Poetry

And I said to him
Are there answers to all of this?
And he said
The answer is in a story
and the story is being told

And I said
But there is so much pain
And she answered, plainly,
Pain will happen.

Then I said
Will I ever find meaning?
And they said
You will find meaning
Where you give meaning

The answer is in the story
and the story isn't finished.

Pádraig Ó Tuama

Omhels het leven

Afgelopen januari gaf ik samen met Jan V. de workshop Lied van troost. Georganiseerd door Tröst (rouwcafé van Alting & partners). Het was een workshop voor mensen die een dierbare verloren hadden en samen wilden schrijven en zingen over dit verdriet en hoe je weer je stappen zet in het leven. Ik verzorgde het tekstgedeelte en Jan componeerde ter plekke het lied.
Deze week kreeg ik een mailtje van een vrouw die deelnam aan de workshop. Zij had het zo mooi gevonden. Ik las de tekst van ons lied nog eens over en beluisterde de opname. Wat geeft het mooi de essentie weer.

Omhels het leven

Groot verdriet in mijn leven,

leegte verscheurt mijn hart.

Ik laat je los,

ga verder waar jij stilstond.

In de stilte vind ik mijzelf,

voel weer ruimte om te delen,

herken mijn eigen blije ik.

Neem mee wat jij mij gaf

en omhels het leven.

Neem mee wat jij mij gaf

en omhels het leven.

https://www.dropbox.com/s/cxi3n53sqv5szgs/20130110_125543.mp4 

http://mirdinara.blogspot.nl/2012/06/enjoy.html

Zwerversliefde

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind -

want, o de maatloze verlatenheden,

die over onze moegezworven leden

onder de sterren waaie' in de oude wind.

O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet

het trotse hoge woord van liefde spreken,

want hoeveel harten moesten daarom breken

onder de wind in hulpeloos verdriet.

Wij zijn maar als de blaren in de wind

ritselend langs de zoom van oude wouden,

en alles is onzeker, en hoe zouden

wij weten wat alleen de wind weet, kind - 

En laten wij omdat wij eenzaam zijn

nu onze hoofden bij elkander neigen,

en wijl wij same' in 't oude waaien zwijgen

binnen een laatste droom gemeenzaam zijn.

Veel liefde ging verloren in de wind,

en wat de wind wil zullen wij nooit weten;

en daarom - voor we elkander weer vergeten -

laten wij zacht zijn voor elkander, kind.

 uit Verzamelde Gedichten (1948) van Roland Holst (1888-1976) 

