Zwolse stoeptegelwijsheden

Soms wordt wijsheid met voeten getreden  ;^)

Verlangen naar een adres

Ik lees op de blog van Jan Greven een boekbespreking: Vader & zoon krijgen de geest, een briefwisseling tussen Henk en Pieter van Os. Zoon Pieter constateert naar aanleiding van een documentaire over zijn vader dat diens fascinatie voor kunst voorkomt uit een 'drang naar godsdienst.' Dit intrigerende uitgangspunt is voor Henk aanleiding tot het starten van een briefwisseling met zijn zoon.
"Pieters grootvader, Henks vader, sprak aan het einde van zijn leven vaak over de suizende stilte waarin de profeet Elia God ontmoette. Het was, schrijft Henk, de vervulling van het verlangen naar een adres. Een adres voor je dankbaarheid. Voor het kortstondige en tegelijk tijdloze besef van volledigheid dat een gelovig mens soms kan overkomen. Henk beschrijft een paar ervaringen die hem zelf overkwamen en concludeert: Ik vermoed dat het verlangen naar een adres de kern is van mijn geloof."
Mooi, mooi, vind ik dat. Ik word er altijd erg blij van als iemand precies blijkt te verwoorden wat ik zelf ook voel of (zelfs) weet.
Tot mijn vaders dood wist ik mij verbonden met de bron en leefde ik vanuit een oervertrouwen. Daarna bleek mijn fundament aan gruzelementen te liggen en lag de bron verborgen onder een laag puin. Ik had geen adres meer, besef ik nu. Dacht lange tijd onbewust dat het mogelijk was om de aandacht van dit diepe gemis af te leiden.
Door stil te worden en de pijn er te laten zijn, krijg ik toegang tot de bron. Dat is geen maniertje. Het is gewoon hoe het gaat als ik oprechte aandacht heb voor mijzelf. Als alles er mag zijn, gewoon zoals het er is op dat moment, maar dan ook écht, dan is er geen weerstand en blijkt het gewoon okee te zijn. Steeds vaker ervaar ik dat slechts mijn eigen oordeel de boel in de war stuurt.
Vanochtend kwam er een emotie bij me op die ik onmiddellijk afkeurde van mezelf. Meteen daarna drong glashelder tot me door dat ik er niets aan kon doen dat ik dat gevoel kreeg, het was er gewoon opeens, en dat het dus nergens op sloeg om mezelf daarvoor op m'n kop te geven.
Ook míjn 'drang naar godsdienst' komt voort uit het verlangen naar een adres. Niet alleen een adres voor mijn dankbaarheid, maar ook voor mijn twijfel, mijn verdriet, mijn wanhoop en mijn boosheid. Alles mag er zijn op dat adres. Niks is te gek. Het is allemaal welkom en wordt als een homeopathisch medicijn verdund in een eindeloze oceaan van onvoorwaardelijke liefde.

- ad parnassum, Paul Klee, 1932 - 

Keek

Gisteren zat ik met dochterlief te lunchen bij Keek in de Twijnstraat hier in Utrecht.
Het lunchcafé stond al langer op mijn lijstje om eens uit te proberen en nu was het moment daar. De juffen van de kinderen hadden een studiedag, zoonlief een feestje en moeder en dochter dus het rijk alleen.
Het was ontroerend te zien hoe mijn lieve dochter genoot van dit uitje. Bij het binnenkomen keek ze nieuwsgierig om zich heen en koos een plekje uit. Aan alles zag ik dat ze het zooo ontzettend leuk vond. Het uitkiezen van het broodje, iets te drinken erbij, het babbelen tijdens het wachten en daarna van het opeten van de lunch. Op haar broodje zat alles wat ze zo lekker vindt en terwijl ze zo blij zat te eten zei ze ook nog dat dit misschien nog wel leuker was dan naar de Efteling gaan...
Daarna liepen we nog een paar winkels met leuke spulletjes binnen, ruilden een broek bij Kortjakje en toen was het tijd om naar huis te gaan.
Mijn lieve dochter en ik hebben weer eens ervaren dat er voor een paar heerlijke uurtjes uit, niet meer nodig is dan een heerlijk biologisch lunchcafé en een gezellige buurtwinkelstraat.

