God boven de ikken

Afgelopen weekend las ik in Trouw een heel interessant artikel van Antoine Bodar. Heb het wel drie keer gelezen omdat het me op vele fronten raakte en aan het denken zette.
Bodar stelt dat de mensen tegenwoordig zo op zichzelf gericht zijn en geeft als voorbeeld de populariteit van Henri Nouwens boeken, die ook zo met zichzelf in de weer was. Heel herkenbaar voor velen, ook voor mij.
"In de huidige ervaringswereld is menigeen meer dan ooit ervan overtuigd dat hij zelf goddelijk is." ... "Dit stemt hem tot dikke tevredenheid." Deze overtuiging verwijdert de mens van God, stelt Bodar. "Hij [de mens] ontwaart God in zichzelf, in de ogen van de medemens, mogelijk ook in de natuur en in de kunst, maar kent hij nog de Heer als de volledig Andere, Die boven ons is," ... "voor wie wij in ontzag huiveren - niet omdat Hij streng en oordelend of veroordelend zou zijn, maar omdat hij huiveringwekkend is in Zijn, ons overrompelende eigenheid, verte en grootheid."
Kortom, de zin voor het Heilige wordt ontbeerd.
Wij zijn vergeten dat het sacrale tegenover het profane staat. "Vermenging van beide profaniseert het sacrale en doet het ten ondergaan," schrijft Bodar. "Het Godshuis echter is geen mensenhuis. Het is een sacrale ruimte, geen profane. En liturgie moge een ritueel zijn, maar elk ritueel is nog geen liturgie. Sacrale rituelen zijn andere dan profane rituelen. De scheiding tussen beide dient terug te keren. Alleen zo kan het sacrale het profane weer echt bevruchten."
Daarnaast pleit Bodar voor herwaardering van het "dagelijks herhalen van rituelen in praktijken binnen de eigen wereld." ... "Elke christelijke spiritualiteit is ten minste Bijbels en elk bidden vangt eerst recht aan in stilte. Niet het schietgebed, dat velen bezigen, maar wel meditatie die kan voeren tot comtemplatie." Wat dit onderwerp betreft citeert hij Nouwen, die het zo mooi zegt: "Het woord van God voert ons de stilte binnen en de stilte maakt ons aandachtig voor Gods woord. Het woord wordt in de stilte geboren en stilte is de diepste weerklank van het woord."
Dit artikel zet alles weer eens op scherp. Het is goed om inspirerende avonden te organiseren op het gebied van geloof en samenleven. Heel goed zelfs. Maar daarnaast, en dat ben ik met Bodar eens, is het nodig ruimte te scheppen voor het Heilige.
Ik ben zelf ook iemand die "zijn eigen lantaarnopsteker" is geworden, maar toch ga ik graag regelmatig naar de kerk, waar ik word opgenomen in het Heilige en me even klein voel. Niet minder waardig, maar gewoon klein. In het niets vallen tegenover al die grootsheid en oneindigheid van Die Ene. Ik neem deel aan de sacrale rituelen en weet weer wat me te doen staat. Bodar formuleert het als volgt:
"God beminnen is het eerste gebod. Geven we ons daarvan voldoende rekenschap?"

afb.

Vertrouwen

Tijdens mijn meditatie bleef ik maar bezig met wat er allemaal speelt in mijn leven. Het wilde niet stil worden in mijn hoofd. Ik realiseerde me dat ik me met dit denken afsloot voor God. Het leuke was dat ik daarna ook besefte dat God dat he-le-maal niets uitmaakt. Ik voelde haarscherp aan dat De Oneindige geen weerstand kent en al helemaal geen oordeel.

Oordelen doe ik zelf. En dat is ook goed tot op zekere hoogte. Ik kan me er van bewust zijn dat ik een fout heb gemaakt en zet het daarmee in het licht. Ik denk ook dat dat de functie zou moeten zijn van de biecht. Zo was het, zo heb ik het gedaan, maar ik zou willen dat ik het anders had kunnen doen. Niks geen reeks weesgegroetjes bidden na afloop. Gewoon mezelf zien zoals ik ben en handel en erkennen dat ik lang niet altijd 'goed doe'. 

Als mij dat lukt, dán komt God pas om de hoek kijken. Pas op het moment dat ik in alle nederigheid en liefde naar mezelf kan kijken. Dan wordt het stil in mij en vang ik iets op van De Oneindige. Ik besefte weer eens dat ik op zo'n helder moment opnieuw word geboren en vol verwondering verder mag gaan.

Ik zat daar zo op mijn bankje en was even heel gelukkig. Dankbaar. Terwijl er ook zorgen zijn. Grote zorgen. En ik verwonderde me over die diepe laag waar ik tegenwoordig toegang tot heb. De laag van vertrouwen dat alles gebeurt zoals het gebeurt. En dat dat goed is. 

nest mereltjes in het appelboompje van mijn lieve vriendin S.

