The Work

De laatste dagen sloeg de twijfel toe. Fysiek was en ben ik nog steeds niet in orde (grieperig en gisteren een heuse migrainedag) maar ook mentaal voel ik me zwak.
Tijdens de meditatiesessie van vanochtend liet ik me helemaal in het moeras zakken. De bekende zinnen kwamen boven: ik wil het niet meer, laat mij maar, ik wil het opgeven.
Toen kwam de flits. "Dit denk ik alleen als ik geloof dat ik het niet kan. Dit denk ik alleen als ik geloof dat het inderdaad niets gaat worden met mij."
Als bij toverslag werd ik heel helder. Als ik dit niet geloof over mezelf, dan heb ik er zin in en dan ga ik gewoon dingen doen waar ik blij van word. Dingen waarvan ik denk dat anderen er ook blij van zullen worden.
Als ik dit niet geloof over mezelf dan... Het was voor het eerst dat ik zo lijflijk voelde hoe desastreus die ondermijnende overtuigingen uitpakken.
Natuurlijk moest ik meteen aan The Work van Byron Katie denken:

1. Is het waar?
2. Kun je absoluut weten dat het waar is?
3. Hoe reageer je, wat gebeurt er, wanneer je die gedachte gelooft?
4. Wie zou je zijn zonder de gedachte?
en
Keer het om.

http://www.thework.com/downloads/little_book/Dutch_LB.pdf

Ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn pad, net als het pad van het labyrinth, tijdelijk ver van mijn doel afdraait. Ik ben even de voeling kwijt, maar die komt weer terug. Het is gewoon een kwestie van mijn stappen blijven zetten.

14.30 uur: En toen vond ik de minfulnessreminder in mijn mailbox: 

Het is niet jouw taak om mij aardig te vinden; dat is mijn taak.

— Byron Katie

Het reservoir van vertrouwen

Ik heb mijzelf vaak verteld dat het mij aan voldoende zelfvertrouwen ontbreekt. Al voordat ik begin zie ik allemaal beren op de weg, waardoor de hele onderneming (wat dan ook) tot mislukken gedoemd is.
Na een nogal schokkend hoofdstuk waarin Trungpa in Glimlach naar angst serieus praat over het liefdevol inhakken op een vijand, vertelt hij nu over het reservoir van vertrouwen.
Dit reservoir is een heel eenvoudig idee. Het gaat erom dat wij als krijgers weten "dat onze handelingen een definitieve reactie van de werkelijkheid op zullen leveren. We weten dat we een boodschap zullen krijgen." ... "Gewoonlijk betekent vertrouwen dat we denken dat onze wereld te vertrouwen is. We denken dat hij een goed resultaat of succes zal opleveren. Maar in dit geval hebben we het over een voortdurende relatie met de wereld van de verschijnselen die niet op een goed of slecht resultaat gebaseerd is. We vertrouwen onvoorwaardelijk dat de wereld van de verschijnselen ons altijd een boodschap zal geven, succes of mislukking. Het resultaat van ons handelen zal ons altijd informatie verschaffen. Een dergelijk vertrouwen in het reservoir zal voorkomen dat we te arrogant of te bedeesd worden. Als je te arrogant bent, merk je dat je je hoofd aan het plafond stoot. Als je te bedeesd bent, zul je door de vloer omhooggeduwd worden. Dat is het idee van het reservoir."
Ik begin gewoon met iets wat goed voelt (een prietplaatje maken, starten met een nieuwe opleiding, het pad van de krijger gaan; het maakt in wezen niet uit wat ik ga doen). Ik doe mijn best. Alles wat ik doe zal mij iets leren. Ik ben wakker en sta open voor het proces zodat ik de boodschappen uit de wereld van de verschijnselen meekrijg. Succes of mislukking zijn geen dingen waar ik mij druk over hoef te maken, want ik weet dat vervulling altijd het resultaat van actie is.
Er zal zich steeds nieuwe creativiteit voordoen en daardoor levert de tocht altijd vreugde op, zegt Trungpa. Het doet me denken aan de vreugde die ik ervaar als ik een labyrinth loop. Er is geen goede of foute weg. Ik ga Mijn Weg, ben bereid een risico te nemen (want alles is mogelijk), zet me in, ben wakker en stel me open. Dat is alles.

