Nederigheid

Opeens staat het me tegen. Alle inspirerende teksten die over God spreken. Het is alsof ik er teveel van gegeten heb. "Ik ben een beetje misselijk," zingt Buster Fonteijn in mijn hoofd.
Vreemd. Ik vind het ook een naar gevoel.
Alsof ik de afgelopen tijd alleen maar bezig ben geweest met wat ik lekker vond. Ah, dat is mooi! Oh... die is lekker! En die en die en die! Hmmmm...
En het is ook alsof ik, door de kou bevangen, steeds dichter bij het vuur gekropen ben. Te dicht.
Ik heb behoefte aan wat afstand. En daarmee bedoel ik niet dat ik mijn lijntje met God ga verwaarlozen. Ik wil de boel wat meer relativeren.
Mijn lijntje met God blijft belangrijk, want zonder dat kan ik niet wezenlijk ervaren dat ik leef vanuit die eeuwigheid, dat wijde, goddelijke, bewustzijn. Maar ik zou er liever mee leven zonder dat het zo ontzettend op de voorgrond staat dat ik er juist een vernauwde blik van krijg. Ook hier is blijkbaar een balans nodig tussen focussen en loslaten. Zo ermee bezig zijn dat er ruimte blijft voor verwondering, voor spelen.
Voor nederigheid. Het woord is me nu in korte tijd twee keer toegevallen. Eén keer in het Zonnelied van Franciscus en vanochtend in een blogtekst van Jacinta.
Nederigheid. Zuster water uit het Zonnelied is nederig. Ze vult in alle blijheid en vrijheid de leegtes op zodat nieuw leven kan ontstaan, vertelde zuster Paula ons tijdens het meditatieweekend in Megen.
Nederigheid. Het heeft voor mijn gevoel ook te maken met aanvoelen dat ieder mens evenveel waarde heeft. Niemand is meer of minder dan een ander. Door te zijn als water kan ik zowel de dakloze als de koningin ontspannen tegemoet treden en werkelijk ontmoeten.
En nederigheid doet mij ook beseffen dat de dingen niet gaan zoals ze gaan omdat ik dat zo wilde, maar omdat het in overeenstemming was met de natuur der dingen:

Het hoogste goed is als water,

dat alle dingen voedt zonder zijn best te doen.

Het stroomt naar lage plekken die door alle mensen worden gehaat.

Daarom is het als de Tao.

....

Wie in overeenstemming met de natuur leeft

gaat niet in tegen de aard der dingen.

Hij beweegt in harmonie met het aanwezige moment

en weet altijd het juiste te doen.

- eerste en laatst strofe van het 8e vers van de Tao Te Ching - 

- viooltjes, symbool van nederigheid - 

Vluchten

Ik ga weer eens een paar dagen weg. Alleen. Ik laat mijn gezin achter. De kinderen zijn in zeer goede handen bij manlief die ook uitstekend voor zichzelf kan zorgen. Er bekruipt mij het gevoel dat het confronterend is dat ik dit doe.

Ik zorg tegenwoordig ook goed voor mezelf. En bij mij houdt dat in dat ik me regelmatig terug kan trekken om contact te maken met mijn diepste zelf. Dat kan wat mij betreft het beste in een klooster waar ik aan kan sluiten bij een eeuwenoud ritme. Er is de minimale structuur waarbinnen ik de vrijheid voel om niets te doen, slechts bij mezelf te zijn.

Wat ik merk is dat het blijkbaar heel belangrijk dat dit soort ondernemingen geen vlucht zijn. De algemene opinie is dat vluchten niets oplevert, want je neemt jezelf mee. Ik verdenk de mensen die mij deze vraag (Is het geen vlucht?) stellen ervan dat ze diep vanbinnen ook graag eens weg zouden gaan in hun eentje, maar dat niet durven. Ze vertellen zichzelf dan dat dit een vlucht zou zijn en dus fout. 