The big silence

Tijdens de meditatiesessie van vandaag merkte ik al snel hoe onrustig ik was. Ik vertelde Kwan Yin dat ik even naar mijn 'Plekje van Ontspanning' van de alfatraining wilde om dan later bij haar terug te komen voor de meditatie. Maar terwijl ik dit voorstelde begreep ik al dat dit dus niet de manier is waarop ik met de dingen om wil gaan.

Ik richtte me weer tot Kwan Yin met al mijn onrust. Merkte op waar hij voelbaar was en wat het met me deed. Hoe ik me moest weerhouden om er niet voor weg te lopen. Uiteindelijk zakte het gevoel mijn lijf uit de aarde in. Ik lag in Kwan Yins armen, mijn hoofd tegen haar zachte boezem.

Totale vrede.

Het is zo eenvoudig. Blijf erbij, loop niet weg. Iedere keer dat ik de moed heb om dit te doen word ik beloond met een glimp van de Oneindigheid. Het is de boodschap van Pema Chödrön: blijf erbij als een ware krijger, want dit is wat zich aandient, dit is nu jouw werkelijkheid, jouw leven. Leef het. Doe je dat niet, dan ben je als een levende dode.  

Ik zag gisteren de eerste aflevering van The big silence, een Britse serie over vijf mensen die acht dagen de stilte ingaan. De abt die het stel begeleidt zegt het heel mooi: "Silence is de gateway to your soul and your soul is the gateway to God."

En zo is het. 

foto: Joyce van den Beuken

Routines en rituelen

Gisteren kwam mij een jonge vrouw tegemoet. Zij leek me iemand die naar huis fietste van een baan waar ze tevreden mee was. Ik vermoedde dat ze niet te kritisch was op haar uiterlijk of op wat dan ook en dat haar leven gekenmerkt werd door rust. In die paar tellen dat ik haar zag begreep ik even hoe het ook kan zijn. Ik werd teruggeworpen in de tijd en besefte dat het ergens misgegaan is, want als kind dacht ik ook dat alles helder en eenvoudig zou zijn.
Dat is het in wezen ook. Ik ben het zelf die in de loop der tijd is gaan geloven dat de dingen niet meer goed zijn zoals ze zijn.
De afgelopen weken heb ik als zeer druk ervaren. En dat terwijl het een tijd van vrijheid zou gaan worden. Een soort van vakantie. Maar juist dat niets meer hoeven van mezelf heeft me de das om gedaan. Vanochtend begreep ik dat het onder andere te maken had met het gebrek aan routine, aan rituelen. Ik kwam mijn werkkamer binnen en realiseerde me dat ik gestopt ben met het aansteken van de kaarsen bij binnenkomst. Voordat ik ging zitten deed ik dat. Altijd. Er ging een rust vanuit. Zo doe ik dat. Dit is mijn manier. Ook het mediteren is in het slop geraakt, net als het schrijven voor deze blog.
De afgelopen weken heb ik me te vaak afgevraagd of ik ergens zin in had en dat heeft mij geen goed gedaan. Voorheen ging ik gewoon zitten om een blogtekst te schrijven. Vroeg me nooit af of ik wel zin of inspiratie had. Er kwam vrijwel altijd iets opborrelen. Nu ik mezelf de keuze laat, ben ik weer terug in ratio-land en daar waait de wind van de inspiratie niet. Ik moet meteen denken aan zuster Paula, die mij al aanraadde om "Ik ga..." tegen mezelf te zeggen.
Komend weekend ga ik naar een training. Ik ga leren hoe ik kan leven vanuit een dieper niveau van ontspanning zodat mijn rechter en linker hersenhelft gemakkelijker samen kunnen werken. Ik stel me zo voor dat ik op die manier ontvankelijk ben voor de inspiratie van de Heilige Geest.
En die vrouw die jou straks tegemoet fietst? Dat ben ik. Blij met de manier waarop ik mijn geld verdien!

bron foto: internet

Hemelvaart

Het lijkt wel of ik uit mijn ei gekomen ben. Nu pas wordt mij duidelijk hoe mooi de Christelijke feesten zijn. Tot nu toe had ik weinig tot geen idee van de achterliggende boodschap.

Neem nu Hemelvaart. Het feest van de ultieme extase, van de vereniging met God, leert Suurmond mij in God en heer K. 

Al vaak schreef ik hier over mijn verlangen naar die éénwording, mijn verlangen naar die thuiskomst. Mijn mediteren is niet alleen een oefening in aanvaarden, maar zeer zeker ook een uitreiken naar God. Ik schreef ook over de momenten van extase waarin ik mij ook daadwerkelijk verbonden voelde met God en daarmee met alles om me heen en leerde dat ik het zelf ben die de deur dicht doet, de verbinding verbreekt. 

