Stap uit je verhaal

Afgelopen weekend merkte ik tot twee keer toe hoe moeilijk het voor de mens is om uit zijn verhaal te stappen.
Ik heb de uitdrukking van Miek Pot, die ons er tijdens meditatiesessies herhaaldelijk aan herinnerde dat mediteren begint met 'uit je verhaal stappen'. Laat het denken voor wat het is en kom thuis in het hier en nu. In de onbevooroordeelde helderheid van het moment.
Maar hoe is het met die helderheid gesteld in onze contacten met anderen in het dagelijks leven? We kijken allemaal door onze eigen bril. Die ene werkelijkheid is er niet. We weten het vast wel, maar uit ons gedrag blijkt meestal niet dat we dit weten.
Ik raakte het afgelopen weekend dus op twee verschillende momenten in gesprek met mensen waarmee ik dacht contact te kunnen maken, maar waarbij mij dit niet lukte. Ik ontmoette beide keren een persoon die overduidelijk door zijn/haar eigen kokertje naar mij keek.
Het is voor iemand die zichzelf weggecijferd heeft in de beste jaren van haar leven heel moeilijk om geïnteresseerd te zijn als ze hoort dat ik een onderneming wil starten terwijl mijn kinderen nog relatief jong zijn.
Het is voor iemand die net bekeerd is tot het christendom heel moeilijk om te respecteren dat ik een ander bootje heb gekozen om diezelfde goddelijke bron in mezelf te ervaren. "God is jaloers!" schreeuwde de meneer op straat tegen mij. Hij had mij een minuutje eerder heel vriendelijk aangesproken. Nu zwaaide hij met zijn wijsvinger vlak voor mijn gezicht. "En van het boedhisme moet ik al helemaal niks hebben!" spetterde het uit zijn mond.
Tja.
Een mens kan zich niet bewuster gedragen dan hij is, zegt Eckhart Tolle dan heel laconiek. Hij heeft gelijk, maar ik vind het dan toch af en toe heel jammer dat er niet wat meer bewustzijn onder de mensen is. Met het bewustzijn ontstaan tegelijkertijd de tolerantie en het respect waar iedereen zoveel behoefte aan heeft.
Gelukkig merk ik dat ik van dit soort ervaringen steeds korter uit m'n loodje ben. Dagelijks mediteren helpt mij dus ook ook uit dit soort negatieve verhalen te stappen.

subjectieve waarneming

Zitten, Zijn en Zwijgen

Het voornemen is om vanaf nu niet één keer, maar twee keer per dag een half uurtje te gaan zitten. Met zitten bedoel ik mediteren. Zitten en zwijgen. Zijn. Open staan voor wat er is. Loskomen van mijn ego en alle identificaties die ermee samenhangen. Uit mijn eigen verhaal stappen.
Tot mijn grote vreugde heb ik steeds meer de ervaring dat ik in die stilte, op mijn tocht, in dat zwijgen, ook daadwerkelijk voorwaarden-scheppend bezig ben. Meer dan dat ik ergens vandaan aan het vluchten ben: weg van het lawaai, het gedoe, de verwachtingen en verantwoordelijkheden.
Het wordt me steeds helderder dat die stille ruimte de plek is waar vandaan gestart moet worden. Als ik vanuit het rumoer, de onrust en de angst vertrek, dan blijf ik naderhand zitten met een gevoel van vervreemding en dus van eenzaamheid.
Hoe doe ik dat in het dagelijks leven? Hoe stap ik uit mijn verhaal en blijf ik in verbinding met die bron diep in mij? Door stil te zijn, te zwijgen en te mediteren leer ik mezelf kennen en wordt duidelijk waar het grote geluk te vinden is, hoe ik mezelf kan geven wat ik nodig heb. Ik stap twee keer per dag doelbewust uit mijn verhaal en ervaar wie ik ben: "een deel licht en een deel duisternis", zegt Miek Pot. "Dat is de grote uitdaging gedurende de contemplatie. Het zijn geen tegengestelden maar delen van dezelfde medaille: jij."
Ik voel heel sterk dat zitten, zijn en zwijgen in mij de ruimte en de vrijheid scheppen die nodig zijn om te weten waar ik naar toe wil.
2012 draagt de belofte in zich een heel bijzonder jaar te worden.

illustratie: Barbara Tammes

Hooglied 2

Wat krijg ik mooie vragen aangereikt van Theresia van Ávila. Allereerst was daar gisteren de vraag naar de stem van God: Welke stem is hier de stem van God?

Vandaag verblijven we in de kamer van de zelfkennis en komen er twee mooie vragen bij.

Waar ligt mijn ware geborgenheid? 

en: Wat is mijn eigen unieke pad?

Als oude overtuigingen ontmanteld worden, kan twijfel ontstaan, zelfs paniek. Theresia moedigt mij aan om vooruit te blijven kijken en niet gericht te blijven op wat ik opgeef / verlies. Als je in contact komt met je angsten, keer dan terug naar de stilte. Alleen daar vind je het vertrouwen terug. Jij hebt je eigen wijsheid, dus blijf bij jezelf en kijk naar jezelf, zegt Theresia. 

