De Spil

Ik mis Zielekruid. Ik mis het reflecteren. En zie: daar ben ik weer!

Allereerst: Een heel inspirerend en bezielend 2013 gewenst voor eenieder die dit leest!

Het is gelukkig niet zo dat ik de afgelopen maanden als een kip zonder kop rond gerend heb. De momenten van inkeer, reflectie en contact met de Ene waren er wel, maar ik heb ze niet zo regelmatig opgezocht als ik voorheen deed. Het was meer naar behoefte en dat word ik toch minder blij van als ik erop terug kijk. 

Dus.

Hoewel ik niet zo hou van goede voornemens (heb de negatieve overtuiging dat ik ze toch niet waar kan maken) is het nieuwe jaar wel een fijn moment om weer eens iets positiefs in gang te zetten. In mijn geval betekent dat dat ik graag meer tijd wil vrijmaken voor mijn lijntje met God en dat resulteert meestal ook in inspirerende schrijfsels op Zielekruid.

Afgelopen maand was ik te gast in retraitecentrum de Spil in Giessenburg bij Gorinchem. Hoewel ik van tevoren vooral behoefte had aan stilte, heb ik er toch een goede tijd gehad. De stilte moest ik echt zelf opzoeken in de kapel of in de polder, want het bleek een retraite van ontmoeting. 

Ik heb later in de trein terug naar huis geconcludeerd dat deze retaite meer van mij vroeg dan een paar dagen stil zijn in een klooster. Het waren vermoeiende, maar leerzame dagen. Hoe verhoud ik mij tegenover al die verschillende mensen? Waar is God zichtbaar in deze dynamiek van het menselijk contact? 

Het was dus mijn wens om mij in de stilte op God te concentreren. Zonder woorden. In de Spil werden de woorden over mij uitgegoten. In eerste instantie schoot ik ervan in het verzet. Gelukkig kon ik me vrij snel overgeven en liet God zich ook in al die mooie verschillende mensen zien tijdens gesprekken, in de gebedsmomenten in de kapel, tijdens het zingen van liederen, maar vooral toen ik opeens vertelde over mijn vaders ziekte en dood en merkte hoe mijn verhaal gehoord werd.

Iedere situatie kent zijn eigen uitdaging en overal laat God zich kennen.

Giessenburg

Willibrordpad - eerste etappe

Gisteren liep ik van de St. Catharinakathedraal in de Utrechtse binnenstad naar de St. Nicolaasbasiliek in IJsselstein. Het was de eerste etappe van het Willibrordpad.
Aangezien ik de wandeling al geruime tijd van tevoren gepland had, was ik bijzonder blij met het prachtige heldere herfstweer van gisteren. Ik liep alleen, want mijn enige medewandelaar had zich afgemeld.
Van het eerste stuk door Utrecht had ik geen hoge verwachtingen, maar ik bleek de Leidse Rijn te volgen en dat was heel erg mooi. Er wonen in dat gedeelte van Utrecht flink wat bevoorrechte mensen, heb ik wel gezien.
Het mooiste stuk was (natuurlijk) het weidestiltegebied tussen Knollemanshoek en IJsselstein. Daar voelde ik alles van me af vallen en borrelde de blijdschap en dankbaarheid op. Liep ik het eerst stuk  nog vooral vanuit een 'ik moet'-energie en daarna even met een 'waarom wilde ik dit ook alweer'-gevoel (ik liep een flink stuk langs de provinciaalse weg en daar werd erg hard gereden), dat alles verdween als sneeuw voor de zon toen ik het stiltegebied in liep.
Ruimte, vogels, groen, rechte lijnen, grillige knotwilgen, helderblauwe lucht die weerspiegelde in de sloten, oude en nieuwe hekken, reigers en schapen en niet te vergeten de zon en de wind.
Genieten was het, met al mijn zintuigen.
Pas rond IJsselstein kwam ik meer wandelaars tegen en langs de bebouwde kom was het zelfs even druk. Natuurlijk. Het was werkelijk schitterend weer om erop uit te trekken.
Gelukkig heeft het Willibrordpad wel 81 etappes. Ga me nog even bezinnen op de vraag of er iemand mee wil lopen de volgende keer. Dit was toch wel erg fijn, zo in mijn eigen tempo (ik loop blijkbaar straf door: 22 kilometer in 4,5 uur inclusief foto's maken en lunchpauze)