Aan de ene kant begrijp ik dat ik ben zoals ik ben in al mijn imperfectie en dat dat okee is, aan de andere kant heb ik als mens het vermogen naar mezelf te kijken en ontstaat de wens boven mijzelf uit te stijgen. Dieren kunnen dit niet en hebben die drang dus ook niet. 

Vaak vertel ik mezelf dat ik niets hoef, dat ik er alleen maar hoef te zijn. Dat klopt in wezen ook wel, maar het gaat voorbij aan het gegeven dat ik mens ben met het vermogen buiten mezelf te treden en mezelf te zien zoals ik op dat moment ben met alles wat daarbij hoort. Op zo'n moment van reflectie ontstaat vaak een verlangen.

Mensen verlangen er naar zichzelf te ontstijgen door middel van uitvindingen, creaties of andere daden. Daar worden ze blij van, want ze hebben besef van hun beperktheid. Ze reiken naar buiten, in extase, en komen tot nieuwe dingen. "Alle groei en ontwikkeling, inclusief de evolutie van de soorten, houden in dat een organisme zichzelf overstijgt," zegt Suurmond.

Hemelvaart is het feest van de ultieme extase. Het uitstrekken naar God. Ik vind dat heel mooi. Ben benieuwd waar en hoe ik dit feest morgen ga vieren, maar één ding staat vast: ik heb mijn blik op de Oneindige. 

Achter de wolken

Gisterenmiddag trok een depressie over. Achter de wolken, Joyce... Oja. En vervolgens werd alles zo goed en zo kwaad als het ging geparkeerd. Maar vanochtend hing die deprimerende wolkenpartij nog steeds om mijn hoofd.
Ik ben er maar weer eens voor gaan zitten. Lief hart, vertel het maar. Mijn arme hart ging als een razende tekeer. Er werd haar iets gevraagd. Ik heb namelijk de laatste weken weinig gemediteerd en dat houdt in dat ik ook vrijwel niet naar mezelf geluisterd heb. Dat ik het vooral zelf ben die mij niet ziet staan.
Het lijkt erop dat ik me in mijn leven heel geleidelijk steeds meer terug ben gaan trekken van alles en iedereen. Op mijn goede dagen zeg ik dat ik tegenwoordig genoeg heb aan mezelf. Op de zware dagen ervaar ik het als een onvermogen van mijn kant om een verbinding aan te gaan. Met wie of wat dan ook.
Gisteren zwierf ik wat rond in de wereld van de blogs. Het scheen mij toe dat 'de mensen' houden van gezelligheid, vrolijkheid, mooie dingen en prietpraatjes. Luchtige blogs met minstens 200 volgers, alleen de jaloers makende dingen op de Facebook-prikborden; we spiegelen elkaar graag een positieve, mooie wereld voor. En als je die zelf niet hebt, dan doe je toch echt iets niet goed.
Heeft die depressie mij iets te vertellen of is ze het gevolg van de 'horrorhormonen' zoals Hella ze ooit treffend omschreef? Heeft het aandacht nodig of is het wijs het hele zaakje resoluut van mijn rug te kieperen?
Wat ik wel weet is dat de zon schijnt en dat ik gewoon naar de Mariaplaats kan fietsen voor een heerlijk kopje koffie met een kaneelbroodje. Als tegenhanger. Gewoon omdat ik daar altijd blij van word. Moet ik wel op gaan schieten, anders zijn de kaneelbroodjes al door andere klanten opgegeten en dan raak in van de spreekwoordelijke wal / regen in de sloot / drup.