Deze mensen weten niet hoe ontzettend leerzaam het is om alleen te zijn. Ze hebben geen idee van de wijsheid van de stilte. Ze beseffen niet hoe moeilijk het is om in het dagelijkse leven met al z'n beslommeringen en afleidingen de waarheid over jezelf boven tafel te krijgen.
Of misschien beseffen ze het wel en is het allemaal veel te beangstigend.

Wie vlucht er? Ik denk dat het overgrote deel van de mensheid vlucht. En niet door te mediteren, een pelgrimstocht te gaan maken of een tijd het klooster in te gaan, maar door dag in dag uit pijn te verzachten met drank, koopzucht, een drukke agenda of werk. 

Ik ben dus niet op de vlucht. Juist niet. Ik ga de confrontatie aan met mezelf omdat ik wil weten wat er overblijft als ik los ben van het dagelijkse leven. Ik wil mezelf zo graag beter leren kennen, dat ik er tijd voor vrijmaak. Een weekend quality-time met mezelf.

Ik ben benieuwd.

Gods zaden aanvaarden

"Als ik mijn blik op God gericht houd, dan zal iedere gebeurtenis en ieder ogenblik, in mijn wil, zaden van Zijn leven uitstrooien, die op een dag tot een enorme oogst zullen ontkiemen," zegt Thomas Merton.
Zijn tekst kwam binnen op een moment dat ik me op mijn kamer had teruggetrokken, de realiteit van de gezinsdrukte ontvlucht. Een week krokusvakantie speelde me gisterenmiddag parten: te weinig structuur en teveel prikkels.
Ieder moment, in elke gebeurtenis, wordt mij de wil van God aangezegd, zegt Merton. In ieder situatie zoekt Gods liefde mij en dus heeft ook iedere situatie het goede met mij voor.
"De zaden die ieder ogenblik door Gods wil in de tuin van mijn vrijheid worden geplant, zijn de zaden van mijn eigen identiteit en werkelijkheid, van mijn geluk en mijn heiligheid.
Als wij die zaden weigeren, weigeren we alles. Dit betekent de weigering van mijn eigen wezen en bestaan, van mijn eigen identiteit en ware ik. Gods wil niet aanvaarden, beminnen en volbrengen houdt in dat ik de volheid van mijn bestaan weiger in te gaan," zegt Merton.
Ik voel hoe waar deze woorden zijn. Al terwijl ik ze lees neemt de helderheid in mij toe. Deze woorden geven nauwkeurig weer waarom het zo nodig is dat ik dat lijntje met God open hou. Waarom ik me daar zo graag op wil concentreren. Hij spreekt tot mij. Niet af en toe, nee, in iedere stituatie, in ieder moment.
Ik heb mezelf weer een weekendje in een klooster kado gedaan. Even fine-tunen.

- Thomas Merton - 

Verlangen

De wijze woorden van Taitetsu Unno resoneren binnenin mij.
Alles is 'precies goed' voor mij. Voor mij, zegt hij. Dat maakt het heel persoonlijk en daardoor kan ik niet voorbij gaan aan de boodschap. Daardoor trilt hij zo mooi na.
"Als ik dat eens kon geloven," klinkt het verlangend van binnenuit. Alles zou zoveel eenvoudiger worden. Ik zou verlost zijn van al die dingen die ik mezelf opleg.
Gisteren sprak ik met manlief over mijn gevoel klem te zitten. Het is er de hele tijd, maar soms zwelt het aan tot een golf die me meesleurt en ergens op een verlaten eilandje kwakt. Daar zit ik me dan hopeloos te voelen. Tot ik erover begin te praten, dat scheelt wel iets, maar een oplossing is zomaar niet gevonden, want het gaat over geld, vaste lasten, kinderen die zich thuis voelen op deze plek, etc.
Ik verlang naar eenvoud en helderheid.
Waar ik van geniet zijn de kleine dingen en van handelingen die ik begrijp en zorgvuldig, zonder twijfel over mijn eigen kunnen kan doen. Ik heb totaal geen behoefte aan uitdagingen, geen zin om problemen op te lossen.
Gisteren tekende ik een nieuw prietplaatje. Ik weet hoe ik ze wil tekenen, ik weet hoe ik ze in de computer krijg, moet bewerken en opslaan. Ik weet ook hoe ik ze op de site krijg. Dat hele proces van het maken van een prietplaatje en het publiceren op de site doet mij veel goed.
Waar andere mensen zichzelf graag op de proef stellen, geniet ik van het uitvoeren van eenvoudige handelingen met een concreet resultaat. De was die netjes, schoon en fris geurend aan het wasrek hangt, een foto maken in de natuur, kaarsjes aansteken.
"Je wil leven als een bejaarde," klinkt het dan in mij. Nee, dat is niet waar. Ik wil terug naar de eenvoud om in die rust en stilte contact te kunnen maken met 'de Trouwe'. Net als de zusters in een klooster dat doen, wil ik dat in mijn dagelijkse leven buiten een klooster.
Tijd voor de meditatie. Alles is precies goed. Daar blijf ik op mediteren. Zodat dat vertrouwen zich kan ontvouwen.

