Omhels het leven

Afgelopen januari gaf ik samen met Jan V. de workshop Lied van troost. Georganiseerd door Tröst (rouwcafé van Alting & partners). Het was een workshop voor mensen die een dierbare verloren hadden en samen wilden schrijven en zingen over dit verdriet en hoe je weer je stappen zet in het leven. Ik verzorgde het tekstgedeelte en Jan componeerde ter plekke het lied.
Deze week kreeg ik een mailtje van een vrouw die deelnam aan de workshop. Zij had het zo mooi gevonden. Ik las de tekst van ons lied nog eens over en beluisterde de opname. Wat geeft het mooi de essentie weer.

Omhels het leven

Groot verdriet in mijn leven,

leegte verscheurt mijn hart.

Ik laat je los,

ga verder waar jij stilstond.

In de stilte vind ik mijzelf,

voel weer ruimte om te delen,

herken mijn eigen blije ik.

Neem mee wat jij mij gaf

en omhels het leven.

Neem mee wat jij mij gaf

en omhels het leven.

https://www.dropbox.com/s/cxi3n53sqv5szgs/20130110_125543.mp4 

http://mirdinara.blogspot.nl/2012/06/enjoy.html

Schrijven helpt

Vandaag is zo'n dag dat ik de wereld als ingewikkeld, gecompliceerd en onrustig ervaar. Ik wil me op dit soort dagen opsluiten in mijn atelier. Kaarsjes aan en dan gewoon wat rommelen aan mijn bureau, beetje opruimen, beetje schrijven, mediteren, lezen.
Ik merkte het toen ik in de kantoorboekhandel stond te wachten op mijn beurt. Er lagen verschillende soorten administratieve notitieblokjes op het schap.
Meteen was ik terug in mijn jeugd toen ik zo graag 'postkantoortje' speelde. Wat vond ik het heerlijk om aan een soort van bureautje te zitten met stempeltjes, kleine kaartjes, enveloppen, pennen, potloden, opschrijfboekjes, kleine doosjes en meer van dat soort dingen. Dat was even mijn hele wereldje. Die vierkante meter die zo heerlijk overzichtelijk was en daarbij ook nog helemaal gericht was op het scheppen van orde in de chaos. Kolommetjes, hokjes, lijntjes... heerlijk.
Soms is het nu eenmaal zo dat ik niet zo blij word van het veranderlijke en chaotische dat het leven kenmerkt. Dat ik er tegen in opstand kom en alleen maar wil dat alles in hokjes en kolommetjes past. Dat alles één op één optelbaar en vergelijkbaar is en dat alles te sorteren is. En als dat klusje dan geklaard is, dat ik dan met een diepe zucht heerlijk onderuit kan.
Nu is het in het echie gewoon zo dat ik gelukkig word van de dagen dat ik merk dat ik mee kan bewegen met al die chaos en onvergelijkbaarheid. Dat het me geen angst aanjaagt, maar dat ik er nieuwsgierig en alert van word. En het mooie van dit geluksgevoel is dat het nog veel meer omvat dan alleen mijn kleine wereldje. Het is van een oneindige wijdsheid en raakt het goddelijke.
Goed dat ik me lekker in mijn atelier teruggetrokken heb en ben gaan schrijven.
Schrijven helpt.

-in de kantoorboekhandel-

Het Willibrordpad

Ik ga het Willibrordpad lopen. Iedere maand zal ik één zondag reserveren voor één stuk van de route. Ik ga lopen en... schrijven. Wat ik uitdrukkelijk niet ga doen is praten. Op deze dagen gaat de beweging naar binnen, dus ik zwijg.

Ik nodig je uit om met me mee te lopen. Eén keer, een paar keren of alle keren. Gewoon wanneer je tijd en zin hebt. Samen lopen, zwijgen en schrijven. Dat schrijven doen we twee keer. Aan het begin en halverwege de wandeling krijg je van mij een kaartje met een tekst. Het is een tekst waar je op mag 'kauwen' terwijl je loopt. De teksten vormen het uitgangspunt voor de twee schrijfmomenten, één halverwege de tocht en één aan het einde.

Het voelt nu al heel goed om iedere maand een dag gepland te hebben staan waarop ik buiten in de natuur op een actieve manier stil mag zijn. Iedere maand een dag van afstemming op mijzelf, op die allerdiepste kern binnenin mij waar Gods stem te horen is.

Het Willibrordpad sluit prachtig aan bij dit verlangen, want “... het Willibrordpad is niet 'de zoveelste wandeling' door Nederland, hoewel de route wel door Nederland loopt. Het Willibrordpad is een wandeling die het accent durft te leggen op de geestelijke verdieping die een wandeling kan bieden. Het is een tocht waarbij 'wandelen' mag uitgroeien tot 'pelgrimeren',” schrijft Henk Brussel in de inleiding van zijn boek dat de pelgrimsroute tot in detail beschrijft. http://www.willibrordpad.nl/index.htm

Ik ben benieuwd! Jij ook?