Meditatie is voor zwevers

Ik heb mijn lijntje met God verwaarloosd. Dacht de afgelopen weken dat er heel veel belangrijker was dan dat, maar dat is natuurlijk niet zo.
Er kwamen twee vacatures op mijn pad waar ik op reageerde en waarvoor ik vandaag en morgen op gesprek mag komen. Er waren vier (!) workshopdagen van het IMK gepland en op deze dagen werd me duidelijk te verstaan gegeven dat ik NU aan de bak moest.
Mijn ritme is volkomen zoek. De dagen dat ik gewoon 's ochtends achter mijn computer kon gaan zitten met mijn kop koffie zijn op één hand te tellen. Geen blogs dus, maar wat me vooral nekt: geen meditatiesessies.
Vanochtend dacht ik dat ik een shirtje moest hebben voor boven dat leuke rokje. Op het moment dat ik daadwerkelijk naar de stad wilde vertrekken realiseerde ik me nog net op tijd waar ik mee bezig was. Terug naar de basis, jij, sprak ik mezelf toe. Dat is wat je nodig hebt.
Een paar minuten later zat ik op mijn meditatiebankje. Even schaamde ik me, maar al gauw wist ik weer hoe onnodig dat is. Die onvoorwaardelijke, liefdevolle energie is er altijd en ik kan ieder moment opnieuw beginnen.
Ik heb baat bij een vast weekritme. Ik heb een leven nodig dat mij ruimte laat voor lummelen waardoor ik ook tijd heb voor onvoorziene dingen zoals het schrijven van een gedicht of iets anders creatiefs.
Die twee baantjes zouden mij dus zeer welkom zijn. Sowieso ga ik er van uit dat ik er met plezier heen zou gaan, maar ze zorgen ook voor een duidelijk weekritme en een einde aan de afhankelijkheid van de WW.
Alweer leer ik dat mijn lijntje met God geen luxe-artikel is. Geen laatje om open te trekken als ik het weer eens moeilijk heb. Het is net als gezond eten en drinken nodig voor mijn welzijn. Het is nodig de dingen vanuit die goddelijke rust te doen, met aandacht. Voordat ik het weet zweef ik weg en ben ik alleen nog maar aan het reageren. Mediteren houdt mij met beide benen op de grond. Na zo'n half uurtje weet ik weer precies wat ik nodig heb.
Meditatie is niet zweverig. Integendeel. Meditatie is voor zwevers.

- somewhere: een huisaltaartje - 

Het Grote Evenwicht

Al een flink aantal dagen niet gemediteerd. Of te opgewonden om überhaupt te zitten, of gewoonweg niet thuis de hele dag.
Vandaag weer wel en ik ben er blij mee. Meditatie vormt een mooie basis en ik wil me er weer gedisciplineerd aan wijden.
Alle emoties, fijn of vervelend, veroorzaken een onrust aan de oppervlakte. Er waait een stevig wind die het water opstuwt. Die wind brengt dit keer iets met zich mee waar ik blij van word, maar ook vaak iets waar ik me angstig, verdrietig of wanhopig door voel. Vanochtend voelde ik heel duidelijk dat het in wezen niets uitmaakt wat die wind meevoert. Zij blaast soms gewoon erg hard en dat veroorzaakt al die golven op de zee van mijn ziel.
Tijdens de meditatie lukte het mij om mij onder het onrustig golvende oppervlaktewater te laten zakken. Ik ervaarde de rust die daar altijd is. Het maakt niet uit wat er om mij heen onrust veroorzaakt. Tenslotte geef ik er zelf een naam aan, vel ik zelf het oordeel: fantastisch of afschuwelijk.
Het doet er echt niet toe. Diep vanbinnen ben ik één met De Oneindigheid en die is ook oneindig vredig. Bestáát uit vrede.
Geen benamingen, geen meer van dit of minder van dat, geen voorkeuren of ongemak. Het Grote Evenwicht.

- vol verwachting ben ik - 

Wanhoop

Heb niet meteen durven gaan schrijven. Het roert zich vanbinnen.
Afgelopen weekend bleek erg confronterend uit te pakken voor mij. Een weekend vol uitersten. Aan de ene kant momenten van ontroering en verwondering, aan de andere kant de angst en de wanhoop.
Mooi toch, zou je denken. Ik leef. Dat is toch wat ik wil? Leven?
Het begon al tijdens de Vespers (en eucharistieviering) op de vrijdagavond. "Ik ben vrijwel altijd bang," schoot het door me heen. Het was alsof met die gedachte een sluis werd opengezet. Een grote golf angst sloeg over me heen. Ik voelde hem aan komen rollen, geen ontkomen aan.
Alsof zuster Paula het aangevoelde, liet ze me ervaren dat ik Gods geliefde dochter ben en eindigde ze haar meditaties steevast in een voorovergebogen houding, de handpalmen geopend voor ons hoofd: de houding van overgave.
De zaterdag stond voor mij persoonlijk in het teken van 'ik moet'. Altijd. Teveel. Mijn best doen om de angst de baas te blijven? Het besef was niet genoeg om het los te kunnen laten. De angst en 'het moeten' hadden me totaal in hun greep.
Er is geen vertrouwen, realiseerde ik me vanochtend tijdens mijn meditatie. En weer voelde ik de zuigende kracht van de eenzaamheid. Me verbonden voelen met mensen is voor mij heel erg moeilijk. Er is een wantrouwen gegroeid. Wie is wezenlijk met mij begaan? Met wie ben IK wezenlijk begaan?
Wanhoop staat dus weer eens op de stoep. Rumi zegt me haar binnen te laten. Ook zij heeft mij waardevolle dingen te vertellen. Ik haal eens diep adem en ga opendoen.