foto's: Joyce van den Beuken

Samenvallen met mezelf

Afgelopen weekend was ik op de Hezenberg om gastvrouw te zijn voor de aanwezige retraitegasten. Het weekend bleek in het teken te staan van mijn eigen verlangen. Niet zo vreemd natuurlijk, want dat is wat er gebeurt als je je uit het dagelijkse terugtrekt; dan kom je terug bij je verlangen.
Uit mijn dagboek.
Zaterdag: "Ik wil weer samenvallen met mezelf. Kreeg een beeld van mijzelf alsof ik dubbel zag. Twee beelden die niet naadloos aansloten. Ik wil weer precies samenvallen met mezelf."
Ik las Thomas Merton: "Onze echte reis in het leven is innerlijk: het is een zaak van groei, van verdieping en van een steeds grotere overgave aan de scheppende werking van de liefde en de genade in ons hart. Nooit was het voor ons meer noodzakelijk om aan die werking te beantwoorden." En: "... vraag me af waarom ik leef, in detail, en vraag me af wat ik denk dat me ervan weerhoudt om voluit te leven voor datgene waarvoor ik leef."
En prompt zongen we in de kapel Ubi caritas et amor, Deus ibi est. Dat is een Taizé-lied. Het betekent: waar liefde heerst en barmhartigheid, daar is God. Ik had het nota bene zelf uitgezocht de dag ervoor.
Overgave. Alweer. Overgave aan de scheppende werking van de liefde en genade in ons hart, want daar is Gods stem te horen.
Zondagochtend scharrrelde ik als een egeltje in de eerste zonnestralen in het bos om rondom de kapel en maakte mooie foto's. 's Avonds in bed maakte het beeld me droevig. Het leek vooral eenzaamheid uit te stralen. Toch was er toen overgave. Ik was wel degelijk gelukkig daar op dat moment in dat stille ochtenduurtje. Ik voelde de verbondenheid met de schepping en met God.
Nu de mensen om me heen nog toelaten in dat egelhartje van me. Dat gebeurt vanzelf als ik steeds meer ga samenvallen met mezelf.

De omgeving van De Hezenberg in Hattem

Het doel voorbij?

Vanochtend bracht ik weer eens mijn kinderen naar het station voor een logeerpartij bij de oma's.

Het gaat iedere keer op dezelfde manier:
Ik sta op met een humeur en heb een erg kort lontje.
We zijn maar net op tijd op het station waar oma al ongeduldig staat te wachten.
De kinderen willen nog heel veel knuffels en kusjes voordat ze met oma de trein in stappen.
Ik zwaai de kinderen uit terwijl ik hen kushandjes toeblaas.
Ik loop met mijn ziel onder de arm het station weer in.
Ik wil de eerste de beste winkel binnenlopen en van alles kopen.
Ik doe het niet en voel hoe rot ik me voel.

Vandaag ging het zó verder:
Ik besluit om een kopje koffie met kaneelbroodje te gaan eten bij Broodnodig.
Op het bankje voor de zaak, met koffie, lekkers en krantje binnen handbereik, merk ik dat het nare gevoel verdwenen is en ik heel erg gelukkig ben.
Ik ben zo blij met mezelf en het mooie weer dat ik besluit naar huis te gaan lopen.
Onderweg word ik alleen nog maar blijer, zie bijvoorbeeld de hele mooie oude bomen die langs de singel staan, zelfs zó blij dat ik de overbuurman die langs fietst recht in de ogen kijk, maar niet eens herken.
'Hallo!' roept hij blij.
Hm.

Beauty tussen het onkruid

Wie, o, wie, ken z'n naam?

Little treasure

foto: Joyce van den Beuken

Ardennen

foto's: joyce van den beuken

Verwondering

foto: joyce van den beuken

De beauty van boomschors

fotografie: Joyce van den Beuken

Strand

Mijn lijntje met God

Gisteren ging ik naar Hattem voor de eerste bijeenkomst van het jaartraject Ondernemen vanuit Bezieling. Ik heb er een concrete (nog geheime) doelstelling voor mezelf geformuleerd die mij verraste.