www.beeldenintaal.webklik.nl

Spelen

In een land hier ver vandaan

kon ik spelen

op mijn kop gaan staan

Het was ook daar in het natte gras

dat ik opging in de delen

en volmaakt gelukkig was

gedicht: Joyce van den Beuken

illustratie: Monouno

Mooi is dat

de bus staat zuchtend stil

onvoorzichtig rent ze

met wapperende haren

als ik haar ontwijk

 zie ik in een flits

de dame

met bloemen

op haar schort

ze knipt de haag

en daar
is ook haar lach

en zo is alles

als het zijn moet

 loopt het zo

en echt niet anders

mooi is dat

bron foto: internet

Onderweg naar huis

Alles is zo duidelijk 

precies zoals het is

en niet anders

Dit moment 

ingekleurd door de rode jas

van de mevrouw

en de geur van koffie 

uit het kartonnen bekertje
van de jongen

met de starende blik 

naar buiten gericht

Ik ben er

bron: internet

Geborgenheid

Hoe de grond onder mijn voeten 

opeens weg kan zijn 

niet door iets dramatisch 

maar gewoon 

net als water blijkt te kunnen verdampen

Dat ik me dan ontworteld en los voel 

zonder houvast waar dan ook 

terwijl ik me altijd, maar dan ook altijd

geen moment uitgesloten

geborgen zou kunnen voelen

tekst en beeld: Joyce van den Beuken

Blijdschap

En toen gebeurden er deze week twee dingen die mijn wereld een soort van roze kleurden.
Het begon ermee dat ik een telefoontje kreeg van The House of Books. Ik had voor hen een proeftekst geredigeerd en dat bleek ik heel goed gedaan te hebben. Gewoon zonder opleiding, op mijn eigen taalgevoel. Ik had het zelfs zo goed gedaan, dat ze mij op wilden nemen in het bestand van te benaderen freelancers!
Dit leuke nieuws bleek de opmaat te zijn voor dat van gisteren: het door mij ingezonden gedicht voor Querido's Poëziespektal 5 is door de selectieronde gekomen en wordt dus in de bundel opgenomen! In augustus van dit jaar komt het boek uit en mijn gedicht zal erin staan, tussen een heleboel Grote Jeugdpoëzieschrijvers van Nederland en Vlaanderen!
Ik ben al heel lang niet meer zo ontzettend blij geweest. Het voelt alsof ik de hoofdprijs gewonnen heb. En dat is in wezen ook zo. Voor het eerst gaat er iets van mijn hand gepubliceerd worden! Wat een erkenning!
En wat een energie kwam er vrij in mij, zeg. Voelde het vooral rond mijn keel gieren. Ik wilde het uitschreeuwen, maar daar was ik dus toch te geremd voor. Ik heb alleen maar rondgelopen, van boven naar beneden, de tuin in, weer terug, even gebeld, getwitterd: ook blijdschap kan je volledig in zijn greep hebben.
Vannacht droomde ik dat ik zwanger was. Het was mij meteen duidelijk dat ik niet zwanger was van manlief, want ik riep alleen maar dat het niet kon dat ik zwanger was. Het ongeloof overheerste. Nog nooit eerder heb ik een droom zo goed kunnen plaatsen.
En wat heb ik ernaar verlangd met heel mijn hebben en houwen te voelen dat ik op de goede weg ben!
Joy!

Leeg en ontruimd zijn

Leeg en ontruimd zijn.
Daar gaat het volgens Meister Eckhart om. Zodra God jou bereid vindt, kan hij zich in jou uitgieten.
"Zeker, het zou een heel groot gebrek zijn van God als Hij niet grote dingen in jou zou gieten, wanneer Hij je zo ontruimd en leeg aantrof."
Dit soort teksten ontroeren mij diep. Ze komen mij voor als heel wijs en waar.
Stop met je zorgen maken, zeg ik tegen mezelf. Tegelijk met het zorgen maken voel ik namelijk hoe ik volloop met woorden die weer emoties uitlokken.

Okee, ik ben vol. Zo voelt dat, vol zijn.
Dag zorgen, dag bijbehorende zinnen, dag angst, dag wanhoop, dag verdriet, dag teleurstelling en al die andere vriendjes die met jullie meegekomen zijn om een punt te maken. Ik zie jullie feestje wel. Jullie hebben het goed bij mij.
Ik begin nergens aan.
Ik doe geen gekke dingen.
Kijk wel tien keer uit
en dat van die zeven sloten
dat doe ik ook niet, hoor.

Het wonderlijke is dat al schrijvende wat ruimte ontstaan is. De dichter in mij is er wakker van geworden en die heeft gelukkig niet veel ruimte nodig om zich uit te kunnen drukken.

The One Deep Inside Your Chest

Step back and watch your body, being a body.

Watch an arm move through space, watch an ankle turn.

Watch your body, as it likes things or it doesn't,

as it gets scrapes and bruises

as the skin darkens and falls into folds.

Step back to the perimeter of the theater

and watch your body on the stage.

Recede to that quiet knowing:

For now, I am associated with this body - 

not inside it, or one with it -

just associated, for a time.

Casing. Only casing.

Be kind to the casing if you like - put oils

on it and nourish it and move it to keep it stronger, for a time.

Never become it. There, only suffering.

Can you feel the one deep inside your chest, who has existed forever?

Who has made a thousand journeys?

Who feels like a comet in the dark?

The inner filament?

I know, no one ever told you.

I know. It wasn't the name you learned to write at school,

but that one is you.

That one is the real you.