Er hangt dus ook kunst bij Keek. Ik bedacht me weer hoe zonde het is dat mijn werken nergens te koop zijn. Ze zijn echt mooi, vooral als ze ingelijst zijn. Toch eens mee de boer op, dacht ik weer. Gewoon investeren in lijsten en exposeren.

illustratie Joyce van den Beuken

Hebben en houden?

En dan nu even iets heel anders. Ik las daarnet in de NRC.next over een kunstenares die in een loods haar hele huisraad uitgestald, geteld en vervolgens gefotografeerd had. We spraken er hier thuis even over. Die gigantische hoeveelheid spullen die ook wij in huis verzameld hebben in de loop der tijd. En dan zijn wij nog helemaal geen grote kopers.

Manlief liet mij vervolgens de foto's van de Chinees Huang Qingjun zien. Qingjun fotografeerde Chinese families voor hun huizen tussen hun huisraad. Het zijn stuk voor stuk prachtige foto's en ze zetten je wel aan het denken. 

Hoeveel heeft een mens nodig? Wat is het effect van een sobere inrichting van je huis op je welbevinden? Wij Nederlanders zouden het je niet kunnen vertellen. We hebben allemaal Heel Veel spullen. 

Een onderwerp om je gedachten over te laten gaan tijdens het wachten op het nieuwe jaar?

foto gemaakt door Huang Qingjun

Ps. Het is nu kwart over zes en ik zit met een chippie en wijntje op de bank. Lees mijn blogtekst nog eens over en wil mijn goede voornemen voor het komende jaar even met jullie delen: 

Uitkijken voor teveel gemoraliseer op deze plek. 


Weer wat later: En toen bleek het hele idee achter de fotografie van mensen met hun huisraad voor hun huis, van Peter Menzel te zijn. Hij is er de hele wereld mee overgetrokken en de foto's zijn vastgelegd in een boek: Material world - A global family Portrait.

foto gemaakt door Peter Menzel

Het verlangen

Ik lees Zweven op de vleugels van de ziel van Oriah Mountain Dreamer. De kracht van creativiteit, daar gaat het boek over. Ik lees dat wat ik tegenwoordig zo graag doe, niets met creativiteit te maken heeft: "Hoewel routinematige bezigheden zoals afwassen of sneeuwruimen, mits met aandacht gedaan, inzicht en vreugde kunnen schenken, laat de voorspelbaarheid van het verlangde resultaat weinig ruimte voor creativiteit, oftewel de impuls van de taak zelf is voldoende om hem te volbrengen."
Het is waar wat ze zegt. Daarom ben ik diep van binnen zo treurig. Creatief werk vereist moed en een open geest. Het vraag erom dat ik iedere keer weer opnieuw begin alsof het de eerste keer is. Het vraagt van mij dat ik het onvoorspelbare, het onbekende instap. "Het idee dat we slechts één keer hoeven te beginnen, dat als we eenmaal zijn begonnen het vanzelf makkelijker zal worden om de tijd, de energie, de inspiratie of de lijn erin te vinden, kan het werk tot een abrupt einde brengen," zegt Oriah.
Heel goed, want dat is één van de mythes waarmee ik af te rekenen heb. Ik ga samen met Oriah de kunstenares in mij verleiden, tot leven te wekken. Vandaag wordt een studie/werkdag. Mijn diepste verlangen is weer eens blootgelegd. Ik voel weer wat stromen.
Vanochtend zaten er twee opmerkelijke boodschappen in mijn mailbox. Eén van Pema Chödrön en één van mijn nichtje A. die een prachtige surprise had gemaakt voor school. Beide berichten maakten mij bewust van wat er leeft in mij: allelei opstakels en muren die ik met een onbevooroordeelde nieuwsgierigheid kan benaderen, maar ook een diep verlangen om mooie dingen te maken.

