Dansen

Laatst werd ik 's nachts wakker en kon niet meer inslapen. Ik lag daar in het donker en realiseerde me heel scherp dat ik vaker wilde spelen en dansen. Dat dat goed voor mij zou zijn. In de tien minuten na dit inzicht schreef ik het gedicht Spelen.
Vandaag vond ik in een oude map dit uitgeknipte verhaaltje van Toon Tellegen. Het gaat over dansen. Dat dansen goed voor je is. Net als zingen trouwens. Een collega in de rouwwinkel vertelde mij laatst dat ze stickers had geplakt met slechts twee woorden erop: zingen helpt. Altijd. Dansen blijkbaar ook. Ik geloof het. Nu nog wat vaker gaan doen.

* Klik op het verhaal om het beter te kunnen lezen * 

Spelen

In een land hier ver vandaan

kon ik spelen

op mijn kop gaan staan

Het was ook daar in het natte gras

dat ik opging in de delen

en volmaakt gelukkig was

gedicht: Joyce van den Beuken

illustratie: Monouno

Everything is a present I en II

Een pleidooi voor oppervlakkigheid

"Hoe zuiver onze ideeën soms ook lijken, ze kunnen nergens anders opkomen dan in het hoofd van een mens die zich niet kan losmaken van de toevallige omstandigheden waarin hij leeft," lees ik in het boek En toen wisten we alles - Een pleidooi voor oppervlakkigheid van Coen Simon.
Simon pleit voor een oefening van onze oppervlakkige blik. "... een blik die in het verlengde ligt van de wijze waarop de mens in de wereld staat. Met het bewustzijn van de menselijke tekortkoming dat we moeten handelen en beslissen zonder alle consequenties van dat handelen te kunnen overzien, zonder te kunnen ontkomen aan het eigen perspectief, de eigen horizon in tijd en ruimte."
Ik vind dit interessant, want het doet me denken aan mezelf als ik keuzes wil maken. Ik raak dan lamgeslagen van het idee dat er één beste optie zou zijn. Ik heb er al vaker over geschreven. Ik gedraag me "alsof alles geweten kan worden," zegt Coen Simon.
Maar... wat ik even vergeet is dat ik, net als de voetballer tijdens een wedstrijd, geen overzicht heb. Dat ik het moet doen met wat ik zie. Achteraf kun je over de wedstrijd napraten en zien dat sommige acties niet slim waren en anderen briljant.
Gisteren had ik het met manlief over de keuzes die gemaakt zullen moeten gaan worden. Waaraan zou ik het liefst mijn tijd besteden? Is daar een opleiding voor nodig en zo ja, welke? Ondertussen voel ik me bij tijd en wijlen wat ongelukkig daar op die drempel.
Ik zou graag geloven dat ik mij terecht oefen in geduld zodat ik straks in volle overtuiging ergens voor kan kiezen, maar af en toe ben ik bang dat ik me toch gedraag alsof alles (vooraf) geweten kan worden...

Krasse knar

Al een paar weken zijn mijn kinderen de radslag en de handstand aan het oefenen. Mijn dochter is inmiddels zover dat ze een paar pasjes kan lopen op haar handen.
Ik weet dat ik het ook ooit kon. Op mijn handen staan. Dat lopen is me nooit gelukt, maar gewoon rechtop even op mijn handen blijven staan, dat kon ik ook.
Eindelijk durfde ik vanochtend de proef op de som te nemen. En ja, hoor: ik kon het nog steeds! Wat een kick! Ook dit is spelen, loslaten, weer vrij durven bewegen. En wat vind ik dat toch lastig.
Het lijkt wel alsof het vooral niet te leuk mag worden. Niet te uitbundig, niet teveel genieten, want dan gaat het mis en volgt er veel verdriet.
Lieve schat, zeg ik tegen mezelf, het is nooit te laat om weer mee te gaan doen. Ze zullen wel even gek staan te kijken, maar het toch vooral heel erg leuk vinden. Het gaat hier om iets superbelangrijks: plezier maken.
Weer mee gaan doen. Daar zeg ik zo maar iets. Dat heb ik dus al heel lang niet gedaan. Ik heb erbij gestaan en ik keek ernaar. Ik wilde wel, maar kreeg het niet voor mekaar. Nu wel? Ik ga er de hulp bij nodig hebben van mijn vriend en mijn kinderen. Die zijn hier alledrie HEEL ERG goed in.
En natuurlijk is dit weer een prachtige metafoor voor mijn leven. Langs de kant staan en kijken naar anderen die veel plezier hebben. Het gevoel er buiten te staan. Er geen deel van uit te maken. Ik kan er heel treurig van gaan worden, maar dat doe ik niet. Ik ben blij met dit inzicht van vandaag.
Deze krasse knar gaat het (met wat hulp) vanaf vandaag anders doen!

Een inspiratiekaartje van Saskia de Bruin