Zweedse les

Gisteren startte de cursus Zweeds weer. Ik had er zin in en was benieuwd wie er door waren gegaan van de groep van het vorige jaar.
Toen ik het klaslokaal binnenliep zag ik vier bekende en vijf onbekende gezichten. De tafels waren in een hoefijzervorm geplaatst. 'De nieuwelingen' zaten allemaal aan één kant van het lokaal. Meteen was er de tegenstelling 'zij, de nieuwen' en 'wij, de oude garde'. Dit werd nog versterkt door de grapjes en praatjes van ons onderling. We hadden elkaar tenslotte vier maanden niet gesproken. 'De nieuwen' waren stil.
Ik ging zitten aan de kopse kant, recht tegenover Åsa, onze docente.
De les begon. Åsa vroeg of we ons even kort aan elkaar wilden voorstellen en gaf de eerste nieuwelinge de beurt. Deze mevrouw kwam uit Duitsland en had daar al les gehad. Dat was te horen. De vrouw ernaast had al twee jaar les gehad en was een jaartje gestopt, maar had er nu weer tijd voor. Zij had er gevoel voor, want het kwam er rap uit allemaal. Daarna kwamen twee studentes aan het woord die in drie keer tien lessen duidelijk een hoger niveau van spreken hadden dan wij in twee keer 24 lessen. Toen zij klaar waren kwam er een een jongeman (te laat) binnenvallen. Hij kreeg de beurt en tot mijn grote verbijstering leek hier een Zweed aan het woord te zijn.
Toen was ik aan de beurt. Ik liet van pure wanhoop mijn hoofd voorover op tafel vallen en kon alleen maar naar adem happen. Dat was grappig, maar ik voelde me echt totaal niet meer bij machte ook maar iets uit te brengen wat op Zweeds zou kunnen lijken.
Maar goed. Het niveau van de groep is met de komst van 'de nieuwen' flink gestegen. Ik merkte het ook aan Åsa. Ze had er duidelijk meer lol in en sprak alleen nog maar Zweeds. Gelukkig is mijn passieve kennis van de taal redelijk goed. Ik zal aan de bak moeten, zoveel is me gisterenavond wel duidelijk geworden. Dat was ook wat ik me had voorgenomen, dus het is goed zo.
Deze eerste klap ben ik snel te boven en ik merk dat dit precies is wat ik nodig heb: Twee slimme en piepjonge studentes naast me die me scherp houden.

Wie te graag het goede wil...

Het is een hinderlijke paradox: wie te graag het goede wil, riskeert gebroken snaren. 
Toen ik de uitleg van deze paradox met behulp van Google wilde opzoeken, kreeg ik één hit: de column van Marc Chavannes, waarin ik deze zin gelezen had. Niet erg, want ik kan me zo voorstellen dat het er op neer komt dat je, uit perfectionisme, zo lang je gitaar blijft stemmen, dat de snaren er van breken.
Ik herken mijzelf hierin: Wat staat mij te doen in het leven? Na het juffenschap, dus.
Het gevaar dat ik veel te lang blijf wikken en wegen en nergens voor durf te kiezen, is levensgroot aanwezig. Vooral als ik er diep vanbinnen van overtuigd ben dat er slechts één juiste keuze is, loop ik de kans dat ik daar mijn verdere levensdagen naar op zoek blijf. Ik heb jarenlang geploeterd op de verkeerde plek en wil vanaf nu graag de goede keuzes maken. Ik ben al bijna 43. Mijn dochter is vandaag precies 9 jaar en inderdaad: wat vliegt de tijd.
En wat lees ik vanochtend in de nieuwste 'zen habits'?
"Fear will try to stop you. Doubts will try to stop you. You’ll shy away from doing great things, from going on new adventures, from creating something new and putting it out in the world, because of self-doubt and fear. It will happen in the recesses of your mind, where you don’t even know it’s happening. Become aware of these doubts and fears. Shine some light on them. Beat them with a thousand tiny cuts. Do it anyway, because they are wrong."
Het is net als vroeger op die duikplank. Ik durf het absoluut niet, maar zie het iedereen doen. En dus loop ik door, parkeer mijn gedachten en... spring.

Dit is de zuidkust van Zweden. Daar kun je vanaf deze duikplank de zee in springen.
Dat heldere water van de zee en de meren in Zweden, met hun loopplankjes en trappetjes vertegenwoordigen voor mij het ultime gevoel van rust, vrijheid en vakantie. Volgend jaar weer?

Marit Törnqvist

Vanmiddag las ik in de Flow over Marit Törnqvist. 

Iedere keer wordt er iemand geportretteerd aan de hand van diens verleden, heden en toekomst. Een heel leuk concept. Dit keer helemaal, want ik ben een grote fan van Marit.

Allereerst staat ze breed uitgemeten op twee bladzijden. Gefotografeerd in haar atelier. Een vriendelijk en blij ogende jonge vrouw met een vrolijke stippeltjesjurk aan (ik heb er ook zoëen). Ze zit aan een tafel op wat vermoedelijk een zolderkamer is. Op de voorgrond de potloden, penselen, en inktpotjes.

In het lekker lange artikel vertelt ze over haar vroegste jeugd in Zweden (compleet met mooie fotootjes), maar ook over de kampeertocht door Noord-Lapland die haar veranderde. Ze zegt hierover: "Ik was ook best stoer. Niet nadrukkelijk stoer of als een jongen, maar om wie ik was. Toen ik terugkwam was ik een ander mens." Dit herken ik precies van het jaar dat ik, rond mijn 27e, in Burkina Faso gewoond en gewerkt heb. Dat gevoel. 

Over de moeilijke periode rond de scheiding van haar ouders zegt ze: "Omdat ik mijn leven lang iets extreem positiefs en daadkrachtigs heb uitgestraald, heeft niemand eigenlijk echt doorgehad dat ik me slecht voelde." Tja.

Maar goed. Wat heel duidelijk werd vanmiddag, is dat zij iemand is die ik enorm bewonder, maar vooral ook erg benijd. Ze werkt lekker in haar eigen atelier, verdient daar genoeg geld mee én heeft een boerderij in Zweden (én spreekt vloeiend Zweeds... zegt deze struikelende beginneling). Over die boerderij zegt ze: "Daar in de buurt, tussen de velden en bossen, woont een stokoud vrouwtje, dat hout voor haar kachel haalt op de rollator. Wie weet, word ik er later ook zo één..."

Lijkt me ook nog een heerlijk mens, die Marit!

En die foto van haar plak ik aan de muur. 

Dat ik het maar weet.

Naschrift: 

En wat las ik daarnet pas? 

Het zinnetje onder de illustratie: Er was een meisje, dat net iets harder rende dan alle anderen...