"Om ons te verbinden met het creatieve proces, om elke dag ten volle te leven, moeten we de weg terug zien te vinden naar onze bereidheid om steeds opnieuw te beginnen." (blz. 43 Zweven op de vleugels van de ziel)

kunstwerk van mijn nichtje A.

Schapenkunst

Vanmiddag fietste ik door de velden rondom Utrecht. De zon maakte lange schaduwen op het gras en scheen prachtig door de doorschijnende blaadjes van bloemen, planten en bomen. Het was helder en fris.

Op mijn neus stond mijn zonnebril. Niets opzienbarends aan, zou je zo zeggen. Toch is niets minder waar. Mijn zonnebril geeft de wereld namelijk een warme tint. Alles krijgt een gouden glans. Echt supermooi. Zo ook vandaag. Ik heb genoten.

Aan het einde van mijn tocht kwam ik langs een veld met maar vier schapen erin. Van de saaie afrastering om hun wei hadden ze schapenkunst gemaakt. Eén van de kunstenaars heb ik op de foto gezet, samen met het werk. 

Rechtvaardiging

Ik zal toch echt die kant uit moeten. De drang is enorm. Het voelt als een rechtvaardiging voor mijn bestaan. Ik wil het laten zien. Het besef brengt ook vandaag zo'n enorme onrust met zich mee, dat ik niet verder kom dan een klein gedichtje:

kijk dan

lees maar
zie je wel

hier

van mij

door mij

ik ben

ik mag

er zijn

Monnikenwerk

Vandaag raakte ik op de site van Jonathan Bréchignac verzeild. Hij werkt al ruim een jaar aan een getekend bidtapijt. Door dit soort projecten raak ik onmiddellijk geïnspireerd.

Mensen die met een grenzeloze toewijding aan iets werken hebben meteen mijn sympathie. Om die toewijding gaat het. Ik benijd hen daar om. Hoe heerlijk moet het zijn om iets te starten waarvan je weet dat het je veel tijd zal gaan kosten, maar waarvan je tegelijkertijd weet dat het de moeite meer dan waard zal zijn. Een soort van pelgrimage op papier in het geval van Jonathan Bréchignac. 

Dat wil ik ook. Een project waarvan ik weet dat ik er graag mijn uren in zal steken en waar ik met voldoening de laatste hand aan zal leggen. 

En deze blog dan? Daar steek ik toch ook vrijwel dagelijks mijn tijd in? Klopt, maar het is nooit klaar en bovendien zou ik blij zijn met iets kunstzinnigers, want die kant wil ook iets.

Ik roep het gewoon de kosmos in: Lieve God, ik wil ook iets waar ik als een monnik geconcentreerd en toegewijd aan doorwerk. En wat respect afdwingt, denk ik er achteraan. Oei.

Dank je wel. We zijn weer thuis. En ik zit niet eens te mediteren. 

Okee, mijn project zal gaan over respect voor mezelf zonder dat anderen mij meteen ook moeten respecteren. Hoe ik een en ander vorm ga geven weet ik nog niet. Wellicht komt dat in mijn meditatie bovendrijven.

Telefoneren met God

Gisteren las ik in Engelen in regenjas van Roel Bentz van den Berg. Dit is ook al zo'n prachtig boek. Hij gebruikt prachtige metaforen en kiest precies de juiste details om een kristalhelder beeld te scheppen. Vind ik.
Eén stukje wil ik jullie niet onthouden omdat het recht bij mij binnen kwam. Gewoonweg omdat ik me erin herken:
"Maar er zijn er ook [mensen] die louter in het feit dat we bestaan al een opdracht zien om regelmatig op de proppen te komen met iets wat recht doet aan het duizelingwekkende van dat gegeven. Er zijn er die om onnaspeurlijke redenen steeds weer de noodzaak voelen persoonlijk antwoord te geven op de vraag waarom er iets is en niet niets.
Voor hen zit er niets anders op dan te blijven oefenen op de grote goocheltruc die daarachter zit: om steeds weer, solo na solo, drummend, schilderend, schrijvend, konijnen uit de hoge hoed van het niets te trekken - en net zo lang te blijven bellen tot ze God zelf aan de telefoon krijgen."

