Gods geliefde dochter

Ik heb gemerkt dat het me onmiddellijk helpt om de zaken in perspectief te zien: uitzoomen tot in het hiernamaals.
Zodra ik voel dat ik aan het 'dazen' ga, en daarmee bedoel ik dat ik op de automatische piloot maar wat aan het doen ben en verbinding totaal weg is, stel ik me voor dat ik vanuit de hemel naar mezelf kijk. Ik stel me voor dat ik dood ben en vanuit die wereld van grenzeloze liefde naar mezelf hier op de aarde kijk.
Ik zie dan hoe ik aan het redderen ben. Op dat moment voel ik mijn goddelijke hart overstromen van liefde en mededogen voor die ploeterende mens daar beneden op aarde en ik voel ook hoe ontzettend jammer het is dat ik niet begrijp dat ik mezelf en mijn omgeving zo ontzettend tekort doe door op deze manier te leven. Door zo bang te zijn om teleur te stellen.
"Je stelt niet teleur!" roep ik naar beneden. "Je bent precies goed zoals je bent! Je bent Gods geliefde dochter! Je mag fouten maken bij de vleet! Leef lekker je leven en geniet van alles wat er te genieten valt!" Dat soort dingen roep ik dan naar beneden.
Ik zoom weer in en ik stop.
Ik ga zitten en word stil. Ik laat alles maar weer eens goed tot me doordringen.
Ik ben Gods geliefde dochter. Het is de bedoeling dat ik de dingen zoveel mogelijk vanuit een innerlijke zin doe en er vervolgens van geniet.
Het is zo ontzettend verhelderend. Probeer het maar eens!

foto: I love sufism (Facebook)

Delen of zijn?

Het lijkt wel alsof mijn radar voor inspirerende ervaringen of inzichten continu aanstaat. Dat is toch mooi? zou je denken. Ja en nee.

Ik vind het blijkbaar erg fijn om mijn ervaringen te delen en dus ben ik er alert op. Er zit helaas nog steeds iets van dat enthousiaste kind achter die "Kijk mij!" roept, maar gelukkig is er vooral het gedeelte in mij dat graag wil inspireren en geruststellen: "Kijk, zo ging het bij mij vandaag." 

Aan de andere kant kan ik dus niets meer beleven zonder dat ik me afvraag of het niet een prachtig onderwerp is om een stukje over te gaan schrijven. Mocht dat het geval zijn, dan is de drang dus heel groot om onmiddellijk te gaan schrijven en ben ik uit de ervaring geraakt. Tegenwoordig roep ik heel hard HO! en keer terug naar het moment. Als ik geluk heb, want soms lukt me dat niet meer en is 'the damage done'. 

Hier op Zielekruid heb ik nadrukkelijk oog voor het pijnlijke en schurende, maar op Facebook is alles wat ik post toch vooral positief. Het blijft een precair evenwicht dat ik zoek. Het is fijn om te delen, maar uiteindelijk gaat het er toch gewoon om dat ik mijn leven leef. Tenslotte is het leven een aaneenschakeling van ervaringen en momenten die ik niet abrupt moet gaan afbreken om ze te kunnen delen. 

Dus tegen dat stuk van mijzelf dat denkt dat er zonder al dat gedeel niets van mijn persoon overblijft, zeg ik: Ik ben. Ook zonder dat al die anderen weten waar ik allemaal aan meegedaan heb (Ik ben sociaal of actief), van genoten heb (Ik ben opmerkzaam of mindful), wat voor interessants mij allemaal te binnen geschoten is (Ik ben wijs). 

Ik ben. 

Daar hoeft dus niets achteraan geplakt te worden. Niet op een indirecte manier door middel van posts op het internet en nee, ook niet ondubbelzinnig door mijzelf in mijn hoofd.
En ondertussen mag mijn radartje gewoon blijven draaien, hoor. Ik geniet namelijk erg van die focus op het wezenlijke. Het voedt de dankbaarheid voor wat het leven allemaal te bieden heeft aan ervaringen en dat is alleen maar goed.