Wat ik er wél over kwijt wil is dat ik eindelijk hardop durfde toe te geven dat ik het liefst van al bezig ben met het open houden van mijn lijntje met God. Al het andere is geneuzel in de marge. Zo eenvoudig is het.

En prompt stuurt Meditatief mij vanochtend een prachtige en inspirerende tekst van John Main. 

"Volgens de christelijke openbaring verblijft de Geest van God in ons hart, in de diepten van onze eigen geest. Wanneer wij op pelgrimstocht gaan, ervaren wij de waarheid dat er maar één centrum bestaat en dat dit centrum overal is. Ik meen dat ieder van ons door eigen ervaring dient te ontdekken dat dit de voornaamste verantwoordelijkheid is van ons leven. Het is de eerste verantwoordelijkheid van elk leven dat ten volle menselijk wil zijn : terugkeren naar onze eigen kern, en leven vanuit de diepten van onze eigen mogelijkheden. Wij ontdekken dat, wanneer wij terug verbonden zijn met onze kern, wij verbonden zijn met elke kern. De waarachtig spirituele man of vrouw leert in harmonie te leven met zichzelf, en in harmonie te leven met de ganse schepping.

Wij kunnen zeggen: in je kern zijn is in God zijn. In Jezus’ woorden: “Het koninkrijk Gods is in u” (Lc 17,21). Wij moeten weten dat dit koninkrijk geen plaats is maar een ervaring. Deze ervaring is de ervaring van de werkelijkheid van Gods kracht. Volgens de christelijke opvatting is dit de kracht van de liefde."

Ik ben weer eens dankbaar.

Een goed weekend allemaal!

Hattem - Hoog water 

Hebben en houden?

En dan nu even iets heel anders. Ik las daarnet in de NRC.next over een kunstenares die in een loods haar hele huisraad uitgestald, geteld en vervolgens gefotografeerd had. We spraken er hier thuis even over. Die gigantische hoeveelheid spullen die ook wij in huis verzameld hebben in de loop der tijd. En dan zijn wij nog helemaal geen grote kopers.

Manlief liet mij vervolgens de foto's van de Chinees Huang Qingjun zien. Qingjun fotografeerde Chinese families voor hun huizen tussen hun huisraad. Het zijn stuk voor stuk prachtige foto's en ze zetten je wel aan het denken. 

Hoeveel heeft een mens nodig? Wat is het effect van een sobere inrichting van je huis op je welbevinden? Wij Nederlanders zouden het je niet kunnen vertellen. We hebben allemaal Heel Veel spullen. 

Een onderwerp om je gedachten over te laten gaan tijdens het wachten op het nieuwe jaar?

foto gemaakt door Huang Qingjun

Ps. Het is nu kwart over zes en ik zit met een chippie en wijntje op de bank. Lees mijn blogtekst nog eens over en wil mijn goede voornemen voor het komende jaar even met jullie delen: 

Uitkijken voor teveel gemoraliseer op deze plek. 


Weer wat later: En toen bleek het hele idee achter de fotografie van mensen met hun huisraad voor hun huis, van Peter Menzel te zijn. Hij is er de hele wereld mee overgetrokken en de foto's zijn vastgelegd in een boek: Material world - A global family Portrait.

foto gemaakt door Peter Menzel

Het Panbos

Uit de oude doos

Vandaag ruim ik laadjes op waarin zich van alles en nog wat verzamelt in de loop der tijd. Dat levert inspirerende vondsten op:

Dag van de Stilte

Het prachtige Zuid-Limburgse heuvelland in de najaarszon

Najaarsgeluk

Gisterenmiddag brak opeens de zon door. Met m'n kopje koffie en sudoku uit de krant installeerde ik me aan de picknicktafel in de tuin. Michingo vond het blijkbaar ook een goed idee, want hij ging lekker tegen me aan liggen. Mijn dochter kwam erbij zitten met een boek en binnen speelden mijn zoontje en een vriendje. 

Alles was goed. Ik voelde het in al mijn vezels dat ik gelukkig was. 

En toen maakte mijn dochter deze prachtige foto. 

Schapenkunst

Vanmiddag fietste ik door de velden rondom Utrecht. De zon maakte lange schaduwen op het gras en scheen prachtig door de doorschijnende blaadjes van bloemen, planten en bomen. Het was helder en fris.