Oervertrouwen

Als ik er van uit ga dat mijn ziel onsterfelijk is, dan bevat hij naast mijn verleden ook mijn eeuwige toekomst. Ik had dit nog niet gedacht of ik las dat de negentiende-eeuwse filosoof Dilthey ook al met die gedachte gekomen was.
Mooi dat mij dat meteen duidelijk gemaakt werd. Meestal is dat niet zo en heb ik er geen idee van of er niet ooit iemand is geweest die op dezelfde manier doorredeneerde als ik. Hoewel, DAT mijn conclusies ooit uiteen gezet zijn door een filosoof mag ik wel aannemen. Grappig, hoe op dit soort momenten dat enorme (kinderlijke) vertrouwen in mezelf zich naar voren dringt. Ik ben uniek. Dit is hoe ik het zie. Dit is mijn waarheid. Niemand heeft dit ooit zo gedacht.
Ik ben dankbaar voor alle kunst die mij aanzet tot nadenken en reflecteren. Over mijzelf, maar ook over mijzelf als mens in de wereld. Ik word daar heel blij van. Het lijkt wel alsof dat, net als mijn eigen creëren, mij in staat stelt te voelen dat ik blij ben dat ik leef. Het werkt bezielend.
Het lijkt wel of bepaalde kunst, maar ook de grootstheid van de natuur en intense ervaringen in het algemeen, mij in staat stellen de luiken te openen zodat bezielende energie door mij heen kan stromen. En die bezielende energie is vol van dat oervertrouwen dat jonge kinderen kenmerkt. Grenzen vervagen, ik ben één met mijn hele verleden en mijn hele toekomst en voel dat alles ten diepste goed is.

foto gemaakt door Joyce
Vegetatie op het vliegerveld voor onze tent op camping de Roos

De ongrijpbare ziel

O, wat benijd ik Joke Hermsen om haar filosofische bagage! Joke J. Hermsen: filosofe, schrijfster. Kun je het mooier krijgen? Op het moment denk ik dat dit wel het summum is van heerlijkheid. Kunnen denken, kunnen interpreteren, kunnen construeren en dat alles op een creatieve manier. Bovendien kan ze het op een prachtige manier opschrijven zodat het mij weer inspireert.
Wat ik lees in haar boekje Windstilte van de ziel boeit me mateloos, maar al die verschillende zienswijzen verwarren ook. Hoe diep moet ik duiken tot ik bij mijn ziel uitkom? Hoe concreet kun je praten over je ziel? Ik schreef al dat mijn ziel voor mij gevoelsmatig te maken heeft met mijn allerindividueelste zijn, wat mij toch het gevoel geeft dat er op een concrete manier van alles over mijn persoonlijke ziel te zeggen zou zijn, waar ik geloof ik niet zo blij mee ben.
Als ik stel dat mijn ziel mij richting kan geven, want zo voel ik het, dan geeft dat aan dat er diep in mij een 'weten' huist. Iets wat mij kan 'bezielen' en waardoor ik enthousiast ergens mee aan de slag ga. Joke Hermsen noemt dit 'het dieper gelegen zelf' dat 'het bewuste ik' kan bezielen.
"Elke schrijver, kunstenaar of musicus weet dat hij vanuit het hoogst particuliere van zijn eigen ervaring en emoties de universele taal van zijn discipline moet openbreken om datgene uit te drukken waar het hem of haar om gaat. Alleen dan kan de kunstenaar tot iets als een eigen signatuur komen. Deze handtekening wordt niet vanuit zijn bewuste ik maar vanuit het dieper gelegen zelf geïnspireerd, omdat daar zijn meest bijzondere, zijn meest 'donkere' geschiedenis ligt verscholen."
Dat vind ik heel mooi gezegd. Toch vraag ik mij af of ik mijn ziel niet in een nog diepere laag moet zoeken. De ziel als nulpunt van onze individualiteit, zoals Meister Eckhart het beschrijft, wat me weer aan de Tao van de Oosterse wijsgeren doet denken. En als ik zo ver ga dat ik mijn ziel als onderdeel van de Tao ga zoeken, hoe kan het dan dat eigene bevatten wat mij nu precies mij maakt?
Mooi, mooi, ik kauw er nog lekker even op door. Het boekje is gelukkig nog lang niet uit.