- Tara Sophia Mohr - 

Heimwee

Ik lees nog steeds De herberg van het hart van Hein Stufkens en Marcel Dekse. Mooi, mooi.
"Het lijkt echter soms wel of we verliefd zijn op de pijn. Alsof wij banger zijn voor de eindeloze ruimte van liefde, dan voor de beknelling van een pijnlijke maar overzichtelijke levenswijze. Toch blijft door alles heen het heimwee in ons spreken, het heimwee dat wij soms ook zo woordeloos in ons kunnen voelen. Het kan zich tonen als een intens verlangen, of als onvrede of tegenslag, geluiden uit gene wereld die van binnenuit tot ons spreken en zich midden in deze wereld tonen."

Hij maakt van ons huis een ruïne, keert het

binnenstebuiten; om het dan in één slag meer

bewoonbaar te maken dan het daarvoor was.

-Rumi-

Als wij eeuwige wezens zijn en als de tijdelijkheid niet meer dan een voertuig is waardoor ons eeuwige zelf zich kan uitdrukken, waarom kiezen wij er dan voor ons te verliezen in alles wat voorbij gaat? 

O liefde van het universum,

je blijft aan ons trekken.

O degene die trekt,

hoe mooi trek je.

O jij, aan wie getrokken wordt,

ook voor jou een bravo.

-Rumi-

Precies goed

Jij, zoals je bent, bent precies goed.

Je gelaat, lichaam, naam, achternaam,

voor jou zijn ze 'precies goed'.

Je ouders, je kinderen,

je schoondochter, je kleinkinderen,

ze zijn voor jou allemaal 'precies goed'.

Geluk, ongeluk, vreugde en zelfs verdriet,

rijkdom en armoede,

voor jou zijn ze 'precies goed'.

Het leven dat je geleid hebt is goed noch slecht.

Voor jou is het 'precies goed'. 

Of je nu naar verwarring gaat of vrede,

waar je ook gaat, het is 'precies goed'.

Niets om over op te scheppen,

niets om zich schuldig te voelen,

niets boven, niets beneden.

Zelfs de dag en de maand waarop je sterft,

zelfs dat is 'precies goed'.

Het leven waarin je wandelt met de Trouwe,

het kan op geen enkele manier niet 'precies goed' zijn.

Wanneer je je leven aanvaardt als 'precies goed'

dan begint zich een diep vertrouwen te openen.

- naar Taitetsu Unno, uit: Twee rivieren - 

calligrafie van Chögyam Trungpa

Dichterbij

Het gaat er om dat ik HET zo dicht mogelijk bij mezelf weet te houden.
HET. Alles wat ik doe. En dus ook alles waarmee ik een ander van dienst kan zijn.
Onlangs heb ik een opzet voor een workshop geschreven over schrijven in tijden van rouw. Ik werd er niet blij van. Achteraf begrijp ik dat ik de workshops waar ik zelf met zoveel plezier aan deelgenomen heb aan het kopiëren was. Het startpunt was niet goed en dat heb ik gevoeld. Mooi is dat.
Ik geniet ervan mijn gedachten te ordenen. Van het net genoeg afstand nemen tot wat er speelt om een helder verhaal te kunnen schrijven. Op de een of andere manier leidt dit verwoorden altijd tot een soort van waarheid over mezelf op dat moment. Zo zit het nu met mij. Niet fijner of mooier dan dit, maar gewoon zo.
Als ik dus een workshop wil leiden, dan zou het hier over kunnen gaan. Schrijven en bloggen in tijden van rouw. Waarom schrijven in een tijd waarin je regelmatig overspoeld wordt door emoties? Wat is het verschil tussen schrijven in je dagboek en schrijven op je persoonlijke blog? Waar kies jij voor en waarom?
Als ik doe wat bij mij past, dan hoef ik me nergens druk over te maken. Het is mijn terrein waarop we spelen. Ik ken het als mijn broekzak. Kom, dan laat ik je zien wat er allemaal te beleven is hier. Vanuit die energie wil ik werken.
Kijk, dat is toch maar weer mooi opgedoemd vanuit die mistige vlakte ;-)

Kom

dichterbij

zei de dichter

in mij

Aansporing

Wij sporen u aan,

ontdek onder het bekende

het bijzondere.