Op mijn neus stond mijn zonnebril. Niets opzienbarends aan, zou je zo zeggen. Toch is niets minder waar. Mijn zonnebril geeft de wereld namelijk een warme tint. Alles krijgt een gouden glans. Echt supermooi. Zo ook vandaag. Ik heb genoten.

Aan het einde van mijn tocht kwam ik langs een veld met maar vier schapen erin. Van de saaie afrastering om hun wei hadden ze schapenkunst gemaakt. Eén van de kunstenaars heb ik op de foto gezet, samen met het werk. 

Tuingeluk

Na al dat gefilosofeer over het onstoffelijke had ik gisteren blijkbaar veel behoefte aan wat aardsere zaken.
Ik liep de tuin in. Het was droog, niet koud en er waaide een heel licht windje, als ik niet zo opmerkzaam was geweest, was het me zeker ontgaan.
De dauwdruppels op een soort vetplant vielen mij het eerste op. Ik pakte mijn telefoon en maakte er een paar foto's van. Daarna speurde ik verder in onze sterk verwaarloosde tuin en kwam een hele hoop moois tegen.

De tijd laten verstrijken

"Ik heb nooit iets anders gedaan, dan de tijd laten verstrijken."
Miroslav Tichy (fotograaf)

Deze uitspraak raakte een snaar bij mij. Ik vond hem op het blog "Molly schrijft wat." 
De tijd laten verstrijken. Hier is iemand die hardop durft te zeggen dat hij nooit iets anders heeft gedaan. Je hoort toch actief te zijn? Doelen te hebben? Ik durf te stellen dat het in onze maatschappij niet de bedoeling is dat teveel mensen nooit iets anders doen dan de tijd laten verstrijken. Dat is slecht voor onze economie. En alles wat slecht is voor onze economie schijnt slecht te zijn voor ons. Althans, dat is wat ze ons willen doen geloven.

Het is bij mij heel lang zo geweest dat ik dacht dat ik slechts de tijd liet verstrijken. Dat mijn leven voorbij gleed. Aan een toekomstvisie ontbrak het mij al helemaal. Opeens was ik moeder. Opeens had ik met al mijn spaargeld de verbouwing van ons koophuis gefinancierd. Alsof het niks was. Alternatieven hebben we niet eens serieus overwogen. Huren en dan van mijn geld mooie reizen maken, dat is toch ook een optie?

Nu besef ik dat dit niet is waar Tichy over spreekt. Tichy heeft het vermoedelijk over er gewoon zijn. Zijn, als de leliën des velds. Het leven wordt wel degelijk geleefd, de fotocamera bij de hand, maar wordt genomen zoals het komt.

De laatste tijd ondervind ik steeds meer de waarde van het laten verstrijken van de tijd. Leven vanuit rust. Wetende dat de dingen nooit alleen maar 'goed' of 'slecht' voor me zijn. Het gaat zoals het gaat. Ik laat los, weet dat de uitkomst zich niet vast laat pinnen.

Ik ben wakker geworden, hou mijn dromen op mijn netvlies en... laat de tijd verstrijken.

De afgelopen maand overleden fotograaf Miroslav Tichy, gebruikte zelfgemaakte camera's en legde de poëzie van het dagelijks leven vast (Wikipedia).

lente!

Vanochtend waren mijn fototoestel en ik op zoek naar bloesem. Prachtig, hoeveel bomen er dik in de bloemen zitten. 

Nu komen de kinderen alweer bijna thuis om te eten en daarna heb ik nog twee uur. Ik blijf de tijd onderverdelen in tijd voor het gezin en huishouden, tijd waarin ik moet werken en tijd die ik naar hartelust zelf mag invullen. Omdat die laatste categorie gevoelsmatig nogal onder druk staat, lijkt die tijd voorbij te vliegen. Dat beangstigt me. 

Sowieso ben ik de laatste weken erg onder de indruk van de snelheid waarmee er weer een week voorbij gegaan is. Ik ben me er erg van bewust dat mijn tijd hier op aarde eindig is en dat ik dus maar beter zoveel mogelijk kan genieten. Dat is goed, want lange tijd leefde ik mijn leven als of ik het eeuwige leven had en dat is nu eenmaal niet bevorderlijk voor de bewustwording. 

De zonnige lentedagen doen mij tegelijk met de natuur ontwaken. 

Ik kijk om me heen en zie dat alles perfect is.