De tocht start in Utrecht, mijn woonplaats en zal daar ook weer eindigen. In de tussenliggende tijd zal de route door prachtige landschappen en langs acht monumentale kerken voeren.

We starten om 11.00 uur en lopen iedere keer een stuk van ongeveer 20 km. Uit ervaring weet ik dat mijn wandel-tempo iets hoger ligt dan gemiddeld, dus kijk even of je je daarin kunt vinden.

Ik zal zorgen dat we starten en eindigen op punten die met het openbaar vervoer bereikbaar zijn.

Iedereen zorgt zelf voor goede schoenen, (regen)kleding, eten en drinken en een notitieblokje met pen.

De eerste twee data zijn: zondag 11 november en zondag 9 december 2012. In 2013 lopen we iedere keer op de eerste zondag van de maand, te starten op zondag 6 januari 2013.

Je kunt je opgeven door een mail te sturen naar joyce@tokosalsa.nl 

Graag minimaal je telefoonnummer(s) vermelden. Mocht je tijd en zin hebben om meer te vertellen dan hoor ik graag wie je bent en wat jouw motivatie is om mee te wandelen.

Ik hoop van harte je 9 november te ontmoeten!

www.willibrordpad.nl

Tikkun

Vorige week zag ik in de aflevering van Boeken een gesprek met de Israëlische schrijver David Grossman. Hij verloor zes jaar geleden zijn zoon aan de Libanonoorlog en schreef er een prachtig boek over.
"Ik vond dat ik moest schrijven omdat ik dacht: Als ik de pech heb of gedoemd ben om naar dit eiland van leed en verdriet gestuurd te worden, dan wil ik het tenminste op mijn manier in kaart brengen."
Het wonderbaarlijke was dat hij een dag na de sjiva, de zeven dagen van rouw in het Jodendom, weer begon te schrijven.
"Soms keek ik naar mezelf en dacht ik: Ben ik gek, dat ik 'n uur lang zit te zoeken naar de juiste metafoor of uitdrukking terwijl de wereld om mij heen in elkaar stort?
Maar als ik dan het juiste woord vond, gaf dat een gevoel van genezing, in het Hebreeuws zeggen we tikkun. Het is een kabbalistisch idee dat er iets geneest in de wereld als je iets goeds doet. En het vinden van het juiste woord dat precies verwoordde wat ik voelde, dat genas iets in een oneerlijke wereld," zegt Grossman.
Ik heb het boek afgelopen weekend zitten lezen tijdens mijn middag in de rouwwinkel waar ik vrijwilligerswerk doe. Heel erg mooi en heel erg indrukwekkend. Grossman verwoordt op poëtische wijze iets wat eigenlijk ondoenlijk is, want geen enkel woord dekt precies de lading. Toch heeft hij die uiterst persoonlijke poging gedaan die heel sterk binnenkomt.
Ik heb me gewoon opengesteld voor de woorden en die gelezen als poëzie. Er zijn woorden en er is de stilte tussen de zinnen. Grossman leidde me al zoekend, zowel de geest als zintuigen op scherp, door zijn landschap van rouw. Hij ontziet je niet, wordt nergens sentimenteel. Heel erg mooi.

Don't be satisfied with stories,

how things have gone with others.

Unfold your own myth

without complicated explanations

- Rumi - 

foto: I love sufism - Facebookpagina

Delen of zijn?

Het lijkt wel alsof mijn radar voor inspirerende ervaringen of inzichten continu aanstaat. Dat is toch mooi? zou je denken. Ja en nee.

Ik vind het blijkbaar erg fijn om mijn ervaringen te delen en dus ben ik er alert op. Er zit helaas nog steeds iets van dat enthousiaste kind achter die "Kijk mij!" roept, maar gelukkig is er vooral het gedeelte in mij dat graag wil inspireren en geruststellen: "Kijk, zo ging het bij mij vandaag." 

Aan de andere kant kan ik dus niets meer beleven zonder dat ik me afvraag of het niet een prachtig onderwerp is om een stukje over te gaan schrijven. Mocht dat het geval zijn, dan is de drang dus heel groot om onmiddellijk te gaan schrijven en ben ik uit de ervaring geraakt. Tegenwoordig roep ik heel hard HO! en keer terug naar het moment. Als ik geluk heb, want soms lukt me dat niet meer en is 'the damage done'. 

Hier op Zielekruid heb ik nadrukkelijk oog voor het pijnlijke en schurende, maar op Facebook is alles wat ik post toch vooral positief. Het blijft een precair evenwicht dat ik zoek. Het is fijn om te delen, maar uiteindelijk gaat het er toch gewoon om dat ik mijn leven leef. Tenslotte is het leven een aaneenschakeling van ervaringen en momenten die ik niet abrupt moet gaan afbreken om ze te kunnen delen. 

Dus tegen dat stuk van mijzelf dat denkt dat er zonder al dat gedeel niets van mijn persoon overblijft, zeg ik: Ik ben. Ook zonder dat al die anderen weten waar ik allemaal aan meegedaan heb (Ik ben sociaal of actief), van genoten heb (Ik ben opmerkzaam of mindful), wat voor interessants mij allemaal te binnen geschoten is (Ik ben wijs). 