Utopieën

"En natuurlijk, wij kunnen al ons geld ook uitgeven aan eten, wonen, neuken en slapen. Want kunst irriteert, zoals een asielzoeker irriteert, zoals twijfel of nuance, of de klachten van iemand die lijdt aan depressies. Stuk voor stuk zaken die ons doen twijfelen aan utopieën - zoals daar zijn: de raszuivere natie, of de heilstaat van de vrije markt. Dát is de reden van uw rancune. 

Het gaat vandaag niet over kunst. Dit kabinet haalt de mens uit ons weg." 

Bovenstaand stukje tekst komt uit de toespraak die Ramsey Nasr, Dichter des Vaderlands, afgelopen maandag hield tijdens de cultuurmanifestatie op het Malieveld in Den Haag. Ik denk dat hij hier een waarheid aanboort. Hij refereert aan de de illusie van de maakbare samenleving. 

Het emotioneerde me ergens diep vanbinnen toen ik het las. Dit is waar wij als samenleving, maar ook als mens iedere dag mee te dealen hebben. Met het leven van een leven dat niet perfect is. Het loslaten van utopieën. Het accepteren dat tegenstellingen onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.  

Nasr zegt dat dit kabinet de mens uit ons weghaalt. Dat is mooi gezegd, want het menselijke is niet alleen maar glanzend, schoon en mooi. Aan het menselijke kleeft ook veel naars, irritants en lelijks en dat is nu net wat we vaak liever niet willen weten. Net als veel kunst, de asielzoekers en de psychiatrische patiënten die we wellicht liever kwijt dan rijk zijn. 
Het is denk ik onze uitdaging om alles te bezien met een ruime blik. De dingen waar te nemen zonder onderscheid te maken of iets af te wijzen. Gewoon, zoals het is, in al zijn pijnlijkheid soms.

Hopelijk heeft Nasrs aanklacht effect en is zijn tekst ook bij premier Rutte binnengekomen. Ik wens ons land beleidsmakers toe die geleerd hebben met een wijde, mededogende blik, om zich heen te kijken.

De vreugde - the joy! - van het geven

Gisteren zat er een hele vrolijke envelop tussen de gewone, saaie, enveloppen bij de post. Hij kwam van Gertie Jaquet, die zich heeft voorgenomen dit jaar iedere dag een stempeltje uit een gum te gutsen.
Toen ik afgelopen week bij toeval bij haar blog uitkwam, werd ik meteen blij van de eenvoud van haar stempels. Zo'n gum is niet groot, dus erg veel plek voor detail is er niet. Het moet heerlijk zijn om in zo'n zacht materiaal te gutsen. Een gouden tip.
Ik bleek haar 100e volger. Ik heb toen een berichtje gepost waarin ik haar dat even vertelde en zelfs heb ik, heel vrijpostig, om een prijs gevraagd. Daar kreeg ik een heel enthousiaste reactie op van Gertie. Of ik even mijn adresgegevens door wilde geven, dan kwam de prijs er aan.
Ik was hier erg van onder de indruk. Haar reactie maakte me blij, maar tegelijkertijd realiseerde ik me hoe anders ik zelf kan reageren. Negatiever. Niet vanuit een energie van geven en delen, maar defensief, alsof iedereen iets van me wil en ik voor de mensen op moet passen. Wat een leuk mens, dacht ik meteen, die heeft daar geen last van.
Toen ik gisteren dat leuke pakketje bij de post vond, werd ik meteen al blij van de envelop. Dat versieren van een envelop vind ik zelf ook zo leuk om te doen. Er zat onder andere een prachtig stempeltje van een visje in.
Gertie heeft er duidelijk plezier gehad mij dit te sturen. Kleine verrassingen kunnen zoveel goed doen, dat heb ik weer eens ondervonden.
Afgelopen voorjaar nam ik me tijdens een schrijfworkshop voor om meer te gaan geven. We schreven een reminder aan ons zelf op een kaart en kregen een kaart van een ander mee naar huis om op een later tijdstip te posten. Mijn kaart kwam pas geleden met de post. En nu dus het pakketje van Gertie.
Ik weet het weer. Het maakt het allemaal veel leuker. Door te geven en te delen kun je anderen blij maken en dat is weer hartstikke leuk om te doen!