afbeelding uit Happinez

Stilte

“Silence is full of life and expectancy”

(zuster Karmelietessen in Londen)

Ontwaakt verlangen

Het is nu bijna half 12 en ik ben alweer vijf uur op. Heb er al vier meditatiesessies op zitten, ben in de kerk geweest voor het Lauden en heb Miek allerlei inspirerends horen vertellen over Theresia van Ávila.
Ik ben aan het wennen. Wil me graag overgeven aan het ritme, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Praktisch gezien speelt vooral mijn gipsen pootje me parten; ik zit niet lekker op m'n meditatiebankje, heb al een stoel uitgeprobeerd, maar dat is het toch echt niet voor mij. Nu heb ik een zeer bijzondere meditatiehouding verzonnen: ik zit nu met één been onder het meditatiebankje, het andere staat gewoon gebogen voor me. Beetje vreemd, maar het lijkt toch te werken.
Ik lees Thomas Merton en hoor dus over Therersia van Ávila en haar kristallen burcht, waarover morgen meer. Heel inspirerend allemaal. Ze sluiten mooi op elkaar aan. Het gaat hen allebei om het meest directe contact met God.
"Wij zijn maar al te zeer bereid om te geloven dat het 'ik' dat wij geschapen hebben in onze min of meer waarachtige pogingen om ons authentiek te doen schijnen in de ogen van anderen, ons werkelijke zelf is. We nemen het zelfs als identiteit aan," zegt Merton. "Trouw aan dergelijke non-identiteit is vanzelfsprekend ontrouw aan onze werkelijke persoonlijkheid, die in mysterie gedompeld blijft. Wie heeft geloof en respect genoeg om aan dat mysterie aandacht te geven en zichzelf als 'de onbekende' te aanvaarden? God helpe de mens die veronderstelt alles over zichzelf te weten."
Ik denk dat hij hier precies aangeeft wat ik vaak nog zo moeilijk vind: nieuwsgierig zijn naar mezelf. Terug gaan naar mijn innerlijk kind. Dat kind dat zich nog laat leiden door het leven. Dat zich laat leiden door Zijn mysterie, zou Merton zeggen. Ik op mijn beurt kan mij weer laten leiden door dat kind in mij.
En ja hoor, daar is het verlangen: mij te herinneren wie ik ten diepste ben.