Ik ben. 

Daar hoeft dus niets achteraan geplakt te worden. Niet op een indirecte manier door middel van posts op het internet en nee, ook niet ondubbelzinnig door mijzelf in mijn hoofd.
En ondertussen mag mijn radartje gewoon blijven draaien, hoor. Ik geniet namelijk erg van die focus op het wezenlijke. Het voedt de dankbaarheid voor wat het leven allemaal te bieden heeft aan ervaringen en dat is alleen maar goed.

foto van internet, fotograaf onbekend

Dichterbij

Het gaat er om dat ik HET zo dicht mogelijk bij mezelf weet te houden.
HET. Alles wat ik doe. En dus ook alles waarmee ik een ander van dienst kan zijn.
Onlangs heb ik een opzet voor een workshop geschreven over schrijven in tijden van rouw. Ik werd er niet blij van. Achteraf begrijp ik dat ik de workshops waar ik zelf met zoveel plezier aan deelgenomen heb aan het kopiëren was. Het startpunt was niet goed en dat heb ik gevoeld. Mooi is dat.
Ik geniet ervan mijn gedachten te ordenen. Van het net genoeg afstand nemen tot wat er speelt om een helder verhaal te kunnen schrijven. Op de een of andere manier leidt dit verwoorden altijd tot een soort van waarheid over mezelf op dat moment. Zo zit het nu met mij. Niet fijner of mooier dan dit, maar gewoon zo.
Als ik dus een workshop wil leiden, dan zou het hier over kunnen gaan. Schrijven en bloggen in tijden van rouw. Waarom schrijven in een tijd waarin je regelmatig overspoeld wordt door emoties? Wat is het verschil tussen schrijven in je dagboek en schrijven op je persoonlijke blog? Waar kies jij voor en waarom?
Als ik doe wat bij mij past, dan hoef ik me nergens druk over te maken. Het is mijn terrein waarop we spelen. Ik ken het als mijn broekzak. Kom, dan laat ik je zien wat er allemaal te beleven is hier. Vanuit die energie wil ik werken.
Kijk, dat is toch maar weer mooi opgedoemd vanuit die mistige vlakte ;-)

Kom

dichterbij

zei de dichter

in mij

Reminder

De afgelopen weken lijkt het wel of ik door een mistig landschap loop. De grond is zompig, het lopen gaat moeizaam. Mijn doel bevindt zich ergens achter de dichte mistbanken en ik heb geen idee of ik wel de goede kant op loop. Ik hou niet van dat uitzichtloze en ik hou niet van de klamheid en dat gebrek aan warmte van de zon.
Als ik me bewust word van de neerslachtigheid die het dreigt over te gaan nemen bij mij vanbinnen, besef ik weer dat het er onder andere mee te maken heeft dat ik de goedkeuring en bewondering van anderen mis.
Als juf oogstte ik veel bewondering. Vooral als toen ik ook nog eens met 32 kleuters werkte. Niemand begreep hoe ik het voor elkaar kreeg. Petje af.
Tegenwoordig zijn mijn blog en mijn meditatie-sessies bron van relativering. O ja, daarom was ik ermee gestopt. O ja, daarom wil ik niet meer in de malle tredmolen mee.
O ja, dat is de droom die ik niet meer op kan geven.
Ik concentreer me op de wereld vlakbij me. Zie in dat mistige landschap de mooie varens en mosjes die fel afsteken tegen hun grauwe omgeving en ik zie de beestjes, helemaal in hun element.
Alles klopt.

Hoe word ik een vroege vogel?

Vandaag, of moet ik zeggen vannacht, werd ik weer eens om 5.00 uur wakker. Het gebeurt me vrij vaak de laatste tijd. Klaarwakker was ik. De gedachte kwam bij me op dat ik net zo goed op zou kunnen staan. Dat deed ik niet, ik sliep meteen weer in. Ik ben Malle Pietje niet.
En toch.
Voor vandaag had ik bedacht mijn dagritme weer eens onder de loep te nemen. Vroeg opstaan vind ik toch wel heel stoer. Ik benijd die vroege vogels. Wayne Dyer bijvoorbeeld. Die heeft al gemediteerd en geschreven voordat ik mijn bed uit kom.
Na wat rondstruinen op het internet, ben ik tot de volgende aanpak gekomen:

• Simpelweg mijn slaaptijd twee uur naar voren schuiven blijkt niet te werken
• Ik ga naar bed als ik moe ben en doe 's avonds geen actieve dingen meer (deed ik toch al niet)
• Ik sta iedere dag om 5.00 uur op
• Na verloop van tijd zal blijken dat ik minder uren slaap (van 8 naar gemiddeld 6.5)
• Ik heb iedere ochtend twee uur meer levenstijd te pakken waarin ik kan mediteren en schrijven

Het schijnt dat mijn lichaam zich op deze manier het beste aanpast aan mijn slaapbehoefte. Ben ik een keer later naar bed gegaan, dan zal ik de volgende dag wellicht eerder moe zijn en vroeger gaan slapen. 

