onrust, frustratie (hoe krijg ik die hete kop thee naar de bank?) pijnlijke rug(spieren), gebrek aan beweging en frisse lucht.
Waar is mijn relativeringsvermogen gebleven? Zo vlak na mijn weken van zorgen om oma M. zou het toch kristalhelder voor mij moeten zijn dat dit 'peanuts' is? Volgende week krijg ik al LOOPgips.
Verstandelijk weet ik het ook allemaal heel erg goed, maar mijn onderbewuste protesteert. Ik kan alleen maar concluderen dat ik in mijn dagelijks leven "blijf slenteren binnen het bereik van gewoonten en behoeften van eigen aard," zoals Richard Byrd zegt in het boek Stilte als antwoord van Sara Maitland. En als je dat doet, zegt  hij, "moet je je niet inbeelden vrij te kunnen handelen."
Zucht.
Hoe kom ik los van die gewoonten en behoeften van eigen aard zodat ik wél vrij kan handelen? Ik vind dat een hele lastige. Ik denk dat ik het dan inderdaad in het extreme moet zoeken en net als Sara Maitland ergens in een huis in the middle of nowhere moet gaan bivakkeren.
Dat plan stel ik bij deze uit tot de kinderen het huis uit zijn. Ik zou graag ervaren wat de uitwerking van afzondering en stilte op mij zijn. Ooit.

Barre tijden

Ik probeer me nu al een paar dagen overeind te houden met lijstjes. Heb geen rust in mijn lijf en kan me nauwelijks concentreren. Mediteren is enorm confronterend.
Het komt allemaal doordat afgelopen week gebleken is dat de financiële crisis ook ons gezin hard kan gaan treffen. Ik zeg 'kan', want het is nog geen bekeken zaak. En tot die tijd wil ik er niet mee bezig zijn.
Het is alsof ik een tornado op ons af zie komen. Als hij in dezelfde richting doorraast, zal hij de boel danig ontwrichten. Maar het kan ook zijn dat hij van richting verandert of afzwakt en dan is er niets aan de hand.
Ik begrijp dat ik me niet druk moet maken. Zeker niet nu al, nu er nog geen zekerheid is. Iedere keer als het onderwerp in mijn hoofd opkomt roep ik mezelf een halt toe. Dat lijkt aardig te lukken. Lijkt. Want mijn lijf laat zich niet voor de gek houden en reageert met spanning en stress.
Het gevolg is dat ik me rare dingen ga afvragen. Of ik dit onheil niet zelf over mijn gezin afgeroepen heb met mijn hang naar eenvoud. Of dit nu mijn straf is voor dat geringe vertrouwen dat ik in mezelf heb. Was ik positiever en daadkrachtiger geweest, dan had ik nu een leuke baan gehad. Ook dit soort gedachten kap ik meteen af, maar dan hebben ze hun verwoestende werk al gedaan.
Opeens erger ik me aan opbeurende reacties. Mocht die tornado onverhoopt toch overrazen, dan overzie ik de gevolgen niet. Een opbeurende reactie doet geen recht aan mijn gevoel. Ik zie iets op me afkomen en kan me er niet op voorbereiden. Ik heb geen antwoord. En onmiddellijk hoor ik die stem zeggen dat dat misschien juist is wat ik nodig heb om los te kunnen laten. Heel akelig, want daardoor lijkt de kans erop nog groter.
Waar is dat oervertrouwen gebleven? Blijkbaar vind ik die bron gemakkelijker vanuit de 'comfort-zone'. Hoe ironisch...
Er over schrijven helpt niet, merk ik al. Maar goed, het is wel zoals het is. Tot er duidelijkheid komt in de situatie ga ik gewoon wat dingetjes doen die ik fijn vind om te doen en hoef ik verder niet zoveel van mezelf. Ik vond bijvoorbeeld een leuk borduurpatroon van twee vogels in mijn rommellaadjes afgelopen weekend. Dat ga ik maken. Zo'n werkje past goed bij deze barre tijden.

borduurpatroon uit een oude Flow

Troostsoep

Inmiddels is het middag en borduur ik voort op mijn eerdere bericht.