Wat te doen als je niets hoeft te doen?

Gisteren was een vermoeiende dag. Ik was totaal gesloopt tegen de tijd dat de kinderen erin lagen. En dat lag niet aan hen.
Ik merkte het 's ochtends al een de meditatiesessie. Dat ook het mediteren aan allerlei regels gebonden was. Ik moest stil blijven zitten, mocht nergens aan denken, moest vanbinnen die zachte wijde blijk hebben waarbij al mijn zintuigen open staan en vooral mocht ik niet ongeduldig worden toen het me allemaal te lang duurde.
Daarna ging ik schrijven. Wat volgde was een afgeknepen blogje. Ik was tegen de tijd dat dit klaar was al zo onrustig, dat ik maar ben gaan wandelen. Dat bleek een goede beslissing.
Ik liep de kortere ronde en kwam net op tijd op school aan om mijn kinderen op te halen. We zijn door de regen naar huis gerend terwijl we elkaar tegen natte buxushaagjes en struiken probeerden te duwen. Spelen, schoot het door me heen, dit is spelen, loslaten, gek doen. Hiervan gaat de boel weer stromen.
Toen ik 's middags een vissenwerk afmaakte, merkte ik dat er toch weer een soort van verbetenheid in mijn werken sloop. Het moet, het moet, het moet en het zal (om De Dijk er maar weer eens bij te halen). Gelukkig heeft dit aan het resultaat niets afgedaan, want ik ben er erg content mee.
Vandaag hoef ik helemaal niets, was het eerste wat ik vanochtend dacht toen ik wakker werd. Dat gaf meteen een enorm licht en vrij gevoel. En wat doe ik als ik niets hoef te doen? Eigenlijk dezelfde dingen die ik altijd doe, alleen vanuit een andere energie. Ik mag er ieder moment mee stoppen van mezelf en daarmee stap ik in een liefdevolle, mededogende energiestroom. De stroom van moederliefde voor haar kind.
Lukt het niet? Dan stop je toch? Misschien gaat het strakjes beter.
Ik geniet van mijn eigen moederlijke liefde voor mezelf en ontspan. he, he, zo kan het ook.

Linosnedes gemaakt door Joyce

Werkelijk loslaten

Het is er echt even in geslopen. Ik was teveel vanuit mijn hoofd gaan werken en schrijven.

Over een paar dagen heb ik een kraampje op een kunstmarkt hier in de wijk. Het idee is dat kunstenaars zich kunnen presenteren en eventueel werk kunnen verkopen. Nu heb ik hier nog een aantal kleinere werken staan, dus ik ben er in principe klaar voor. Toch wilde ik 'nog even' wat kleine houten mdf-paneeltjes maken, want die verkopen zo gemakkelijk.

Maar zo werkt dat dus niet. Ik was even vergeten dat al het moois vanuit rust en openheid ontstaat. Het laat zich niet afdwingen. 

Ook met bloggen ben ik lichtelijk uit mijn midden. Ik lijk opeens meer bezig met 'succesvol willen zijn' en dus met of iets handig of slim is om te doen. Terwijl ik mezelf gewoon wil afvragen of ik er blij van word, of ik kriebels voel bij wat ik doe. 

Gisteren schreef ik dat ik doelloos wilde leven. Vandaag lijkt het er op dat ik dat verlangen naar 'succes' (en daarmee bedoel ik dat de buitenwereld mijn werk goed vindt) werkelijk los wil kunnen laten. Het gaat om het plezier dat ik heb in het schrijven van deze blog. Het plezier in het delen. Het plezier in het zien groeien van het aantal teksten dat samen zo'n mooi beeld geeft van wat mij bezig houdt.