- kwan yin - 

Naderhand: 

Overgave blijft het sleutelwoord. 'Ik ga...' in plaats van 'Ik moet...', raadde zuster Paula me gisteren al aan. Uit het oordeel en daarmee uit het verzet stappen.

Vluchten

Ik ga weer eens een paar dagen weg. Alleen. Ik laat mijn gezin achter. De kinderen zijn in zeer goede handen bij manlief die ook uitstekend voor zichzelf kan zorgen. Er bekruipt mij het gevoel dat het confronterend is dat ik dit doe.

Ik zorg tegenwoordig ook goed voor mezelf. En bij mij houdt dat in dat ik me regelmatig terug kan trekken om contact te maken met mijn diepste zelf. Dat kan wat mij betreft het beste in een klooster waar ik aan kan sluiten bij een eeuwenoud ritme. Er is de minimale structuur waarbinnen ik de vrijheid voel om niets te doen, slechts bij mezelf te zijn.

Wat ik merk is dat het blijkbaar heel belangrijk dat dit soort ondernemingen geen vlucht zijn. De algemene opinie is dat vluchten niets oplevert, want je neemt jezelf mee. Ik verdenk de mensen die mij deze vraag (Is het geen vlucht?) stellen ervan dat ze diep vanbinnen ook graag eens weg zouden gaan in hun eentje, maar dat niet durven. Ze vertellen zichzelf dan dat dit een vlucht zou zijn en dus fout. 

Deze mensen weten niet hoe ontzettend leerzaam het is om alleen te zijn. Ze hebben geen idee van de wijsheid van de stilte. Ze beseffen niet hoe moeilijk het is om in het dagelijkse leven met al z'n beslommeringen en afleidingen de waarheid over jezelf boven tafel te krijgen.
Of misschien beseffen ze het wel en is het allemaal veel te beangstigend.

Wie vlucht er? Ik denk dat het overgrote deel van de mensheid vlucht. En niet door te mediteren, een pelgrimstocht te gaan maken of een tijd het klooster in te gaan, maar door dag in dag uit pijn te verzachten met drank, koopzucht, een drukke agenda of werk. 

Ik ben dus niet op de vlucht. Juist niet. Ik ga de confrontatie aan met mezelf omdat ik wil weten wat er overblijft als ik los ben van het dagelijkse leven. Ik wil mezelf zo graag beter leren kennen, dat ik er tijd voor vrijmaak. Een weekend quality-time met mezelf.

Ik ben benieuwd.

Wegversperring

Er komt niets uit mijn handen.
In mij saboteert iets al mijn pogingen om betaalde activiteiten te organiseren.
Er is iets in mij dat er gewoonweg NIET mee bezig wil zijn.
Morgen ga ik een weekend naar een klooster. Mediteren. Ik verheug me er enorm op. Dit keer geen laptop mee en slechts één boek. Merton, vermoedelijk. Ik ga zijn, zwijgen en bij de verveling blijven.
Ik begrijp mezelf nog steeds niet.
Heb ik alles en iedereen te vaak mijn grenzen plat laten walsen?
Heb ik de roep van mijn ziel te lang genegeerd?
Speelt de overtuiging dat ik nu eenmaal teleurstel me parten?
Ben ik gewoonweg niet gedisciplineerd genoeg?
Of, en dat is de moeilijkste: is dit alles het gevolg van opgroeien in onze welvaartsstaat waar alles zo goed geregeld is?
Heel mooi dat ik me wil concentreren op 'er zijn' op mijn lijntje met mijn diepste zelf, maar wie zal dat betalen? Moeten anderen dat doen?
Maar ik wil het niet, ik wil het niet, ik wil het niet, schreeuwt het in mij.
WAAROM DAN NIET? roep ik terug.
Tijd voor een meditatie. Ik gooi het gewoon in de groep. Er is altijd wel iets of iemand die reageert.

Na de meditatie:
Ik worstel, schoot het door me heen, terwijl ik zat. En vooral: ik denk dat het mooi is dat ik worstel. Dat dat verheven is. En dat terwijl ik vanochtend nog in de Tao Te Ching las dat ik 'geen gevecht moet beginnen'. Nooit.
Daarna zweefde ik in de gelei (want het had een soort van dichtheid) van niet-weten. Alleen, maar niet eenzaam en besefte dat er Eén is die dit alles in de hand houdt (vrij naar Rilke).