foto van internet, fotograaf onbekend

God genieten

Vandaag maakte ik kennis met het boekje Prediker uit de bijbel. Nooit geweten dat er ook dit soort teksten in de bijbel stonden. En met 'dit soort teksten' bedoel ik teksten die zo persoonlijk en daardoor toegankelijk zijn dat ze actueel aandoen.
Ik ging Prediker lezen omdat Jean Jacques Suurmond er blijkbaar een lezing over gehouden heeft die weer afgedrukt is in Een gevaarlijk geluk.
Prediker vertelt ons, kort samengevat, dat alles 'lucht en leegte' is. Zinloos, in de betekenis dat het onzinnig is te proberen absolute greep te krijgen op de werkelijkheid. Zie het leven liever als een mysterie dat ontzag oproept voor de onverklaarbaarheid er van. Ervaar het als een geschenk. "Zin ontvangen is zaliger dan zin geven. Wie dat inziet, wordt wijs oud," vat Suurmond het mooi samen.
Prediker sleurt ons uit onze vruchteloze gedachtespinsels naar het hier en nu. Zolang we met onszelf bezig blijven, met onze gedachten over de werkelijkheid in plaats van met het werkelijke leven, het hier en nu waar God is, blijft het geluk ons ontglippen. Want, zegt Prediker: "Geluk is God genieten, hier en nu."
Wat sluit dat mooi aan bij mijn persoonlijke ervaringen. Op het moment dat ik in staat ben van mezelf los te komen, mezelf niet langer als (problematisch) centrum van het universum te beleven, dan ontstaat er ruimte voor dat ontzag en voor die verwondering. Ruimte om God te genieten. Op dergelijke momenten weet ik dat dit is waar het om gaat in het leven. Niet voor niets schreef ik al vaker dat ik nergens anders meer mee bezig wil zijn.
Prediker herinnert mij er vandaag aan dat ik het bij het recht eind had. Ik hoef slechts het leven als mysterie te omarmen, als de adem van God en daarvan te genieten zoveel ik kan. Maar wel op een ontspannen manier, want zwoegen is zinloos, het is najagen van wind.

Reminder

De afgelopen weken lijkt het wel of ik door een mistig landschap loop. De grond is zompig, het lopen gaat moeizaam. Mijn doel bevindt zich ergens achter de dichte mistbanken en ik heb geen idee of ik wel de goede kant op loop. Ik hou niet van dat uitzichtloze en ik hou niet van de klamheid en dat gebrek aan warmte van de zon.
Als ik me bewust word van de neerslachtigheid die het dreigt over te gaan nemen bij mij vanbinnen, besef ik weer dat het er onder andere mee te maken heeft dat ik de goedkeuring en bewondering van anderen mis.
Als juf oogstte ik veel bewondering. Vooral als toen ik ook nog eens met 32 kleuters werkte. Niemand begreep hoe ik het voor elkaar kreeg. Petje af.
Tegenwoordig zijn mijn blog en mijn meditatie-sessies bron van relativering. O ja, daarom was ik ermee gestopt. O ja, daarom wil ik niet meer in de malle tredmolen mee.
O ja, dat is de droom die ik niet meer op kan geven.
Ik concentreer me op de wereld vlakbij me. Zie in dat mistige landschap de mooie varens en mosjes die fel afsteken tegen hun grauwe omgeving en ik zie de beestjes, helemaal in hun element.
Alles klopt.

Leven vanuit verbondenheid

Gisteren in bed zag het er allemaal donker en somber uit. Ik was me er volledig van bewust dat het mijn gedachten waren die mij dat gevoel bezorgden.
Stop! riep ik mezelf toe. Ik voelde hoe lekker ik op de matras lag en hoorde de stormwind buiten. Niets aan het handje.
En toch heb ik daar moeite mee. Is dat nu de manier? Is dat niet gewoon een geval van mindfull je kop in het zand steken?
Af en toe weet ik het echt niet meer. Wanneer mag ik me met recht zorgen maken en wanneer mag ik met recht de conclusie trekken dat er rigoureuze maatregelen vereist zijn? Wanneer ben ik de zaak aan het goedpraten doordat ik alleen maar mijn zegeningen wil tellen?
Met andere woorden: Hoe krijg ik De Waarheid onder al die stront vandaan?
Gisteren keek ik naar de volgende twee afleveringen van Six Feet Under. Nate wordt 40 en op zijn 'surpriseparty' verzucht hij dat hij het maar een verdomd eenzame bedoening vindt. Leven. De vrouw naast hem wijst hem er fijntjes op dat hij toch een vrouw heeft en een kind. Ja, maar het is eenzaam. Je wil echt contact, maar je kunt er nooit van op aan dat er iemand is als jouw trein aankomt. Zoiets zegt hij. Ik snapte hem helemaal.
Het lijkt wel of ik steeds beter besef hoe eenzaam het leven is als het me niet lukt om buiten mijn eigen beperkte ikje te kijken. Lukt het me niet te leven vanuit verbondenheid, dan blijf ik dobberen op een grote oceaan. In m'n eentje. Me druk maken over een mislukt leven. Me eenzaam voelen. Ook al heb ik familie en een paar lieve vriendinnen om me heen.
Ik heb Pema er weer eens bij nodig, merk ik. Dat is niet erg, ben dankbaar dat zij er is als wijze raadsvrouw op mijn pad.