Tijdens de meditatie besefte ik hoe vaak ik mezelf negatief benader. Hoe vaak ik kijk naar wat er beter kan, in plaats van te zien hoe ik gegroeid ben. 

Tussen de middag is er hier in het klooster een middagmeditatie. Vandaag werd daarbij de tekst van Hooglied 2 voorgelezen. Het is een liefdeslied en ik had het gevoel alsof ik persoonlijk aangesproken werd:

"Sta op, vriendin!

Mooi meisje, kom!

Kijk! De winter is voorbij,

voorbij zijn de regens, weggegaan.

De bloemen zijn verschenen op het veld,

nu breekt de zangtijd aan,

het koeren van de duif klinkt op het land.

De vijgenboom is al vol vruchten,

de wijnstok rankt en geurt.

Sta op, vriendin!

Mooi meisje, kom!

Mijn duif in de rotskloof,

verscholen in de bergwand, 

laat mij je gezicht zien,

laat mij luisteren naar je stem,

want je stem is zo lieflijk,

je gezicht zo bekoorlijk."

Het wordt tijd dat ik me laat zien. Zonder terughoudendheid. Gewoon zoals ik ben. Het raakte me diep.

Nu ben ik net terug van een persoonlijk gesprek met Miek. Zij was onder de indruk van de ontwikkeling die ik doorgemaakt had. Ze kon zich mij nog herinneren van tweeëneenhalf jaar geleden en van de contemplatiedagen in Amsterdam. Van tevoren vroeg ik me even af wat ik daar ging doen bij haar, maar nu ben ik blij dat ik gegaan ben. Het is geen lineair proces, maar een circulair. Ik ben nooit klaar, het gaat maar door, dieper en dieper, steeds stervend aan mijn non-identiteit, aan die belemmerende overtuigingen en angsten. 

Ik ben op de goede weg.

Van angst naar overgave

Zo vlak voor mijn vertrek naar de meditatiedagen met Miek Pot, kruipt de spanning omhoog. Ik schreef het al in een reactie op het berichtje van Marrit van gisteren: het voelt toch een beetje als een 'tour de force' die ik aanga.
Hoeveel verzet ga ik tegenkomen? Ik ben niet meer onbevooroordeeld, als de vorige keer. Toen stapte ik er met een open vizier in. Nu weet ik dat ik toen halverwege de week het gevoel had compleet gek te worden van het al maar toenemende lawaai in mijn hoofd.
Het voelt toch een beetje als de uren voordat je een prestatie gaat leveren, terwijl mediteren dat juist niet is. Als  ik een berg ga beklimmen weet ik ook van tevoren dat het vooral in het begin afzien zal zijn. Dat het even duurt voordat ik me over kan geven aan wat ik aan het doen ben. Dat ik me juist in het begin af zal vragen waarom ik dit ook alweer wilde.
Deze retraite voelt ook aan als een lange tocht, een marathon. Het zal niet de hele tijd feest zijn, dat besef ik zo vlak voor vertrek heel goed. Maar ik weet ook dat de beloning groot zal zijn. Ik ga mezelf een aantal dagen onderdompelen in het blijven bij wat er is. Ik ga mijn tijd steken in het trainen van mijn meditatiespieren en daarvan weet ik dat ik er nog heel lang plezier van zal hebben.
Okee. Daar gaan we.

Vilt voor hart en ziel- meditatie

Ik heb de stilte lief

Heb de stilte lief boven alle dingen: zij zal je een vrucht aandragen

die in woorden onmogelijk beschreven kan worden.

In het begin zijn wij het, die onszelf dwingen te zwijgen.

Maar vervolgens groeit er uit ons zwijgen iets wat 

ons tot het zwijgen aantrekt.

Isaac van Ninivé

(Syrische woestijnmonnik, 7e eeuw)

In aanloop naar de retraite met Miek Pot die aanstaande zondag start, lees ik nog eens in De grote stilte. Het boek is één groot pleidooi voor stil worden, stil zijn, maar vooral: verliefd worden op de stilte. Volgens Miek Pot is stil worden synoniem met thuiskomen bij jezelf.

"Het is in de meditatie zo klaar als een klontje, zonder moreel oordeel maar met duidelijkheid en aanvaarding. Het is wat het is. In de stilte weten we. Dat wil zeggen dat we in contact komen met de kennis van het hart. En het hart weet."

In de stilte weet je. "Je hoeft geen doelen meer te formuleren, want dat wordt voor jou gedaan." Dit sluit heel mooi aan bij de les van Tara Brach over 'the backward step'. Ook Miek Pot is er van overtuigd dat ze niet ondanks, maar dankzij dit loslaten van doelen, zal bereiken wat goed voor haar is.

Ik heb ontzettend veel zin om zondag naar het dominicaner klooster in Huissen te gaan voor een korte meditatieweek. Mijn laptop gaat mee, dus ik kan ook tussendoor schrijven over mijn ervaringen daar.

Mocht je er enthousiast van worden, dan kun je zelf ook een retraite met Miek Pot meemaken, want ze geeft er nog twee in de eerste helft van het nieuwe jaar.