Gehoorzaamheid

Ik heb gewoon de hele kloosterserie bij de bibliotheek aangevraagd. Deze week zag ik de aflevering met Loek Bosch, Franciscaan in Assisi. En weer raakte een kloosterling mij recht in mijn hart.
Hij vertelt over zijn zoektocht. Zijn rusteloosheid. "We leven in een wereld waarin mij dag in dag uit verteld wordt dat ik het middelpunt van deze wereld ben. Dat ik mezelf moet verwezenlijken. En ik heb gemerkt dat hoe meer ik dat heb getracht, des te minder het lukte."
Hij vertelt over gehoorzaamheid. Dat dat niets te maken heeft met 'befehl ist befehl,' maar in alle vrijheid gebeurt: "Gehoorzaamheid betekent gehoor willen geven aan de stem van God. Uit vrije wil. En eigenlijk mezelf los willen laten, mijn eigen regie uit handen geven, mijn eigen toekomstvorming uit handen geven en me uitleveren aan de handen van de Eeuwige, de Allerhoogste." Ik moet meteen denken aan abdis Theresa Brenninkmeijer, die me iets vergelijkbaars leerde. Ze zegt dat het haar zoveel goed doet te kiezen voor wat ze niet zelf wenst, maar wel als goed ziet.
Het komt vaker terug in deze kloosterserie. Dat te kunnen zeggen: Hier ben ik. Ik geef mij over. Ik laat mezelf los, ik durf te vallen, want ik word opgevangen. Ik leg de regie in de handen van de Eeuwige om opnieuw geboren te kunnen worden. Het ontroert mij diep en ik zie mezelf daar staan aan de afgrond.
Ik zeg het nog maar eens. Hier ben ik. Ik leef en mag deel uit maken van deze schepping. Het is een schepping die ook lijden kent, zegt Franciscus. Ook het lijden mag in zijn volheid aanwezig zijn en heeft zijn eigen waarde.

Het nutteloze leven van zuster Rebecca Willekes

Met verbijstering zag ik daarnet stukjes van de uitzending van Pauw en Witteman van afgelopen vrijdag. Ik wil hier niet ingaan op het schrijnende eerste gedeelte van het programma waarin de jonge asielzoeker Mauro aan het woord komt en er op zijn zaak ingegaan wordt. Ik heb daar wel een mening over, maar wil daar niet op deze blog over schrijven.
Na zo'n veertig minuten zendtijd zien we Marianne Zwagerman. Zij heeft een boek geschreven waarin zij vrouwen aanspoort te ontsnappen aan 'het mutsenparadijs'.
'Mutsen' zijn vrouwen die geen regie nemen over hun eigen leven en het allemaal maar laten gebeuren. Ze leggen de lat te laag waardoor ze geen carrière maken. En dan heeft Marianne Zwagerman het niet over het opzetten van een webshop, want dat kun je toch echt geen carrière noemen. 
Ik heb het stukje met verbijstering zitten bekijken en moest meteen denken aan de woorden van zuster Rebecca Willekes van Priorij Klaarland. Zij is één van de 'Godzoekers' die aan het woord komen in het boek Ik wil dat je leeft, van Leo Fijen.
Naast zuster Theresa, maakte ook deze vrouw grote indruk op mij. Zij gaf haar baan als arts op om in te treden bij de Trappistinnen in Bocholt en spreekt nadrukkelijk over een nutteloos leven. 
"Het gaat er ten diepste om er alleen maar te zijn. Kloosters zijn er alleen maar, doen niets nuttigs. Maar het is werkelijk leven. Ik denk dat nutteloze momenten het leven pas echt tot leven maken. Daarom ben ik hier." 
Tegelijkertijd ziet ze dit leven als kloosterling niet als zinloos. Het heeft dan wel geen nut, het is niet zinloos. Voor Rebecca Willekes is het een vorm van protest. "Het contemplatieve leven is een leven van verwachting," zegt ze. Een actieve verwachting, alsof je bij de bushalte staat en weet dat de bus zo zal komen.
Deze zuster zegt heel veel mooie dingen. "... ik zoek de basis van mijn leven niet in de mooie beelden die ik van mezelf heb of opbouw, maar ik zocht en zoek de basis in God. Ik zie mezelf als iemand die danst met God in de grootst mogelijke schoonheid. En dansen is ook niet nuttig."
Nee, maar ik denk dat je het begrip 'nut' iets breder kunt uitleggen. Het is voor mij van grote waarde dat zij dit leven leidt en erover nadenkt en haar gedachten met ons deelt. Het is van grote waarde dat er mensen zijn die dit soort rigoureuze keuzes maken. Radicaal durven kiezen voor een leven dat slechts gericht is op die relatie met God omdat al het andere daarbij in het niet valt. 
En als ik dan Marianne Zwagerman zo hooghartig hoor spreken, dan heb ik het met haar te doen. Ik hoor haar ego als het ware schreeuwen dat ze er pas mag zijn als ze aan het hoofd van een bedrijf staat met minimaal één miljoen euro aan omzet per jaar. En daardoor krijgen de vrouwen van de webwinkels een schop, terwijl Marianne Zwagerman diep van binnen heel graag zou erkennen dat 'het er ten diepste om gaat er alleen maar te zijn'. 