En wat was het goede nieuws vandaag? Mijn gips is vanochtend losgesneden met een soortement van cirkelzaag! Ik ben heerlijk onder de douche geweest, heb mijn verwaarloosde voet gescrubt en ingevet en mijn benen lekker glad geschoren. Wat een zaligheid!

Kerstgedachte

Hella Kuipers maakte mij op haar blog attent op deze mooie kerstgedachte. Omdat ik hem zo ontzettend mooi vind aansluiten op waar ik mee bezig ben, heb ik hem gewoon even gejat en ook op mijn blog gezet. Dank je wel, Hella, voor je speurwerk!

geschreven door Rhonda E. McCulloch in 1920

The backward step

Vanmiddag zag ik op de site van Tara Brach een van haar lezingen en wat sluit die mooi aan bij wat ik aan het lezen en leren ben! Het is een vrij lange opname, maar erg de moeite waard.
Tara Brach vertelt onder andere over De backward step, een term uit het Zenboeddhisme. Het komt er op neer dat hoe meer je probeert iets te bereiken, hoe minder het je lukt. "We're not moving forward on this spiritual path trying to get somewhere, we're actually relaxing back wakefully into what is already right here."
Nee, niet nieuw, ik weet het, maar ik kan het niet vaak genoeg op een inspirerende manier horen.
Ook Tara Brach heeft het hier over 'a limited sense of self' dat we er maar al te vaak op na houden. Dat we geloven in verhaaltjes over onszelf. Dat we die verhaaltjes verzinnen om onszelf te beschermen tegen nog meer pijn. Het sluit allemaal naadloos aan bij wat ik lees in het boek van Kristin Neff.
Even kijken dus, dit filmpje is jouw bron van inspiratie voor van vandaag. Enjoy it.

Dag van de Stilte

Het prachtige Zuid-Limburgse heuvelland in de najaarszon

Najaarsgeluk

Gisterenmiddag brak opeens de zon door. Met m'n kopje koffie en sudoku uit de krant installeerde ik me aan de picknicktafel in de tuin. Michingo vond het blijkbaar ook een goed idee, want hij ging lekker tegen me aan liggen. Mijn dochter kwam erbij zitten met een boek en binnen speelden mijn zoontje en een vriendje. 

Alles was goed. Ik voelde het in al mijn vezels dat ik gelukkig was. 

En toen maakte mijn dochter deze prachtige foto. 

De vleugels van aanvaarding

We hebben twee sterke vleugels nodig om boven 'de trance van onwaardigheid' uit te vliegen. De vleugel van zuiver inzicht en de vleugel van mededogen. Beiden moeten even sterk zijn en natuurlijk tegelijkertijd gebruikt worden, anders kan er van opstijgen geen sprake zijn.
Deze metafoor gebruikt Tara Brach in haar boek Radicale aanvaarding. Ik ben het aan het herlezen en de boodschap is nog steeds actueel voor mij. Het mooie is wel dat ik merk dat mijn vleugels in de loop van de jaren sterker zijn geworden. Allebei. De kunst is om ze tegelijkertijd te gebruiken en dat lukt me niet zo goed.
Ik hoef niet perfect te zijn. Ik mag fouten maken. Ik kan niet altijd 'het goede' doen. Het lijkt zo voor de hand liggend, maar dat is het dus niet. Ik heb diep van binnen een opgepoetst en geperfectioneerd beeld van mezelf waar ik maar o, zo graag aan zou voldoen. Ik denk ook dat de Dalai Lama perfect is, dat Moeder Theresa dat was. Wat een onzin. Ook de Lama's zijn gewone mensen met al hun frustraties en onhebbelijkheden. Dat vind ik soms heel moeilijk te geloven. Alsof je als mens perfect zou kunnen zijn.
Tara Brach beschrijft in haar boek een vrouw die op haar sterfbed verzucht: "Ik heb mijn hele leven gedacht dat er iets mis was met me. ... Wat een verspilling." Dit diepe verdriet van deze vrouw kan ik heel even oproepen. In een split-second krijg ik er een glimp van mee en voel ik het in al zijn waarachtigheid.
Maak je niet zo druk, zeggen de wijze vrouwen en mannen in opvallend simpele woorden. En dat heeft helemaal niets te maken met berusting, met jezelf terugtrekken, met dan maar aan al je begeerten en verlangens toegeven of met passiviteit. Het heeft te maken met wakker en alert alles waarnemen zoals het zich aandient en er zonder oordeel, maar met het mededogen van een liefdevolle moeder, bij aanwezig blijven. Dat is alles.
Ik neem het (weer) mee en ook zal ik een paar keer per dag de tijd nemen om mezelf die belangrijkste vraag te stellen:
"Accepteer ik mezelf op dit moment zoals ik ben?"