Nu nog gemotiveerd blijven. Het plaatje is heel helder en wat ik zie bevalt me.  

vroege vogels - National Geographic.nl

Durven, angst en spijt

Alles heeft zich opnieuw gezet. Het evenwicht is hersteld en ik voel dat mij iets heel wezenlijks toegevallen is afgelopen donderdagochtend.
Hoe belangrijk het kennen van 'mijn waarheid' is, merk ik nu weer. Het beeld wordt helderder en helderder. Ik weet nu wat mij keer op keer onderuit haalt. Ik weet nu waar ik mee te dealen heb. Niet vaag, maar precies en dat maakt het reageren doeltreffender.
Er is wat aan het borrelen. Er worden plannen gesmeed. Zo'n baan bij een werkgever, dat is uiteindelijk niet wat ik wil. Ik wil het zelf gaan doen en schrijven gaat daarin een belangrijke rol spelen. Zelf stukjes schrijven, maar ook schrijven met anderen. Ideeën waarvan ik voorheen altijd dacht dat er al zoveel aanbod van is, maar waarvan ik nu beseft dat het valt of staat bij degene die ze aanbiedt. En daarin ben ik net zo uniek als ieder ander.
Ik weet hoe ik het zelf altijd zo fijn vind en daar ga ik vanuit. Alleen op die manier wordt het een aanbod dat alleen bij mij te krijgen is. Hoe ik het op poten ga zetten weet ik nog niet precies, maar er is al een lijstje. Zo concreet ben ik nog niet eerder geweest.
Het is ook wel wat beangstigend. Positieve energie. Zin om iets uit te gaan zoeken.
In de stroom stappen, noemde een vriendin het deze week. Zo voelt het ook. Er is iets wat me begint voort te stuwen en dat is wel heel spannend. Ik wil me er graag aan overgeven, maar er is nog steeds dat stuk in mij dat dit niet durft. Bang is voor de teleurstelling en de mislukking.
Gelukkig heb ik tegenwoordig een doeltreffende tegenhanger:
Ik kan alleen spijt kan krijgen van iets wat ik niet gedurfd heb, niet van iets wat ik wel gedurfd heb.

(Naschrift op 9 januari: Deze uitspraak blijkt van niemand minder dan Linda de Mol te zijn ;-) "Just do it," was haar motto zei ze gisteren bij Hanneke Groenteman, en legde het aan de hand van mijn tegenhanger verder uit. Heb vast een interview met haar gelezen ergens de afgelopen weken.)

2011: het jaar van Zielekruid

Vandaag is het de tweede dag van het nieuwe jaar en ik heb mijn evenwicht nog niet hervonden.

Een jaarwisseling doet mij altijd op mijn grondvesten trillen. Op zich zou dat niet zo'n punt zijn als het maar niet zoveel negativiteit met zich mee zou brengen. Het lijkt wel of het voor mij onmogelijk is om een jaar positief af te sluiten. 

Er is tijdens de jaarwisseling vooral heel veel niet goed, daar komt het in het kort op neer. Opeens wil ik me weer conformeren aan de massa. Een baan hebben, nergens tijd voor hebben en tussendoor een weekje weg met vrienden. 

Nu ik het zo neer typ weet ik al dat dit het niet is voor mij.  

Daarnet had ik een gesprekje met mijn hart. Ik was namelijk te onrustig om te schrijven.

Mijn hart vertelde me dat die onrust aanvoelde alsof ik mijn boot probeerde te sturen in zwaar weer, Het raadde mij aan alles los te laten tot de storm geluwd was. Dit zijn geen originele woorden, ik weet het, maar het is daardoor wel duidelijke taal. Ik wil ergens heen. Ik wil een koers. Ik wil land in zicht. Ik wil het, ik wil het, ik wil het! Ja, dat zal allemaal wel, maar het is effe nog niet zo ver. 

En toch.

Het afgelopen jaar was het jaar van Zielekruid. Ik ben er in februari mee gestart en heb 212 berichten de wereld in gestuurd. Uiteindelijk is de site 11.000 keer bezocht. Een gemiddelde van 1000 hits per maand. Dat is toch een mooie ontwikkeling. Ik heb laten zien dat ik bijna dagelijks een stukje kan schrijven waar een kop en een staart aan zit. Het geeft me zelfvertrouwen, want ik laat met Zielekruid zien dat er wel degelijk een soort van discipline of motivatie in mij op kan wellen waardoor ik dingen consequent en met liefde blijf doen. 

Het is wel degelijk goed zo.

Zijn wie je bent

Vanochtend nam ik het boekje Zijn wie je bent van Cheri Huber er weer eens bij. Iedere keer raakt het me in zijn directheid en eenvoud:

"Hoe meer ik probeer een beter mens te worden, des te meer verzet ik me tegen wie ik ben, des te meer zet ik mezelf klem."