Niet storen s.v.p.

Onder oude kranten, post, boeken en uitgescheurde artikelen, lag een opgeslagen Flow van afgelopen zomer. Op de bladzijden stond een artikel over het nut van stilte en afzondering. Ik las het nog een keer en wil er hier even over uitweiden.
Niet nodig om nog eens te vertellen, maar toch: voor mij is de stilte heel heilzaam heb ik gemerkt. Als ik de stilte niet opzoek, ga ik ten onder aan alle prikkels en indrukken die binnenkomen. Het schept de afstand die ik nodig heb om te kunnen voelen dat ik nog steeds één ben met die stille ruimte waaruit ik voortgekomen ben. Het herstelt de verbinding en dat geeft mij de rust om me te kunnen handhaven.

Ik lees graag artikelen over de stilte, heb er al veel gelezen en vaak zijn ze een bevestiging van wat ik al weet. Toch stonden er op deze bladzijden een paar opvallende uitspraken. 

Janet Plomp, auteur van Loslaten kun je leren, vertelt dat je jezelf tegenkomt als je alleen bent. "Als er niemand anders is om als oorzaak aan te wijzen van je gevoelens, dan krijg je met jezelf te maken. Jij bent zelf de enige die ervoor zorgt dat het prettig of minder prettig is. Dat levert zelfkennis op." Als je eerlijk naar jezelf durft te kijken, zeg ik er achteraan. 

Ook filosoof Jan Bor komt aan het woord en hij wijst mij op nóg een voordeel van alleen-zijn: "alleen zijn is de moed hebben om echt individu te worden. Als je zelf ontdekt dat je echt een eigen, uniek inidividu bent, dan laat je een ander meer in zijn of haar waarde. Omdat je beseft: hij of zij heeft, net als ik, een eigen individualiteit."

Als ik me terugtrek om te mediteren, dan ervaar ik mijzelf zoals ik ben. Ik neem in alle eerlijkheid waar wat er is. Bovendien ervaar ik haarscherp dat wij allen verbonden zijn met elkaar en voortkomen uit dezelfde bron, maar ik voel ook dat ik een volstrekt uniek mens ben, onvervangbaar en goed.

Dat het een mens goed doet om regelmatig even stil te staan en te voelen hoe de vlag erbij hangt, wordt door vele studies bewezen. Opvallend is dat mensen waarmee ik in gesprek raak over dit onderwerp regelmatig reageren met de uitroep dat ze daar "écht geen tijd voor hebben!" ...

En toen moest ik meteen denken aan de aanrader (ook uit het boek Ik wil dat je leeft van Leo Fijen) van wijlen André Louf, kluizenaar in Simiane-Cologne:

Iedereen kan zorgen voor stilte en alleen zijn en daarmee vrijwillig kiezen voor wat afstand van de wereld, zei hij. Om het heel concreet te maken gaf hij er een schema bij:

- iedere dag een korte tijd

- iedere week een halve dag

- iedere maand een dag

- ieder jaar een week

Het doet je goed en zal zijn vruchten afwerpen, voegde hij eraan toe.