feet-gathering

Geborduurde mandala

En daar issie dan: de door mij ontworpen en geborduurde mandala. Ik heb er met veel plezier aan gewerkt. Ben nu van plan om een ingewikkelder patroon te ontwerpen, met meer kleuren en het geheel helemaal 'vol' te borduren. 

Op het internet zag ik dat ik niet de enige ben die ontdekt heeft dat dit leuk is om te doen. Dat is denk ik vooral zo als je het patroon zelf ontworpen hebt. Terwijl je werkt zie je verschijnen. Veel mooier dan het op het ingekleurde ruitjespapier staat. Het groeit onder je handen vandaan, dat maakt het zo fijn om te doen. Daarnaast is het een heel rustgevend werkje, want je moet je toch echt concentreren op je werk wil het goed gaan. Ik was echt even alleen daarmee bezig, heel meditatief. 

En voor de materialen gaan we natuurlijk allemaal naar mevrouw Vos - van Wijk, de eigenaresse van "In de Nijvere Conste"!

Waakzame aandacht

We hebben de kat van ons nichtje te logeren. Bijna acht weken blijft hij bij ons. Vanochtend liet ik hem aan zijn tuigje even in de tuin rondscharrelen. Alles was nat en uit de hemel kwamen minuscule regendruppeltjes.
De kat ging zitten. Aan zijn hele lichaamstaal was te zien dat zijn zintuigen op scherp stonden. Waakzame aandacht. Ik was onder de indruk. De overgave aan het moment daar in die nattigheid met zijn geuren en geluiden was totaal. Hij bewoog zijn koppie, zijn oren en staart vanuit een opperste concentratie. Alles stond in het teken van.
Ik herkende mezelf in de kat. Het is mijn houding tijdens het mediteren. Op dezelfde manier ga ik zitten en stel me open. Al mijn zintuigen op scherp. Hoe is het ermee? Wat neem ik waar? Deze poot rust dus volledig in het nu. Tegelijkertijd is een ander deel van mij gericht op wat komen gaat. Die poot is alert op alles wat gebeurt en lijkt op de toekomst gericht.
Gisteren was een bijzondere dag. Ik maakte kennis met Thomas Merton. In gesprek met de stilte is de titel van het boek dat ik lees. In de inleiding staat dat "Thomas Merton al vroeg geleerd [had] om in stilte te waken met het oog van zijn hart gericht op de horizon van het volgende ogenblik." Mooi, mooi, wat word ik blij van zulke mooie omschrijvingen van wat ik herken bij mezelf.
Ik herken zijn verlangen terug te keren naar "de Vader, naar de Oneindige, de Oorspronkelijke, de Ongekende, naar Hem die bemint, naar de Stille, de Heilige, naar de Barmhartige, naar diegene die Alles is." En als ik voor in het boek lees dat het opgedragen is aan zijn moeder, die stierf toen hij pas zes jaar oud was, dan ben ik geneigd te denken dat dit diepe verlangen naar God hiermee verband houdt. Ik denk dat veel mensen die jong een ouder verloren dit gevoel van heimwee herkennen en er, net als ik, alles voor over zouden hebben om weer thuis te kunnen komen in dat warme nest.
De kat ligt inmiddels lekker te snorren in een hoekje van de bank. Ik heb nog een paar inspirerende weken voor de boeg.

