De kracht van bidden

Ik lees Thich Nhat Hanh. Hij schrijft over bidden. Gebed als deel van je spirituele oefening.
Persoonlijk heb ik altijd een aversie gevoeld tegen bidden. Mijn associatie met bidden is dat je vindt dat je iets tekort komt of dat er iets geheeld moet worden en daarom vraag je God om het goed te maken (waarmee we ook meteen bij het Godsbeeld uitkomen waar ik moeite mee heb) want je bent zo ongelukkig.
Ook Thich Nhat Hanh zegt dat het niet genoeg is om alleen te bidden om gezondheid, succes en harmonie. Als je niet bij deze oppervlakkigheid wil blijven steken zul je je spirituele oefening moeten verdiepen. Je krijgt dan zicht op de onderlinge verbondenheid en afhankelijkheid van alle wezens. Als je deze kern van de dingen ontdekt, dan ben je ermee in contact en dan verdwijnt de sluier van het materiële niveau. Je bent dan in contact met God, de zo-heid. Je geluk blijkt op dit diepere niveau niet afhankelijk van aardse zaken als lichamelijke gezondheid of succesvol zijn.
Toen ik dit las moest ik meteen aan Krishnamurti denken. Van hem heb ik een foto op het openingsscherm van mijn computer staan: "You see, I don't mind what happens."
Ik begrijp wat hij bedoelt. Heb het ook ervaren. Op die momenten viel alles op z'n plek. Geen angst te bespeuren, slechts een oneindige openheid waar alles z'n plek heeft.
Meditatie is de weg. Of bidden op dat diepere niveau.
Ik ga maar eens een verfrissende duik nemen.

bron foto onbekend

En toen zag ik een aflevering van Het Vermoeden met Pim van Lommel. Hij vertelt over dit eindeloze bewustzijn van ons en leest een prachtige bijbeltekst voor.

Zelfcompassie - dl 2

Ik lees verder in Zelfcompassie - stop jezelf te veroordelen, het laatste boek van Kristin Neff.
"Wanneer we erkennen dat we het product zijn van talloze factoren waarmee we ons normaal gesproken niet per se identificeren, hoeven we onze 'persoonlijke gevoelens' niet zo persoonlijk op te vatten. Wanneer we het ingewikkelde weefsel van oorzaken en omstandigheden erkennen, waarin we allemaal zijn ingebed, kunnen we veel minder kritisch tegenover onszelf en anderen staan. Als we dat 'interzijn' [uitdrukking van Thich Nhat Hahn waarmee hij al die dingen bedoelt die een voorname rol hebben gespeeld bij het creëren van de persoon die we nu zijn] werkelijk door en door begrijpen, zijn we in staat compassie te voelen voor het feit dat we ons best doen met de middelen die het leven ons ter beschikking heeft gegeven."
Daarna deed ik een oefening die uit vijf vragen bestond. Ik moest een karaktertrek kiezen waar ik mezelf vaak voor veroordeel en daarna vijf vragen beantwoorden. Ik neem ze even heel verkort over:
1) Hoe vaak vertoon je die karaktertrek?
2) Zijn er bepaalde omstandigheden waarbij die karaktertrek naar voren komt?
3) Wat zijn zoal de oorzaken en achtergronden van deze karaktertrek?
4) Heb je deze trek opzettelijk ontwikkeld en heb je er veel over te zeggen of je deze karaktertrek vertoont?
5) Wat gebeurt er als je de beschrijving van jezelf nu eens anders formuleert waardoor je jezelf niet meer definieert als iemand die die bepaalde karaktertrek vertoont? Je er dus niet meer zo mee indentificeert?
"Ik ben een kwaad type" wordt dan "Er zijn omstandigheden waarin ik af en toe heel kwaad kan worden".
Het zijn geen opzienbarende dingen die ik lees, maar het doet me wel heel veel goed om alles wat met jezelf veroordelen te maken heeft eens duidelijk op een rijtje gepresenteerd te krijgen. En vooral nog eens te lezen hoe het anders, veel beter, kan.

Het uiteindelijke

Het is duidelijk dat leven mij niet goed af gaat zonder mijn kinderen binnen handbereik.
Ik voel me verwilderd. Mijn radars vinden geen teken van mijn kinderen en slaan op tilt. Onrustig loop ik wat heen en weer door het huis. Doe dit, doe even dat, maar niets is nodig, niets is constructief.
Gisterenavond las ik ook nog in Tonio, het laaste boek van A.F.Th. van der Heijden waarin hij schrijft over zijn verongelukte zoon. Het resultaat was dat ik niet veel later opeens rechtop in bed zat en me glashelder realiseerde dat ik bang ben voor de te vroege dood van mijn kinderen of van mijzelf. Ik ken het peilloze en bodemloze van zo'n veel te groot verdriet.
Op zo'n moment dat ik die angst in de ogen kijk, begrijp ik heel goed dat geboorte en dood onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Dat ze allebei deel uit maken van het leven.
Thich Nhat Hanh noemt dit in zijn boek Geen dood en geen vrees, 'het uiteindelijke'.
"Als we op zoek zijn naar God, het nirwana, de diepst mogelijke vorm van vrede, houden we ons bezig met het uiteindelijke. We houden ons niet alleen bezig met de dingen van het dagelijks leven [de historische dimensie] - bekendheid, winst, onze maatschappelijke status en onze projecten - we houden ons ook bezig met onze ware aard [de uiteindelijke dimensie]." en "Onze ware aard is de aard van geen geboorte en geen dood. We hoeven nergens heen te gaan om contact te maken met onze ware aard. De golf hoeft niet op zoek te gaan naar water, ze is water." en "Water is vrij van de geboorte en de dood van een golf. Water is vrij van hoog en laag, mooier en minder mooi. Je kunt alleen van mooier of minder mooi, hoog of laag spreken ten aanzien van golven. Wat betreft water gaan al die ideeën niet op."
Volgens Thich Nhat Hanh overstijgt God alle ideeën, met inbegrip van die van schepping en vernietiging. Er wordt niets geboren en er sterft niets. Er is alleen manifestatie.
"Wanneer we heel goed kijken, zien we dat iets zich manifesteert als aan alle voorwaarden voldaan is. Wat zich manifesteert komt nergens vandaan. En wanneer iets dat zich gemanifesteerd heeft ophoudt te bestaan, gaat het nergens heen."
Ik vind dit een heel mooi gegeven. Het sluit ook aan bij hoe ik mijn schrijven heel soms ervaar. Alsof ik alleen maar de voorwaarde ben waardoor de tekst zich op die manier kan laten zien. Ik heb dit ook bekende schrijvers wel eens horen zeggen over hun vak.
Blijft toch het punt dat ik hier op aarde met beide kanten van de medaille te maken heb. Dat ze van hetzelfde metaal gemaakt zijn en dat ze er zonder dat metaal niet zouden zijn, is mooi om te beseffen, maar in het dagelijks leven heb ik ook te maken met die ene, historische, kant van de medaille. Op geboorte volgt de dood en die dood kan veel verdriet opleveren. Vooral als hij te vroeg komt.