Hoewel ik dit schema nog niet precies volg, kan dit toch al beamen.

André Louf 1929-2010

Tijd voor een reset

Gisteren was ik op De Kinderboekenmarkt in Den Haag, waar een groot aantal kinderboekenschrijvers en -illustratoren aanwezig was om hun lezers te ontmoeten. Dat klinkt heel erg leuk en ik verheugde me erop. Had ook een paar dierbare boeken meegenomen. Uiteindelijk heb ik deze mensen ook gesproken en dat was leuk, maar het geheel was zo druk, teveel mensen in te kleine ruimtes, lawaaierig en chaotisch, dat ik er compleet van over mijn grenzen gegaan ben. 's Avonds kwam de hoofdpijn opzetten en die heeft mijn hoofd nog steeds in de houdgreep.
Tja, en als ik dan de teksten van Thomas Merton lees, waarin hij zo prachtig schrijft over die roeping tot eenzaamheid, dan wil ik niets liever dan naar een landelijk gelegen klooster verhuizen.
"De roeping tot eenzaamheid houdt in: zich volkomen toevertrouwen, zich overleveren aan de stilte van weids panorama van bossen en heuvels, van zee of woestijn, stil zijn als de zon opgaat over het land en zijn stilte vervult met licht. Bidden en werken in de ochtend, zwoegen en rusten en in de avond weer stil worden in meditatie, wanneer de nacht valt over dat land en de stilte zich vervult met duisternis en sterren. Dit is een waarachtige en bijzondere roeping. Slechts weinig mensen zullen in zo'n stilte volkomen opgenomen willen worden, zo'n stilte laten doordringen in merg en been en niets dan de stilte ademen en zich voeden met de stilte. Slechts weinig mensen willen de ware aard van hun leven veranderen in een echte levende en waakzame stilte."
Als ik dan terugdenk aan de dag van gisteren, dan wordt het me zwaar te moede. Dan wil ik alleen maar roepen: "Ja hoor, ik wil dat wel! Ik wil graag de aard van mijn leven veranderen in een levende en waakzame stilte. Niets liever!"
Er komt een gevoel van schaamte in me op. Het heeft ermee te maken dat ik het blijkbaar nog steeds zo moeilijk vind om zuiver te leven. Wat deed ik daar in die drukte, die herrie en het lawaai? Waarom zijn we niet naar zee gegaan? Ik weet het niet, het gebeurt gewoon, ik krijg er geen speld tussen op zo'n moment.
Vandaag verlang ik weer eens heel sterk naar een leven van rust, eenvoud en regelmaat. Wil ik nergens aan meedoen en me terugtrekken in mijn coconnetje.
Ik ga mijn gepijnigde hoofd te ruste leggen. Voor een reset.

Mandala van Jannah Brown

Laat me rusten in Uw wil en stil zijn

Ik lees verder in In gesprek met de stilte van Thomas Merton en word keer op keer geraakt door zijn eerlijkheid. Het is zijn worsteling met het niet-zijn en zijn liefde voor het leven (en dus voor God) die hij zo prachtig beschrijft. Heel eigen, maar tegelijkertijd herken ik het verlangen van alle mystici in zijn woorden.

Hij zit zichzelf regelmatig in de weg. Beseft dat hij onvolkomen is en van God afdrijft zodra hij even niet oplet.

"Verlos me van mijn eigen persoonlijke giftige drang om alles te veranderen, om onredelijk te handelen, om me druk te maken vanwege de drukte en alles in de war te sturen wat Gij hebt geordend.

Laat me rusten in Uw wil en stil zijn. Dan zal het licht van uw vreugde mijn leven verwarmen. Uw vuur zal branden in mijn hart en schitteren voor uw glorie. Daarvoor leef ik. Amen, amen."

Laat me rusten in Uw wil en stil zijn. Het doet iets met mij. Alle leven is een bewegen richting volmaaktheid, zegt de Tao Te Ching. Als je je maar kan overgeven. Niets in de war gaat sturen, zoals Merton het omschrijft. 