Michingo, onze logeerkater

To do or not to do

De tijd dat ik als een kip zonder kop maar alles deed wat er in mijn hoofd opkwam, is gelukkig voorbij. Tegenwoordig komt het nog zelden voor en als het toch gebeurt komt er altijd dat moment waarop ik me realiseer waar ik nu weer mee bezig ben. Ik heb er al vaker over geschreven. Over die keren dat ik vanuit een onrust - waar zich een geniepig angstgevoel achter verschuilt - maar dingen ging doen om niet te hoeven voelen.
Ik heb geleerd om mezelf vragen te stellen op momenten dat ik (opeens) iets wil gaan doen of kopen.
"Doe ik dit vanuit rust?" vind ik de mooiste. Ik kreeg hem ooit van een haptotherapeute cadeau.
"Is het nodig dat ik dit (nu) doe?" is ook heel waardevol. Deze vraag komt van een burn-out-coach.
"Heb ik dit echt nodig?" is de vraag die ik me regelmatig stel als ik iets wil gaan kopen. In verreweg de meeste gevallen is mijn antwoord ontkennend. Als ik dan toch tot de aankoop besluit besef ik dat ik mezelf of een ander er een plezier mee ga doen en dat is natuurlijk ook okee.
Bovenstaande vragen hebben mij al veel rust gebracht, want ze houden waar ik ben als ik weg wil lopen voor iets. Ze voorkomen dat ik onbewust word, maar wat ga doen om maar niet te hoeven voelen wat er speelt. Je zou zeggen dat dat toch niet zo'n ramp is, maar mij geeft het naar verloop van tijd altijd een heel triest gevoel.
Op het moment ben ik veel bezig met aanvoelen of ik de dingen vanuit een diepe innerlijke wens doe of dat ik ze uit gewoonte of plichtsbesef doe.
Neem nu dat sporten waar ik afgelopen maandag weer mee startte. Ik nam me voor om een rondje te gaan lopen. Af en toe zou ik een stukje rennen, net zo lang als het fijn aanvoelde. Halverwege mijn ronde merkte ik dat er iets verbetens ingeslopen was: Ik moet, ik moet, ik moet. Ik realiseerde me dat ik vanuit mijn wil aan lopen was. Het plezier was nergens te bekennen. Even raakte ik overspoeld door verdriet om mijzelf en vanuit die wanhoop borrelde een vierde nuttige vraag in mij op.
"Wat heb ik nu nodig?"
Ik haalde eens diep adem op die zonnige herfstochtend en verlaagde mijn tempo.

Stilte

Stilte, ik heb je lief, zeg ik vol overtuiging. Toch is het lang niet altijd gemakkelijk om van de stilte te houden.
Als ik stil sta en even stop met wat ik aan het doen ben, is dat eigenlijk nooit gemakkelijk. Alle zintuigen gaan open en ik concentreer me op wat er is. Meestal is dat veel. Niet alleen komt er veel van buiten op me af, maar vaak blijkt er nog meer binnen in mij aan de gang. De neiging om dan maar gauw weer door te gaan met wat ik aan het doen was is dan heel groot. Het is beangstigend om stil te staan en te ervaren.
Ik neem dan heel bewust het besluit om erbij te blijven. Ik denk aan Pema Chödrön en haar wijze woorden. Dat het zo belangrijk is om de smaak van hopeloosheid te pakken te krijgen. Of, zoals Catharina Visser het verwoordt: aanwezig te blijven bij de sluimerende pijnen van het leven.
Als ik eenmaal besloten heb om erbij te blijven, dan lijkt het bijna alsof ik fysiek kan voelen hoe mijn hart haar deuren open zet. Alsof mijn hart mij beloont voor het getoonde vertrouwen. Er gaat iets stromen dat eerder tegengehouden werd door die dichte deur.
In die stroom mag alles er zijn zoals het is. Het wordt opgemerkt en mag meestromen, God weet waar heen.
Ik merk dat het steeds rustiger en stiller wordt in mij.
Ik merk dat ik mij geopend heb en voel me verbonden met alles en iedereen, nu en in alle tijden.

Ici c'est comme ça!