"Altijd juist, goed, sterk, slim, succesvol, liefdevol of rijk willen zijn is net zoiets als willen dat het altijd zomer, altijd dag is, dat de zon altijd schijnt, dat het altijd lekker warm is."

Je hoeft het boekje maar op een willekeurige bladzijde open te slaan en er staat een eenvoudige, onweerlegbare, wijsheid in een hapklaar brokje gepresenteerd. 

Ik pakte het boekje weer van de plank omdat ik zin had om te gaan schrijven. Echt schrijven met een vulpen. Cheri Huber heeft tal van inspirerende schrijfopdrachtjes door haar teksten verweven. 

Wie doet er mee?

Lust in mijn leven

Gisteren heb ik in een opwelling het boek Zin. Lust in je leven door schrijven gekocht van Geertje Couwenbergh. Het was blijkbaar tijd voor een cadeautje voor mezelf.
Het is een goed cadeautje. Geertje Couwenbergh schrijft lekker. Ik ben benieuwd wat ze toe gaat voegen aan Writing down the bones van schrijfgoeroe Nathalie Goldberg, maar ook als ze er weinig aan toevoegt is het toch een fijn boek. Goeie titel, mooie lay-out, lekker geschreven en ik heb al twee fijne oefeningetjes gedaan.
Lust in je leven, dat klinkt lekker. Het woordje 'lust' doet wat met mij. Het heeft voor mij niet per se met sex te maken. Het is die overweldigende zin in iets. Belangrijk is dat ik die diepe zin erken en niet weg hoef te duwen uit schaamte, omdat het 'not done' of  'too much' is. Als die lust er gewoon mag zijn, dan ben ik vrij. Vrij van conventies. Dan mag ik met mijn hele hebben en houwen voelen dat ik ergens heel erg naar verlang, het erkennen en er wellicht aan toegeven. Gewoon omdat het heel erg lekker is.

Rechtvaardiging

Ik zal toch echt die kant uit moeten. De drang is enorm. Het voelt als een rechtvaardiging voor mijn bestaan. Ik wil het laten zien. Het besef brengt ook vandaag zo'n enorme onrust met zich mee, dat ik niet verder kom dan een klein gedichtje:

kijk dan

lees maar
zie je wel

hier

van mij

door mij

ik ben

ik mag

er zijn

Open en ontvangend

Vandaag voel ik me lichtelijk uit m'n loodje. Nou ja, laat dat lichtelijk maar weg.
 Het begon er al mee dat ik me vanochtend meteen realiseerde dat ik gisteren mijn haarkleur verkl*** had met een doe-het-zelf-kleuring uit de winkel. Het is nu van een asgrauwe tint waarvan je meteen depressief wordt als je 'm ziet. Achteraf weet ik niet eens meer waarom ik m'n haar überhaupt wilde kleuren...
Daarna gebeurde er allerlei niet zo opwekkende dingen (waar onder een telefoontje naar de fabrikant van het haarverfspul en een fietstochtje naar de Etos waar ik een kleurmousse kocht om te redden wat er te redden viel, wat uiteindelijk weinig tot geen resultaat opleverde) en toen zette ik om half elf de computer aan en las ik dat ik niet uitgenodigd werd voor het sollicitatiegesprek voor die baan die ik wel zag zitten. Echt een domper dat ik niet eens mag komen praten. Had ik stiekem wel op gerekend.
Okee. Die baan, dat is dus niet de bedoeling. Mijn pad loopt anders. Er ligt iets mooiers in het verschiet. Straks blijkt dat het prima is dat het zo gelopen is. Dit soort gedachten schieten door mijn hoofd. Ik begrijp ze, maar ondertussen baal ik er flink van. Ze hoeven me niet.
Nog een keer. Ik loop mijn route. Mijn unieke route. Het is de route die niemand anders loopt. Ik zet mijn stappen vanuit mijn eigen uniek-zijn. Ik dacht dat deze baan er mooi bij zou passen, maar blijkbaar is het niet de bedoeling dat ik die baan heb. Het moet anders. Hoe? Dat weet ik nog niet. Ik blijf dus nog maar even bij hoe het nu is. Onzeker, financieel krap, maar wel met veel vrijheid om te schrijven en te creëren.
Ik denk dat het mijn uitdaging is om open te staan voor die creativiteit. Vanuit een volstrekt vertrouwen in mijn eigen zijn, in mijn eigen uniek-(en dus anders-)zijn, de deuren en ramen open te zetten en de heilige geest van de inspiratie door mij heen te laten stromen. Gelukkig gebeurt dat al zo nu en dan. En op die spaarzame momenten ervaar ik hoe licht het leven aan kan voelen. Hoe het ook kan zijn. Hoe ík ook kan zijn: Open en ontvangend om te kunnen creëren en geven.

True colors

In de NRC.next van vanmorgen staat een fantastisch full-color spotpret van Hajo afgedrukt waarop onze premier door een oerkracht bevangen lijkt. Hij scheurt zich de nette, fatsoenlijke kleren van het lijf en gaat als een volleerde ninja-krijger tot de aanval over.