Breng onder het dagelijkse

het onverklaarbare aan het licht.

Laat ieder ding dat gewoon heet,

u verontrusten.

- Bertolt Brecht -

 

Maan

Energetisch

geen houden aan

iets dringt zich aan me

opgevoerd ook

tsss die druk

het wil eruit

op eigen poten

ergens staan

te kijk graag

wel lekker hoor

zo 

energetisch

Verdwaald

Ik wil weer van alles gaan schrijven, want er leeft zoveel vanbinnen wat er uit wil.
Misschien bied ik maar eens weerstand aan die impuls.
Schrijf ik vandaag gewoon eens niets.
Het prachtige gedicht dat Hella mij deed toekomen nodigt daar toe uit.
Ik wil stilstaan en luisteren naar deze plek die HIER is.
Ja, dat is wat ik wil.
Luisteren naar wat het woud mij te vertellen heeft, precies hier op deze plek.
Luisteren en gevonden worden, is er iets mooiers denkbaar?

VERDWAALD

Sta stil. De bomen voor je
en de struiken naast je zijn niet verdwaald.
Waar je ook bent is de plek die 'hier' heet
en je moet ermee omgaan als met een machtige vreemdeling
die je vraagt hem te leren kennen en jezelf te laten kennen.
Luister. Het woud fluistert:
'Ik heb deze plek gemaakt,
je kunt weggaan en weer terugkomen
en zeggen: hier.'
Geen twee bomen zijn hetzelfde voor Raaf.
Geen twee takken zijn hetzelfde voor Winterkoning.
Als de bomen en de takken jou niets zeggen,
ben je werkelijk verdwaald.
Sta stil. Luister.
Het woud weet waar je bent.

Laat het jou vinden.

Lost - David Wagoner 

(vertaald door Hella Kuipers)

Terug op honk

Terug op honk

De frisse geur van schone was

komt de trap af naar beneden

en vanuit de tuin komt brutaal

vogelgekwetter

onaangekondigd binnen

gevangen in stralen zonlicht

ongegeneerd en op het a-sociale af

schoppen ze mij eensgezind

onderuit

Het verwondert me

omdat het overduidelijk

niet zo bedoeld was

The Call

En toen keek en luisterde ik naar Eckhart Tolle. Hij heeft een retraite geleid in het Schotse Findhorn. Vandaag sluit wat hij zegt prachtig aan bij het gedicht van Oriah. Hun woorden vallen als zaadjes in vruchtbare bodem. 

"En je ziet jezelf door de sluier van het denken," zegt Eckhart Tolle. "Want je wordt zelf ook een conceptuele entiteit die gebaseerd is op gedachten." ... "Een ik met een onvervulde persoonlijke geschiedenis. Met verlangens, angsten en frustraties. En met de hoop uiteindelijk vervulling te vinden van het onbevredigende zelfbesef dat berust op een verhaal in de toekomst."

"There is no waiting for someting to happen,

no point in de future to get to.

All you have ever longed for is here in this moment, right now.

You are wearing yourself out with all this searching.

Come home and rest."

Ik herhaal het gewoon nog maar eens, want ik heb het weer eens goed gevoeld. Die angst voor mislukking, al dat geploeter, al die verwachtingen waar ik aan wil voldoen. "All this trying, give it up!" (En hier hoor ik Pema Chödröns liefdevolle stem).

Ik ben dankbaar voor dit moment van thuiskomst.

Rechtvaardiging

Ik zal toch echt die kant uit moeten. De drang is enorm. Het voelt als een rechtvaardiging voor mijn bestaan. Ik wil het laten zien. Het besef brengt ook vandaag zo'n enorme onrust met zich mee, dat ik niet verder kom dan een klein gedichtje:

kijk dan

lees maar
zie je wel

hier

van mij

door mij

ik ben

ik mag

er zijn