Kerstdag 1995 zat ik met mijn broers op het terras van een buvette in Bobo Dioulasso, Burkina Faso. We raakten er aan de praat met een man die graag vertelde over zijn leven en, meer in het algemeen, het leven in Afrika. Dat was leuk, want wij hadden veel vragen. Deze man eindigde zijn antwoorden meestal met een laconiek "Ici c est comme ça!"
Het stopzinnetje heeft veel indruk gemaakt. Eerlijk gezegd vooral doordat de man het zo vaak gebruikte en niet om zijn wezenlijke betekenis. Later werd het door mij en mijn broers natuurlijk te pas en te onpas gebruikt en hebben we er nog vaak om gelachen.
Vandaag schoot het me weer te binnen aan het begin van mijn meditatie. Ik verken dan altijd hoe het met me is. Waarnemend, eerlijk. Het is zoals het is. Het hoeft niet beter te zijn dan dat het is. En met die constatering was ik dus terug op het terras in Bobo Dioulasso, waar die Afrikaan ons vertelde over zijn leven. Ik herinner me niets van een klaagzang. Ik herinner me een man die een beeld schetste en dat met veel plezier deed.
Niet toevallig misschien dat ik er weer aan moest denken, want gisteren schreef Marrit over hetzelfde onderwerp op haar (nog besloten) nieuwe blog. Als titel voor haar laatste blogtekst koos ze een uitspraak van mindfulnessdocente Sietske de Haan die zegt: 'Als dit is wat het is, dan is dat ook okee.' De titel raakte mij ook, want het komt maar al te vaak voor dat ik toch vooral op weg ben naar iets beters dan dit.
Vandaag zei ik het tegen mezelf voordat ik ging zitten voor mijn meditatie: Als dit is wat het is, dan is dat ook okee. Vanaf nu zijn de bewegingen die ik maak, bewegingen die recht doen aan wie ik ben en wie ik wil zijn. Voel ik dat ik mij van mijzelf verwijder, dan stop ik ermee. Ik ga mezelf geen geweld meer aan doen.
Waar ik ben daar ben ik. Ici c'est comme ça en dat is okee.

spelende kinderen voor de moskee van Bobo Dioulasso

"In de nijvere conste"

Vandaag fietste ik terug in de tijd en belandde in het handwerkwinkeltje van mevrouw J. Vos - van Wijk. Ik was er binnengestapt omdat ik een ontwerp voor een linosnede wil gaan borduren. 

Mevrouw Vos is de pensioengerechtigde leeftijd al lang gepasseerd en runt het zaakje al 47 jaar met veel plezier. 

De rust die er in de ruimte hing was vergelijkbaar met die van een klooster. Heel bijzonder. Hier werd de tijd genomen voor de dingen, dat voelde ik meteen.

Ik kreeg heel vriendelijk alle benodigde uitleg en merkte dat deze mevrouw ook het beste in mij naar boven haalde. Hoewel ik op tijd thuis moest zijn voor de kinderen was heel helder dat het gelijk stond aan heiligschennis als ik mevrouw Vos in de rede zou vallen, laat staan op zou jutten.

Toen alles helder was en ik wilde betalen, zag ik pas dat er geen pin-automaat op de toonbank stond. Natuurlijk niet. Ik stelde voor dat ik later op de dag terug zou komen om alles af te handelen, maar daar wilde mevrouw Vos niets van weten. Ze kon mij ook een factuur meegeven. 

Ik ging erbij zitten en zag haar schrijven in dat prachtige regelmatige oude-mensen-handschrift. Haar schone hand met de met zorg geknipte nagels die op het papier lag. De rust die uit haar bewegingen sprak, ook toen ze mijn aankopen inpakte. Ik wilde gewoon blijven zitten en naar haar blijven kijken. Niet naar huis gaan, gewoon daar blijven zitten. Alleen maar zitten en kijken en voelen hoe mijn hart zou overlopen van liefde voor dit vriendelijke, oude mensje.

Soulfulness

Gisteren dreven er donkere wolken over. Mijn blog leek mij vooral een egoïstische roep om erkenning. Pure ego-tripperij.
Opeens had ik er moeite mee dit alles te relativeren. De moeite en tijd die ik in het schrijven steek, het feit dat het zo'n persoonlijk blog is, de wens dat het ooit tot betaald schrijven gaat leiden; het kwam allemaal in kwaad daglicht te staan.
En opeens miste ik die goeie ouwe tijd waarin ik met mijn vulpen in mijn dagboek schreef. Een bodempje whiskey en een sjekkie binnen handbereik. Weemoed. De stemming van de ziel? vraagt Joke Hermsen zich af.
Weemoed. Vreugde en verdriet vloeien samen.
Soulfulness noemt Zadie Smith het. Ze noemt weemoed de stemming van de zwarte ziel. De Poolse dichteres Wislawa Szymborska omschrijft hetzelfde in haar gedicht Enige woorden over de ziel :

"Vreugde en verdriet

zijn voor haar geen twee verschillende gevoelens.