Ik heb de prent lang bekeken en nog steeds ligt de krant open op tafel. Zo indrukwekkend is de metamorfose die daar plaatsvindt.

Rob Wijnberg, die het bijbehorende opiniestuk geschreven heeft pleit voor meer bevlogen debatten waarin men elkaar flink de waarheid zegt. "Ietsje minder Hollands, ietsje meer Brits." In onze politiek ligt zó de nadruk op fatsoen en verantwoordelijkheid dat het dodelijk saai geworden is. "Oh, hemel, als we maar geen ruzie krijgen."

De link naar mijn eigen leven is gauw gemaakt. Na mijn blogtekst van afgelopen vrijdag heb ik mij nog afgevraagd of de moraalridder en fatsoensrakker in mij niet veel teveel ruimte kregen. Er stond mij opeens iets tegen. 

En vandaag staat deze prent in de krant. "Moraal ontstaat wanneer mensen zich ergens aan gaan hechten. Haal je de emotie uit de ethiek, dan blijft er niks over," zegt de Britse denker Bernard Williams. Dan wordt het saai, bloedeloos. En dat herken ik ook in het schrijven voor deze blog. De stukken die ik vanuit de emotie geschreven heb, zijn de mooiste. 

Vanochtend neem ik me weer eens voor om zonder enige scrupules te laten zien waarvoor ik sta. Er is geen eenduidige manier van aanpak van wat dan ook. Ik doe dingen op mijn manier en dat maakt mij tot wie ik ben. 

Op de achtergrond klinkt True colors in de prachtige uitvoering van Eva Cassidy en ik zoek even in De ontembare vrouw van Clarissa Pinkola Estés naar die inspirerende omschrijving van de Wolfsvrouw.

"Door welke cultuur een vrouw ook is beïnvloed, ze begrijpt de woorden ontembaar en vrouw intuïtief. Wanneer vrouwen die woorden horen, wordt een heel oude herinnering wakker gemaakt en weer tot leven gewekt. Het is de herinnering aan onze absolute, onloochenbare en onveranderbare verwantschap met de wilde vrouw." ... "Het woord wild wordt hier niet gebruikt in de moderne ongunstige opvatting van onbeheerst, maar in zijn oorspronkelijke betekenis, dat wil zeggen, een natuurlijk leven leidend, een leven waarin het creatura, het schepsel, een ingeschapen integriteit en gezonde grenzen heeft. Deze woorden wild en vrouw, maken dat vrouwen zich herinneren wie ze zijn en wat ze zijn." 

En zo drijf ik van een uit de band springende Rutte naar een persoonlijke reminder. Mooi is dat.

Kiezen doet goed

Gisteren was een belangrijke dag. Ik heb de coach van het IMK laten weten dat ik afzie van het traject naar zelfstandig ondernemerschap.
Ik vertelde hem nog maar een keer dat het hele idee van het stiltehuis veel te complex is voor mij nu en dat ik heel graag bij het plezier van het schrijven wil blijven. Dat dit nog een heel pril geluk is en dat ik er niet aan wil gaan trekken door wat voor traject dan ook. Ik wil het koesteren.
Het gevoel dat ik in alle rust dit proces gade wil slaan is heel sterk. Er is iets aan de gang. Ik voel dat het goed is, maar heb nog geen idee waar het heen gaat leiden. Het is eindelijk iets waar ik met vertrouwen mijn handen vanaf trek. Ik geniet van het doen en ben niet bezig met een doel. Dat is nieuw en ik wil graag de rust en tijd hebben om erbij te kunnen blijven.
Ook heb ik gisteren mijn sollicitatiebrief voor de welzijnsorganisatie verstuurd. Het is een goede brief geworden en ik heb zin in deze baan. Ik zou dan een opvoedingsondersteunende functie hebben. Erg spannend. Mocht het doorgaan, dan ben ik drie korte dagen aan het werk en heb ik de rest van de week om te schrijven. Klinkt heel erg fijn zo.
Nu ik het stiltehuis-traject losgelaten heb voel ik pas echt hoeveel het meteen al van me vroeg. De keuze is gemaakt en het voelt goed. Nu laat ik het los (en laat God, zoals Wayne Dyer zegt) en ga een weekendje kamperen met het gezin en een lieve vriendin met haar zoontje. Lekker buiten zijn het hele weekend. Al een flinke tijd geleden gepland en opeens is het prachtig nazomerweer!
Geniet lekker van dit mooie weekend!

Leef zonder overdrijving

Als je op je tenen gaat staan, kun je niet stevig staan.

Als je lange stappen neemt, kun je niet ver lopen.

Zo begint het 24e vers van de Tao Te Ching in de vertaling van Wayne Dyer. 