Doorlaatbaar zijn

Gevoelsmatig loop ik op een smal paadje langs een ravijn. In principe niks aan het handje, maar de wetenschap  van de diepte naast me zorgt voor spanning. Ik moet gefocust blijven op dat punt in de verte waar het pad me heen leidt. Zodra ik me laat afleiden is het ook meteen helemaal mis, lijkt wel. Enorm vermoeiend.
Gisteren voelde ik tijdens de meditatie hoe belangrijk het is om 'doorlaatbaar' te zijn. Ik zweefde als een soort kwal door de oceaan en het water stroomde door mij heen. Ik bestond als het ware alleen maar uit een vliesje.
Vanbinnen en vanbuiten bestond ik uit hetzelfde materiaal: water. Bij een inademing opende ik me van onderen en bij een uitademing stroomde het water van beneden naar boven door mij heen. Niets bleef hangen, alles stroomde continu.
Het voelde heerlijk en ik besefte dat het een mooie metafoor is voor hoe ik in het leven kan staan. De dingen stromen door mij heen. Gedachten, ervaringen, emoties. Ik ervaar ze terwijl ze in mij zijn, maar daarna zijn ze weer weg. Alles is tijdelijk.
Strakjes loop ik onder de ruisende populieren. Hun bladeren filteren het zonlicht boven mijn hoofd.
En ook dat gaat weer voorbij.

Verlangen

De wijze woorden van Taitetsu Unno resoneren binnenin mij.
Alles is 'precies goed' voor mij. Voor mij, zegt hij. Dat maakt het heel persoonlijk en daardoor kan ik niet voorbij gaan aan de boodschap. Daardoor trilt hij zo mooi na.
"Als ik dat eens kon geloven," klinkt het verlangend van binnenuit. Alles zou zoveel eenvoudiger worden. Ik zou verlost zijn van al die dingen die ik mezelf opleg.
Gisteren sprak ik met manlief over mijn gevoel klem te zitten. Het is er de hele tijd, maar soms zwelt het aan tot een golf die me meesleurt en ergens op een verlaten eilandje kwakt. Daar zit ik me dan hopeloos te voelen. Tot ik erover begin te praten, dat scheelt wel iets, maar een oplossing is zomaar niet gevonden, want het gaat over geld, vaste lasten, kinderen die zich thuis voelen op deze plek, etc.
Ik verlang naar eenvoud en helderheid.
Waar ik van geniet zijn de kleine dingen en van handelingen die ik begrijp en zorgvuldig, zonder twijfel over mijn eigen kunnen kan doen. Ik heb totaal geen behoefte aan uitdagingen, geen zin om problemen op te lossen.
Gisteren tekende ik een nieuw prietplaatje. Ik weet hoe ik ze wil tekenen, ik weet hoe ik ze in de computer krijg, moet bewerken en opslaan. Ik weet ook hoe ik ze op de site krijg. Dat hele proces van het maken van een prietplaatje en het publiceren op de site doet mij veel goed.
Waar andere mensen zichzelf graag op de proef stellen, geniet ik van het uitvoeren van eenvoudige handelingen met een concreet resultaat. De was die netjes, schoon en fris geurend aan het wasrek hangt, een foto maken in de natuur, kaarsjes aansteken.
"Je wil leven als een bejaarde," klinkt het dan in mij. Nee, dat is niet waar. Ik wil terug naar de eenvoud om in die rust en stilte contact te kunnen maken met 'de Trouwe'. Net als de zusters in een klooster dat doen, wil ik dat in mijn dagelijkse leven buiten een klooster.
Tijd voor de meditatie. Alles is precies goed. Daar blijf ik op mediteren. Zodat dat vertrouwen zich kan ontvouwen.

afbeelding uit Happinez

Reminder

De afgelopen weken lijkt het wel of ik door een mistig landschap loop. De grond is zompig, het lopen gaat moeizaam. Mijn doel bevindt zich ergens achter de dichte mistbanken en ik heb geen idee of ik wel de goede kant op loop. Ik hou niet van dat uitzichtloze en ik hou niet van de klamheid en dat gebrek aan warmte van de zon.
Als ik me bewust word van de neerslachtigheid die het dreigt over te gaan nemen bij mij vanbinnen, besef ik weer dat het er onder andere mee te maken heeft dat ik de goedkeuring en bewondering van anderen mis.
Als juf oogstte ik veel bewondering. Vooral als toen ik ook nog eens met 32 kleuters werkte. Niemand begreep hoe ik het voor elkaar kreeg. Petje af.
Tegenwoordig zijn mijn blog en mijn meditatie-sessies bron van relativering. O ja, daarom was ik ermee gestopt. O ja, daarom wil ik niet meer in de malle tredmolen mee.
O ja, dat is de droom die ik niet meer op kan geven.
Ik concentreer me op de wereld vlakbij me. Zie in dat mistige landschap de mooie varens en mosjes die fel afsteken tegen hun grauwe omgeving en ik zie de beestjes, helemaal in hun element.
Alles klopt.