Alleen als die twee zijn verbonden,

is ze bij ons.

We kunnen op haar rekenen

wanneer we nergens zeker van zijn."

Het zijn prachtige laatste bladzijden die Joke Hermsen schrijft.
Als ze vertelt dat Ziel, seele, soul, etymologisch afstammen van sailian of selian, dat binden of verbinden betekent, dan valt alles op z'n plek. De ziel die verbindt.
Wellicht is de tijd rijp voor soulfulness in plaats van mindfulness, vraagt ze zich af. Mooi. Ik heb mijn gevoelens van weemoed altijd al gekoesterd, maar na het lezen van dit boekje doe ik dat nog meer.

Tuingeluk

Na al dat gefilosofeer over het onstoffelijke had ik gisteren blijkbaar veel behoefte aan wat aardsere zaken.
Ik liep de tuin in. Het was droog, niet koud en er waaide een heel licht windje, als ik niet zo opmerkzaam was geweest, was het me zeker ontgaan.
De dauwdruppels op een soort vetplant vielen mij het eerste op. Ik pakte mijn telefoon en maakte er een paar foto's van. Daarna speurde ik verder in onze sterk verwaarloosde tuin en kwam een hele hoop moois tegen.

Aandachtig zijn

Zo, daar ben ik weer. Een nieuwe start na twee weken vakantie. Even voelen hoe het voelt. Merk dat ik me wat onwennig en onzeker voel na zo'n onderbreking.
Ach ja, laat ik maar gewoon met de deur in huis vallen: ik heb een mooi boekje van de bieb geleend. Aandachtig leven met hooggevoeligheid heet het en het is geschreven door Susan Marletta-Hart.
"Ik zou zo graag in mijn authentieke kracht willen komen, in plaats van elke dag uit mijn centrum gegooid te worden." En "Alleen zijn is een obsessie voor me geworden. Ik denk altijd: wanneer heb ik tijd alleen?" En "Als er mensen bij me zijn, kan ik me niet losmaken van wat ze doen en uitstralen. Het gaat niet alleen om de geluiden, maar ook om wat er onzichtbaar van hen uitgaat. Op een gegeven moment voel ik me altijd uitgeput."
Op de camping had ik me ook al gerealiseerd dat ik me zo moeilijk los kan maken van andere mensen om me heen. Hoe zij het doen, dat kamperen, of ze veel lawaai maken, maar ook wat voor energie ze uitstralen.
Eén gezin dat naast ons stond, riep veel weerzin bij me op. Objectief gezien was daar niet zo duidelijk een aanleiding voor. Al met al werd mij weer eens duidelijk dat ik pas echt tot rust kom als ik alleen ben. Dan ben ik los van die anderen waar ik me aan spiegel, waar ik van alles van vind, waar ik van alles van oppik.
Mijn zwemsessies in de ochtenden deden me heel veel goed. Dat was mijn ding. Me vanuit het trappetje aan de steiger het koude Vechtwater in laten zakken en even een rondje zwemmen. Ik voelde me stoer en fris als ik naar de douches liep in mijn zwempak terwijl de hele camping nog wakker aan het worden was. Ik voelde dat dit was waar IK blij van werd, dat het bij MIJ paste. Het lijkt wel alsof ik dat soort ervaringen vooral heb als ik alleen ben omdat het me alleen dan lukt op mezelf af te stemmen.
Even terug naar het mooie boekje van Susan Marletta-Hart. Op de laatste bladzijden vertelt ze wat voor haar 'aandachtig zijn' inhoudt. Ik typ ze gewoon even allemaal over, want ik vind ze stuk voor stuk heel waardevol.

Aandachtig zijn betekent voor mij...