Gisteren wist ik me met mezelf zó geen raad en dat leverde zoveel stress op, dat ik het niet 'weggemediteerd' (kon maar niet uit mijn hoofd geraken) of weggeschreven kreeg (ik heb wel drie pogingen tot een blogtekst gedaan). Ik weet inmiddels dat ik in zo'n situatie het beste dingen kan gaan doen die nog moeten gebeuren zodat er toch nog iets positiefs uit de toestand ontstaat.

Het had allemaal te maken met het kruispunt waarop ik me gevoelsmatig bevind. Er is de mogelijkheid tot een oriëntatietraject bij het IMK (Instituut voor Midden- en Kleinbedrijf) om te onderzoeken of het ondernemerschap iets voor mij is en er gloort een part-time baan bij een welzijnsorganisatie aan de horizon. Voor de eerste optie had ik een gesprek gevoerd met een coach van het IMK die zich volledig op de droom van een eigen stiltehuis wilde richten omdat mijn schrijfambities te vaag waren om een aanvraag op te baseren (mijn uitkerende instantie gaan het traject betalen en moet goedkeuring geven).

Het is nu een week later en ik merk aan alles dat zo'n stiltehuis een brug te ver is. Bovendien ben ik er net een half jaartje achter dat ik zo graag schrijf. Deze blog zit mij als gegoten en ik geniet er volop van. 

In een gesprek met mijn (wandel)vriendin S. werd het me helemaal helder. Ik hoef dit (een stiltehuis beginnen) niet te doen. Niet nu. Ik hoef niets te bewijzen. Ik wil blijven bij wat mij nu plezier en energie geeft en dat is het schrijven. 

Ik voel aan alles dat ik het klein wil houden. Klein in de zin van behapbaar, zodat ik genoeg tijd over heb om stil te staan, te mijmeren en te lummelen. Dat is goed voor mijn creativiteit, goed voor het schrijven en ook goed voor mij.
Ik wil rustige, kleine stappen zetten op het pad van de Tao. 

Zij die de Weg volgen

worden één met de Weg.

Zij die goedheid volgen

worden één met goedheid.

Zij die van de Weg en goedheid afdwalen

worden één met falen.

Als je je voegt naar de Weg,

stroomt zijn kracht door je heen.

Je acties worden die van de natuur,

je wegen die van de hemel.

Open je voor de Tao

en vertrouw je natuurlijke reacties...

dan zal alles op zijn plek vallen.

(gedeelte van het 23e vers van de Tao Te Ching, vertaald door Wayne Dyer)

De onverwachte golfbewegingen van het leven

Gisteren kreeg ik een mail met daarin het bericht dat de schrijfopleiding niet van start kon gaan omdat het minimum aantal deelnemers helaas niet gehaald was.
In eerste instantie was ik heel erg teleurgesteld. Heb er ook nog over gebeld, maar het bleef zoals het was: het gaat niet door in september. Wellicht zijn er in februari wel voldoende deelnemers. Ik wacht het af.
Het mooie was dat ik al vrij snel merkte dat ik mee kon bewegen met deze onverwachte golfbeweging. Ik kan niet in de toekomst kijken en weet dus ook niet of dit nu echt zo slecht is als het nu lijkt.
In Windstilte voor de ziel citeert Joke Hermsen Bergson die zegt dat het er om gaat "de ziel van het leven zelf te voelen kloppen en de onverwachte golfbewegingen te volgen van 'het zelf' dat zich laat leven."
Mezelf laten leven. Dat klinkt zalig. Net als me laten wiegen of me laten troosten. Ik hoef niets, ik geef me over. Niks geen geanalyseer, slechts intuïtieve overgave. Puur vertrouwen. Wu wei.
Bergson zegt ook: "Dankzij onze intuïtie kunnen we onszelf als duur ervaren, een pure kwalitatieve, heterogene duur, waarvan wij niet kunnen zeggen dat hij 'is', maar dat hij 'wordt'."
Mijn leven hier op aarde als een stukje van mijn levenslijn die niet stopt bij mijn dood. Mezelf zien als een mens in wording, in verandering. Alles is in verandering, dat gebeurt gewoon. Ik hoef alleen maar mee te bewegen als riet in de wind.
We zullen het zien of ik die opleiding ga doen in het voorjaar. En nu kan ik dit najaar vast nog meedoen met de cursus columns schrijven waar ik me in eerste instantie voor had aangemeld.
Insha'Allah, zeggen de moslims dan zo mooi.

Alles onder de hemel is een heilig vat en kan niet worden beheerst.

Het willen beheersen leidt tot verderf.

Als we het willen grijpen, verliezen we het.

Laat het leven zich natuurlijk ontvouwen.

Weet dat het eveneens een vat van perfectie is.

Precies zoals je inademt en uitademt,

is er een tijd om voorop te lopen

en een tijd om achter te zijn;

een tijd om in beweging te zijn

en een tijd om te rusten;

een tijd om energiek te zijn

en een tijd om uitgeput te zijn;

een tijd om veilig te zijn

en een tijd om in gevaar te zijn.

Voor de wijze 

is alle leven een beweging richting volmaaktheid.