Mooier dan nu

Gisteren reed ik door de vroege zondagochtend in twee uur naar Maastricht. Het zonlicht diffuus, af en toe een buitje. Bij mij in de auto zong Huub van der Lubbe Mooier dan nu, wat ik intussen wel één van mijn lievelingsliederen mag noemen. Mooi, mooi, zo onderweg te kunnen zijn.
Daar in het zuiden zou ik, samen met oma M. en mijn gezinnetje, een Belgisch blotevoetenpad gaan lopen. Dat klinkt heel fijn. Lekker voelen, met m'n voeten dit keer. Alleen had ik geen rekening gehouden met het frisse weer en de fijngevoeligheid van mijn voeten. Om kort te gaan: het viel me niet mee. Zeker in het begin niet. Mijn koude voeten, met een paar bijna gevoelloze tenen, liepen over een bospad met kleine dennenappels, prikkende takjes en stekende steentjes.
Halverwege het pad werd ik verrast door een prachtig aangelegd labyrinth. Ik liep er binnen over een pad met kiezelsteentjes en voelde de weldaad van het labyrinth. Ook al was het grotendeels een pijnlijk pad, ik heb het vol overgave gelopen. Bijna bij de kern aangekomen boog ook hier de weg zich er weer van af en was een extra rondje mijn deel.
Het lied van Huub komt op dit soort momenten vaak in mij op. Het is een soort van levenslied voor me geworden. Alles is goed zoals het is. Mooier dan nu zal het nooit gaan. Van vergeet het maar, vergeet het maar. Maar vergeet het niet. De absolute relativering en liefdesverklaring in één.
Nadat ik het labyrinth gelopen had, kon ik het blotevoetenpad pas echt gaan beleven. Ik kon me eindelijk overgeven. Hoorde ook de vogels fluiten. Kon weer om me heen kijken.
De totale ontspanning kwam in de vorm van een modderig pad, waar mijn gepijnigde voeten diep in waterige klei wegzakten. Even later spoelden ze weer schoon toen ik over grote gladde stenen door een koud en helder waterstroompje naar boven klom.
Het is een indrukwekkende tocht geweest. Vol van zintuiglijke indrukken. Ging helemaal op in het Nu.
Dat nooit mooier zou gaan.

En: http://www.prietplaatjes.nl/2011/06/mooier-dan-nu.html

Innerlijk pelgrimeren

Gisteren zat er een door mij zelf geschreven tekst bij de post. Ik had hem afgelopen december geschreven in de prachtige abdij Koningshoeven in Tilburg tijdens een schrijfretraite met Christine de Vries. De week stond geheel in het teken van Innerlijk pelgrimeren. In plaats van fysiek op reis te gaan naar een uiterlijk heiligdom, gingen wij schrijvend (innerlijk) op reis met ons eigen hart als bestemming van de pelgrimage.

Een mooi symbool voor deze innerlijke pelgrimstocht is het labyrinth. 

Als je ooit een labyrinth gelopen hebt, weet je dat het een lange, kronkelende weg is die tot de kern leidt. Er zijn geen zijpaden, je kunt niet verdwalen. Het is gewoon zaak de ene voet voor de andere te zetten en door te gaan op je pad. Uiteindelijk arriveer je op je bestemming.

Makkelijk genoeg, zou je zeggen. Maar het confronterende van dit pad is dat het niet recht naar het doel leidt. Het ene moment ervaar je hoe dicht je je doel nadert, maar even later ben je er voor je gevoel verder van verwijderd dan ooit en slaat de twijfel toe. 

"Het is heel goed me te realiseren dat als mijn pad zich soms van mijn doel af lijkt te bewegen, dit niet betekent dat de weg niet goed is. Met iedere stap kom ik namelijk wel degelijk dichter bij mijn doel. Dit besef doet goed in tijden van twijfel, eenzaamheid of verlatenheid. Gewoon met aandacht de volgende stap zetten, dat is alles wat nodig is," staat er op de briefkaart die ik toentertijd  aan mijzelf schreef.

Ik realiseer mij dat deze wijsheid wel degelijk zijn weerslag heeft gehad op mijn leven. Ik zet met aandacht de stappen op mijn pad. Ik laat mijn hart spreken, zodat het als kompas kan fungeren. Ik doe dingen waar ik blij van word. Mijn pelgrimstocht is met recht een harts-tocht te noemen en daar ben ik heel blij om.

harts-tocht

mijn hart

fungeert als kompas

en wijst mij de

weg

Innerlijk pelgrimeren - schrijvend op weg naar je hart

Christine de Vries

Uitgeverij A3boeken

ISBN 978-90-77408-827
www.innerlijkpelgrimeren.nl