De Tao als bron van leven

Tijdens de meditatie vandaag klonk opeens de heldere roep van een vogel.
Dat is de stem van God, schoot het door me heen.
Ik besefte dat deze vogel, net als alle dieren, in verbinding is met de Tao. Zoals als de plantenwereld dat ook is. Dat maakt het ook zo fijn om in de natuur te zijn. Alles is in evenwicht. Doet wat het moet doen en beweegt mee met wat is.
Ik ben graag in de natuur. Het lijkt alsof ik zelf meer in evenwicht raak doordat alles om mij heen energetisch in balans is. Het lijkt wel of alles liefde ademt, want het vertelt mij dat alle leven op z'n eigen manier mag groeien.
Het lijkt wel of mensen slechts in uitzonderlijke gevallen energetisch in balans zijn. Maar als ze dat wel zijn, dan voel ik me ook onmiddellijk op mijn gemak. Bij hen mag ik zijn wie ik ben en ik ontspan. Dat geldt ook voor mezelf. Ik geniet enorm van de momenten dat ik me geworteld voel, als ik die liefde voor het leven, voor anderen, maar ook voor mezelf, door mij heen voel stromen.

Kijk naar jezelf. Trillend, bang voor niet-bestaan.

Weet dat niet-bestaan ook bang is dat God het in

bestaan zou kunnen brengen.

Als je naar de wereldse waardigheden grijpt

is dit ook uit angst.

Alles, behalve liefde voor de Allermooiste

is echt alleen maar foltering en zielenstrijd.

Het is foltering naar de dood te bewegen

en niet van het water van het leven te drinken.

- Rumi -

Stap uit je verhaal

Afgelopen weekend merkte ik tot twee keer toe hoe moeilijk het voor de mens is om uit zijn verhaal te stappen.
Ik heb de uitdrukking van Miek Pot, die ons er tijdens meditatiesessies herhaaldelijk aan herinnerde dat mediteren begint met 'uit je verhaal stappen'. Laat het denken voor wat het is en kom thuis in het hier en nu. In de onbevooroordeelde helderheid van het moment.
Maar hoe is het met die helderheid gesteld in onze contacten met anderen in het dagelijks leven? We kijken allemaal door onze eigen bril. Die ene werkelijkheid is er niet. We weten het vast wel, maar uit ons gedrag blijkt meestal niet dat we dit weten.
Ik raakte het afgelopen weekend dus op twee verschillende momenten in gesprek met mensen waarmee ik dacht contact te kunnen maken, maar waarbij mij dit niet lukte. Ik ontmoette beide keren een persoon die overduidelijk door zijn/haar eigen kokertje naar mij keek.
Het is voor iemand die zichzelf weggecijferd heeft in de beste jaren van haar leven heel moeilijk om geïnteresseerd te zijn als ze hoort dat ik een onderneming wil starten terwijl mijn kinderen nog relatief jong zijn.
Het is voor iemand die net bekeerd is tot het christendom heel moeilijk om te respecteren dat ik een ander bootje heb gekozen om diezelfde goddelijke bron in mezelf te ervaren. "God is jaloers!" schreeuwde de meneer op straat tegen mij. Hij had mij een minuutje eerder heel vriendelijk aangesproken. Nu zwaaide hij met zijn wijsvinger vlak voor mijn gezicht. "En van het boedhisme moet ik al helemaal niks hebben!" spetterde het uit zijn mond.
Tja.
Een mens kan zich niet bewuster gedragen dan hij is, zegt Eckhart Tolle dan heel laconiek. Hij heeft gelijk, maar ik vind het dan toch af en toe heel jammer dat er niet wat meer bewustzijn onder de mensen is. Met het bewustzijn ontstaan tegelijkertijd de tolerantie en het respect waar iedereen zoveel behoefte aan heeft.
Gelukkig merk ik dat ik van dit soort ervaringen steeds korter uit m'n loodje ben. Dagelijks mediteren helpt mij dus ook ook uit dit soort negatieve verhalen te stappen.

subjectieve waarneming

Cocoonen

Gisteren was ik vriendelijk en lief voor mezelf. Al vóórdat ik de boodschap van Pema Chödrön in mijn mailbox vond.

Het was tijd voor een dagje vrij. 

Ik wist het al toen ik opstond. Vandaag hoef ik alleen maar de nieuwe afspraak met het IMK te regelen en verder niks. 

Het kwam er op neer dat ik weer lekker onder de dekens kroop. Gewoon lekker liggen en genieten van mijn zachte bed en de warmte van het wollen dekbed. Ik heb niet eens echt geslapen, maar ben opgekruld onder de dekens blijven liggen tot een uur of half 12. Toen pas wilde ik eruit.

Tussen de middag kookte ik Het Perfecte Eitje voor mezelf en at er een heerlijke geitenkaasboterham bij.