Het wordt wel leuker naarmate ik meer snap van bloggen, dus je zou kunnen zeggen dat daar een soort van doelgerichtheid in zit. Ik wil er beter in worden. Ook in het schrijven. Ik heb bijvoorbeeld zin om een cursus columns schrijven te gaan volgen. Maar al deze verlangens komen uit mijn hart en veroorzaken iets lichts en vrolijks. Ik ben niet bezig met de uitkomst, maar met wat mij plezier schenkt. Het zwaartepunt ligt dus in het nu en niet in de toekomst.

Ik wil nu leven. In contact zijn met mijn eigen hart, met mijn eigen kompas. Dat is de enige manier om in het midden te blijven en in balans te zijn. Alleen daar, in het midden, kan ik beslissingen nemen die goed zijn voor me. Alleen daar kan ik blijdschap ervaren.

Zo. Wat is dat bloggen toch fijn. Ik ben er weer. 

www.joycevandenbeuken.nl

Marit Törnqvist

Vanmiddag las ik in de Flow over Marit Törnqvist. 

Iedere keer wordt er iemand geportretteerd aan de hand van diens verleden, heden en toekomst. Een heel leuk concept. Dit keer helemaal, want ik ben een grote fan van Marit.

Allereerst staat ze breed uitgemeten op twee bladzijden. Gefotografeerd in haar atelier. Een vriendelijk en blij ogende jonge vrouw met een vrolijke stippeltjesjurk aan (ik heb er ook zoëen). Ze zit aan een tafel op wat vermoedelijk een zolderkamer is. Op de voorgrond de potloden, penselen, en inktpotjes.

In het lekker lange artikel vertelt ze over haar vroegste jeugd in Zweden (compleet met mooie fotootjes), maar ook over de kampeertocht door Noord-Lapland die haar veranderde. Ze zegt hierover: "Ik was ook best stoer. Niet nadrukkelijk stoer of als een jongen, maar om wie ik was. Toen ik terugkwam was ik een ander mens." Dit herken ik precies van het jaar dat ik, rond mijn 27e, in Burkina Faso gewoond en gewerkt heb. Dat gevoel. 

Over de moeilijke periode rond de scheiding van haar ouders zegt ze: "Omdat ik mijn leven lang iets extreem positiefs en daadkrachtigs heb uitgestraald, heeft niemand eigenlijk echt doorgehad dat ik me slecht voelde." Tja.

Maar goed. Wat heel duidelijk werd vanmiddag, is dat zij iemand is die ik enorm bewonder, maar vooral ook erg benijd. Ze werkt lekker in haar eigen atelier, verdient daar genoeg geld mee én heeft een boerderij in Zweden (én spreekt vloeiend Zweeds... zegt deze struikelende beginneling). Over die boerderij zegt ze: "Daar in de buurt, tussen de velden en bossen, woont een stokoud vrouwtje, dat hout voor haar kachel haalt op de rollator. Wie weet, word ik er later ook zo één..."

Lijkt me ook nog een heerlijk mens, die Marit!

En die foto van haar plak ik aan de muur. 

Dat ik het maar weet.

Naschrift: 

En wat las ik daarnet pas? 

Het zinnetje onder de illustratie: Er was een meisje, dat net iets harder rende dan alle anderen...

Joyce in haar atelier

Daar word ik gelukkig van. Lekker achter mijn grote tafel in het atelier, kaarsjes aan, muziekje op de achtergrond of in stilte, opschrijven wat mij bezighoudt, inspirerende teksten lezen, iets moois maken, lekker alleen zijn en in alle rust wat rommelen of gewoon nietsdoen.

En toch kan ik ook niet zeggen dat ik een vervelende dag had op het werk. De kinderen hebben lekker gewerkt en we hebben heerlijk lang buiten gespeeld.
Moet ik gewoon stoppen met er een oordeel over te hebben? Is dat wat nodig is? Ik werk met kleuters en dat is soms leuk en gemakkelijk en soms vervelend en zwaar. Punt.
...