Daarna ging ik zitten voor een meditatie. Voelde hoe koud ik het maar bleef hebben en trok een wollen trui uit het kastje voor mijn neus. Besefte hoezeer ik blijkbaar een rechtvaardiging voor mijn bestaan nodig heb. Dat ik een moeder voor mijn kinderen wil zijn is niet meer dan een logisch gevolg van het feit dat ik hen gekregen heb. Dat ik daarmee in elk geval voor hen van betekenis ben, ook. Waar het om gaat is dat ik er mag zijn en zelfs dat het heel goed is dat ik er ben, ook los van mijn moederschap. Dat ik daar niets voor HOEF te presteren of te laten zien, dat begrijp ik wel, maar tegelijkertijd weet ik dat ik iets ZAL laten zien als ik al die voorwaarden los kan laten. En dus WIL ik iets laten zien en lijkt mijn leven zonder concrete successen mislukt.
Daar werd ik verdrietig van. Had warmte en troost nodig en besloot mijn troost-soepie te maken. Even eenvoudig als heerlijk van smaak.

Benodigdheden:

stukje verse gemberwortel
stronkje broccoli
paar bospeentjes
groentenbouillon

Snij de groenten fijn en zet ze met water in een pan op het vuur. Snij de gemberwortel in plakjes en knijp ze in een knoflookpers uit boven de pan. Doe de bouillonpoeder erbij en laat de groenten beetgaar koken. Even checken of je de gember wel proeft, ander doe je er gewoon nog wat bij.
That's all.
Smakelijk eten en veel warmte gewenst!

Rechtvaardiging

Ik zal toch echt die kant uit moeten. De drang is enorm. Het voelt als een rechtvaardiging voor mijn bestaan. Ik wil het laten zien. Het besef brengt ook vandaag zo'n enorme onrust met zich mee, dat ik niet verder kom dan een klein gedichtje:

kijk dan

lees maar
zie je wel

hier

van mij

door mij

ik ben

ik mag

er zijn

To do or not to do

De tijd dat ik als een kip zonder kop maar alles deed wat er in mijn hoofd opkwam, is gelukkig voorbij. Tegenwoordig komt het nog zelden voor en als het toch gebeurt komt er altijd dat moment waarop ik me realiseer waar ik nu weer mee bezig ben. Ik heb er al vaker over geschreven. Over die keren dat ik vanuit een onrust - waar zich een geniepig angstgevoel achter verschuilt - maar dingen ging doen om niet te hoeven voelen.
Ik heb geleerd om mezelf vragen te stellen op momenten dat ik (opeens) iets wil gaan doen of kopen.
"Doe ik dit vanuit rust?" vind ik de mooiste. Ik kreeg hem ooit van een haptotherapeute cadeau.
"Is het nodig dat ik dit (nu) doe?" is ook heel waardevol. Deze vraag komt van een burn-out-coach.
"Heb ik dit echt nodig?" is de vraag die ik me regelmatig stel als ik iets wil gaan kopen. In verreweg de meeste gevallen is mijn antwoord ontkennend. Als ik dan toch tot de aankoop besluit besef ik dat ik mezelf of een ander er een plezier mee ga doen en dat is natuurlijk ook okee.
Bovenstaande vragen hebben mij al veel rust gebracht, want ze houden waar ik ben als ik weg wil lopen voor iets. Ze voorkomen dat ik onbewust word, maar wat ga doen om maar niet te hoeven voelen wat er speelt. Je zou zeggen dat dat toch niet zo'n ramp is, maar mij geeft het naar verloop van tijd altijd een heel triest gevoel.
Op het moment ben ik veel bezig met aanvoelen of ik de dingen vanuit een diepe innerlijke wens doe of dat ik ze uit gewoonte of plichtsbesef doe.
Neem nu dat sporten waar ik afgelopen maandag weer mee startte. Ik nam me voor om een rondje te gaan lopen. Af en toe zou ik een stukje rennen, net zo lang als het fijn aanvoelde. Halverwege mijn ronde merkte ik dat er iets verbetens ingeslopen was: Ik moet, ik moet, ik moet. Ik realiseerde me dat ik vanuit mijn wil aan lopen was. Het plezier was nergens te bekennen. Even raakte ik overspoeld door verdriet om mijzelf en vanuit die wanhoop borrelde een vierde nuttige vraag in mij op.
"Wat heb ik nu nodig?"
Ik haalde eens diep adem op die zonnige herfstochtend en verlaagde mijn tempo.