•  Verzachten wanneer ik voel dat ik verhard.
•  Met open aandacht geduldig afwachten wanneer ik merk dat ik op mijn strepen ga staan of streberig mijn doel najaag.
• Afstemmen op mijn hogere zelf, mijn begeleiders of een liefdevolle macht die mij ondersteunt, wanneer ik voel dat ik verdwaal.
• Zorgvuldig te worden wanneer ik voel dat ik onzorgvuldig ben.
• Aandachtig luisteren wanneer ik merk dat ik alleen nog maar praat.
• Langzaam worden wanneer ik merk dat ik gejaagd en snel ben.
• Tevoorschijn komen wanneer ik merk dat ik me verstop.
• Verschillen honoreren wanneer ik merk dat ik niet meer ruimdenkend ben.
• In overvloed denken wanneer ik om mij heen alleen nog maar beperkingen en tekorten zie.
• Voor het hoogst haalbare niveau gaan en anderen daartoe aanmoedigen wanneer ik merk dat we onder ons vermogen denken en handelen.
• Bewust aanwezig zijn wanneer ik merk dat ik met mijn aandacht ergens anders ben.
• Oordeelloos zijn wanneer ik merk dat ik vol verwijten en oordelen zit.
• Mijn waarheid vertellen wanneer ik merk dat ik mijzelf aanpas of ondermijn.
• Misverstanden oplossen wanneer ik merk dat ik niet goed begrepen word of vermoed dat ik de ander niet meer begrijp.
• Steeds opnieuw keuzes tot samenwerking of commitment maken wanneer ik merk dat de dingen me niet meer raken, een sleur zijn of tegenstaan.
• Mijzelf erkennen wanneer ik merk dat ik mijzelf ondermijn, geringschat of niet waardig acht.
• Loslaten wanneer ik krampachtig aan iets vasthoud.
• En ten slotte: uitrusten wanneer ik merk dat ik moe ben.

Verlamming

Het wordt me weer eens pijnlijk duidelijk dat ik last heb van faalangst. Wat het zo pijnlijk maakt is mijn onvermogen om eruit te stappen als ik het opgemerkt heb. Hoe verbijsterend verlammend deze angst is.
Afgelopen maandag bracht ik mijn kinderen naar het station waar ze door oma opgehaald werden voor logeerpartij. Vandaag ga ik hen weer ophalen. In de afgelopen dagen is het mij niet gelukt om iets anders dan mijn blog te schrijven. Deze blog zit mij als gegoten en ik voel me er erg op mijn gemak. Geen last van wat voor druk dan ook. Ik mag hier immers zijn wie ik ben en giet mijn overdenkingen, angsten, frustraties en mooie en minder mooie ervaringen in de vorm van een tekst.
Met mijn verstand kan ik niet beredeneren hoe die faalangst werkt bij mij. Dat ik niet in staat ben gebleken om dat patroon te doorbreken. Onvoorstelbaar lijkt dat nu. Toch is het zo. Ik zat helemaal klem.
Natuurlijk heb ik mezelf verteld dat ik gewoon lekker wat zou gaan uitproberen. Voor de lol. Even zien wat eruit zou komen. Het is me niet eens gelukt een nieuw document te openen.
Vast staat dat ik meestal iets moet van mezelf. Dat is vaak lijflijk voelbaar. Als mijn hart er nu mee op zou houden zou me dat niets verbazen, denk ik dan. Het is alsof ik uit mijn centrum naar voren getrokken word. Vooruit! Het is blijkbaar niet goed op die plek waar ik op dat moment ben, want ik zou eigenlijk... Ik ben het opgejaagde wild en de jager tegelijk. Dat is pas verscheurend.
Mensen die nog maar kort te leven hebben vertellen vaak hoe dat allerslechtste nieuws hen ook de bevrijding gebracht heeft van het los kunnen laten van alles wat ze voorheen moesten van zichzelf.
Eergisteren zat ik in de regen op de fiets en baalde daarvan. Toen stelde ik me voor dat dit de laatste dagen van mijn leven zouden zijn en inderdaad deed dit me ontspannen. Ik voelde de regen op mijn gezicht, de wind in mijn haar, rook de natte geuren en zag mensen ineengedoken iets harder gaan fietsen.
Het is me op zo'n moment heel duidelijk dat alles goed is zoals het is. Ik hoef ontzettend veel minder dan ik denk. It's all in the mind. Bij mij vormt de zintuiglijke ervaring de sleutel tot openen en aanvaarden.
De volgende keer dat er in me opkomt dat ik wil gaan schrijven ga ik daar beginnen. Bij die zintuiglijke ervaring. Meer hoef ik niet te doen.