*Gedeelte van vers 29 van de Tao Te Ching, vertaald door Wayne Dyer*

Ze

In mijn favoriete koffietentje las ik gisteren een interview met Gerrit Komrij in een Hollands Diep van eerder dit jaar. Het was een mooi interview; Komrij was heel duidelijk:
"Schrijven blijft toch altijd een kwestie van wat afstand nemen tot jezelf, huiverend in de spiegel kijken, jezelf moed inspreken en tegelijkertijd de ander niet vervelen. Maar ik zou niets liever willen dan terugkeren naar de staat van pure lyriek. Ik heb een onzichtbaar legertje van mensen voor ogen als ik schrijf. Op hen wil ik een nette, vrolijke indruk maken."... "Ik zou niet willen dat ze denken: Wie is die vervelende figuur die daar voorbijstrompelt en mij niets te zeggen heeft."
Ik had een foto gemaakt van dit stukje tekst, want ik wist dat ik er nog een keer op terug zou komen. En vandaag moest ik er meteen weer aan denken toen ik mijn blogtekst van gisteren nog eens las. Aan deze tekst  heb ik denk ik wel tien keer iets veranderd. Het komt blijkbaar heel nauw als ik mijn route door de dalen probeer te beschrijven. Het is dan extra belangrijk om de juiste afstand te vinden tot de pijn.
Hier op deze blog wil ik contact maken met wat er leeft in mij en dat zo eerlijk mogelijk beschrijven, maar in de dagelijkse omgang ben ik geneigd om vóór alles die nette, vrolijke indruk te maken.
Ik zou niet willen dat ze mij een negatief, tobberig mens zouden vinden. Dat ben ik soms wel, maar vaak niet. Ik zou willen dat ze denken dat ik een heel positief, grappig, leuk, enthousiast en energiek mens ben. Dat ben ik soms ook, maar vaak niet.

Met de poten in de klei

Ik lijk wel met m'n poten in de klei te zitten. Ik wil wegvliegen, vrijheid, lucht en ruimte, maar ik zit vast. Er waait een windje, ik vind genoeg te eten om me heen en af en toe komt er iemand op bezoek. Ik ben er niet compleet depressief van, dus heel erg is het daar beneden niet. Niet erg genoeg, denk ik vaak.

Mijn hele leven heb ik al het gevoel dat ik een gigantische schop onder mijn kont nodig heb. Dat ik een verwend schepsel ben dat geen prioriteiten kan stellen, geen discipline in d'r lijf heeft en nu eindelijk maar eens moet doorzetten. 

De ene helft van mij gelooft dat verhaal en de andere helft wordt er diep-treurig van. Die tweede helft ziet hoe er geworsteld is om los te komen, hoe vermoeid lijf en leden ervan zijn geworden. Hoe graag ik het bijltje erbij neer zou gooien, het op zou willen geven.

Nu is er weer deze opleiding. Het lijkt een logische keuze. Ik ben goed genoeg bevonden en mag meedoen. Geen vuiltje aan de lucht. Alleen maar leuk, zou je denken. 

Toch wordt er ruzie gemaakt daar binnen in mij. Er is de zin in iets nieuws en het geloof dat ik wel degelijk goede kinderboeken kan schrijven, maar er is ook die schreeuwlelijk die roept dat het toch op niets uit zal lopen. Dat dit de zoveelste stap is die verlossing moet gaan brengen. Waarom die opleiding als ik al zo lang niet meer geschreven heb? Kinderboekenschrijvers verzinnen graag verhalen en schrijven ze graag op. Wanneer was de laatste keer dat ik een verhaal heb opgeschreven? Is dit niet net zo iets als dat juf willen zijn? Je hebt prachtige beelden van jou als juf of als kinderboekenschrijfster, maar dit betekent niet dat je het ook kunt. 

Het is wel duidelijk dat de negatieveling de hoofdtoon voert en ik word er knap onzeker van. Vooral het punt dat dit de zoveelste stap is die de verlossing moet gaan bieden, snijdt diep in mijn ziel. Op mijn kwetsbare momenten denk ik dat alles, wat ik ook doe of onderneem, tot mislukken gedoemd is. Dat ik dingen bedenk die goed voor me zouden kunnen zijn, dat het van mijn ego komt en dus oppervlakkig is. Dat het daar niet om gaat. En dan lijkt het weer alsof ik alles los zou moeten laten. Dat het eenvoudiger, simpeler, kaler, stiller en natuurlijker moet.

Op de goede momenten weet ik dat het helemaal niet zo is dat ik zoveel hoop gevestigd heb op deze opleiding. Dan besef ik dat ik gewoon in beweging wil blijven. Dat ik iets ga doen waar ik open voor sta, waarvan ik denk dat het me plezier gaat brengen. De kinderboekenschrijfster in mij is geblokkeerd en kan wel een zetje gebruiken. Slechter dan het is (al jaren niet meer voor kinderen geschreven) kan het niet worden.

Het valt me af en toe niet mee om mij te zijn.

foto gemaakt door Joyce