In de onrust van mijn onzekerheid voel ook ik haarfijn aan dat ik de verbinding kwijt ben. Dat alles wat ik vanuit die gemoedstoestand beslis of onderneem door angst gekleurd is. De overgave is kwijt. Het vertrouwen is weg. Terwijl alles wat mij te doen staat is vanuit het stille weten, vanuit het contact met mijn Alwetende Hart, in alle rust en overgave de dingen te blijven doen die mij voldoening schenken.

Maak mij los van het niet-zijn waarin ik mij uitput en sterf, zeg ik in navolging van Merton. Laat me rusten in Uw wil en stil zijn.

Stiltehuis

Vandaag droomde ik weer eens van mijn eigen stiltehuis.
Een huis waar iedereen die rust en stilte zoekt, welkom is. Een huis zonder religieuze stempel, maar waar de kamers lijken op de cellen van de kloosterlingen. In mijn huis is ook een gezamenlijke ruimte om te mediteren, te bidden of gewoon samen stil te zijn. De maaltijden worden net als in de contemplatieve kloosterordes in stilte genoten en wanneer het weer het toelaat eten we buiten. Er worden uitsluitend biologische ingrediënten gebruikt. Je wandelt vanuit het huis zo de natuur in.
Het lijkt me heel mooi om verantwoordelijk te zijn voor het reilen en zeilen in dit huis. Mensen te kunnen bieden waar ik zelf zo vaak naar verlang: een plek waar je even sober en stil leeft en je overgeeft aan de structuur die geboden wordt in de vorm van dagelijkse meditatiesessies en maaltijden. Verder is er niets en hoeft er niets.
Ik koester deze wens en hoop hem ooit in vervulling te zien gaan.

No greater love

 Ik bekijk de film "No greater love" over een klooster in Notting Hill. De toewijding van de zusters raakt me diep. Ik benijd hen om hun duidelijke keuze, om de regelmaat in hun leven, de stilte die hen omgeeft, de rust waarmee ze hun taken vervullen en de eenvoud en schoonheid van de omgeving waarin ze leven.

Dat wil ik ook.

Ik wil met toewijding mijn taken kunnen doen. In alle rust. Niet af? Niet af. Geen probleem. 

Moest laatst weer denken aan de keren dat ik ontslagen ben omdat ik mijn werk niet snel genoeg deed. 

Ik wil een kamertje in dat klooster. Een kamertje met een bed en een bureau. Het bureau staat voor een openslaand raam dat uitkijkt op de kloostertuin. Dit beeld heb ik net gezien in de film. Prachtig. 

Ik help de zusters mee met ramen wassen, in de tuin werken, hosties bakken en de kerkvloer aanvegen. Ik laat me wiegen in hun ritme en kom helemaal tot rust. 

Zo zegene u God

Zegen voor mij, o God
de aarde onder mijn voeten
Zegen voor mij, o God
de weg waarop ik ga
Zegen voor mij, o God
wat mijn verlangen zoekt
U die in de eeuwigheid bent
zegen voor mij de rust

Zegen voor mij datgene
waarop mijn geest zich richt
Zegen voor mij datgene
waarheen mijn liefde gaat
Zegen voor mij datgene
waarop mijn hoop zich stelt
O Gij Koning der koningen
zegen voor mij mijn oog!

Daarom mogen wij zeggen:

De Heer is voor u om u de juiste weg te wijzen
De Heer is achter u om u in de armen te sluiten, om u te beschermen tegen gevaar
De Heer is onder u om u op te vangen wanneer u dreigt te vallen
De Heer is in u om u te troosten wanneer u verdriet hebt
De Heer omgeeft u als een beschermende muur, wanneer anderen over u vallen
De Heer is boven u om u te zegenen
Zo zegene u God, vandaag, morgen en tot in de eeuwen der eeuwen

(Uit de mis waaraan ik deelnam in de Koningshoeven-abdij in Berkel-Enschot)