Buiten bleef het miezeren. Een perfecte dag voor een time-out. 

Ik heb een aflevering van De wandeling bekeken over een succesvol kunstenares die van de ene op de andere dag besloot om schapenhoedster te worden. Ze zocht de rust en de stilte en het ging haar duidelijk aan het hart dat het in Nederland zo ontzettend moeilijk is om die te vinden. 

Ik heb de inleidende hoofdstukken gelezen van een interessant boek over christelijke mystiek door de eeuwen heen. Lekker op de bank in mijn joggingbroek, dikke sokken aan en een oud vest. (Clichés ontstaan blijkbaar niet uit het niets)

Vandaag merkte ik nog een keer hoe goed het me gedaan heeft. Er is een nieuw evenwicht ontstaan. De rust in mijn hoofd is teruggekeerd. Dat merkte ik meteen tijdens de meditatie. Logisch, want ik zit daar gewoon te zijn zoals ik op dat moment ben. Maar toch geeft dit weer een aan hoe waardevol het mediteren voor mij is. Het is een graadmeter. Ik kan ingrijpen als het nodig blijkt. 

Met een dagje cocoonen bijvoorbeeld.

illustratie: Saskia de Bruin

Hoe word ik een vroege vogel?

Vandaag, of moet ik zeggen vannacht, werd ik weer eens om 5.00 uur wakker. Het gebeurt me vrij vaak de laatste tijd. Klaarwakker was ik. De gedachte kwam bij me op dat ik net zo goed op zou kunnen staan. Dat deed ik niet, ik sliep meteen weer in. Ik ben Malle Pietje niet.
En toch.
Voor vandaag had ik bedacht mijn dagritme weer eens onder de loep te nemen. Vroeg opstaan vind ik toch wel heel stoer. Ik benijd die vroege vogels. Wayne Dyer bijvoorbeeld. Die heeft al gemediteerd en geschreven voordat ik mijn bed uit kom.
Na wat rondstruinen op het internet, ben ik tot de volgende aanpak gekomen:

• Simpelweg mijn slaaptijd twee uur naar voren schuiven blijkt niet te werken
• Ik ga naar bed als ik moe ben en doe 's avonds geen actieve dingen meer (deed ik toch al niet)
• Ik sta iedere dag om 5.00 uur op
• Na verloop van tijd zal blijken dat ik minder uren slaap (van 8 naar gemiddeld 6.5)
• Ik heb iedere ochtend twee uur meer levenstijd te pakken waarin ik kan mediteren en schrijven

Het schijnt dat mijn lichaam zich op deze manier het beste aanpast aan mijn slaapbehoefte. Ben ik een keer later naar bed gegaan, dan zal ik de volgende dag wellicht eerder moe zijn en vroeger gaan slapen. 

Nu nog gemotiveerd blijven. Het plaatje is heel helder en wat ik zie bevalt me.  

vroege vogels - National Geographic.nl

Zijn ogen, handen en voeten zijn

Christus heeft nu geen ander lichaam op aarde dan het jouwe,

    geen handen dan de jouwe,

    geen voeten dan de jouwe,

van jou zijn de ogen waardoor Christus met mededogen naar

de wereld kijkt;

van jou zijn de voeten waarmee Hij rond gaat goede daden ver-

richtend;

van jou zijn de handen waarmee Hij de mensen nu zegent.

Teresa van Ávila

Deze tekst van Theresa van Ávila draag ik nu een aantal dagen met me mee. Het laat me niet los. Christus heeft bij zijn dood alles uit handen gegeven, maar wij leven nu op deze aarde. Ik leef nu. Ik ben zijn ogen, zijn handen en zijn voeten.

Toen ik daarnet ging zitten voor de meditatie voelde ik weer hoe hard ik probeer ergens te komen. Het is pas goed als ik die onderneming op poten heb. Ik voelde haarfijn hoe ik in deze houding voorbij ga aan wat mij werkelijk te doen staat.

De tekst van Theresa van Ávila herinnert mij aan het wezenlijke van leven. Een Goed Leven is niet een succesvolle onderneming opgezet hebben. Een Goed Leven heeft er alles mee te maken hoe ik in staat ben te zien en te handelen met Christus ogen, handen en voeten. 

Ik heb het weer eens goed tot me door laten dringen en gevoeld hoeveel rust het me gaf. Niet doordat deze boodschap gemakkelijk zou zijn, alsof er niets van me gevraagd wordt, juist niet, maar wel doordat deze boodschap een hele duidelijke, indringende waarheid verwoordt voor mij.

Ik leef nu. Ik ben hier om deze waarheid uit te dragen en mijn onderneming gaat er deel van uitmaken.

Stilte

“Silence is full of life and expectancy”

(zuster Karmelietessen in Londen)