Loslaten

When the sensation that I am in control of my life

and must make it happen ends,

then life is simply lived and relaxation takes place.

There is a sense of ease with whatever is the case

and an end to grasping for what might be.

Richard Sylvester

Deze tekst vond ik in mijn mailbox vandaag. Met dank aan een lieve vriendin.

Op de dag dat ik voor de tweede keer naar mijn nieuwe werkplek ging en daar voor de tweede keer geconfronteerd werd met het gevoel dat ik mezelf dit alles gewoon eigenlijk niet aan zou moeten doen. En met 'dit' bedoel ik het juf zijn. 

Ik zou het mezelf eigenlijk niet aan moeten doen. Maar ik doe het wel. En waarom doe ik dat? Omdat ik als de dood ben voor wat er gaat gebeuren als ik mijn goed geregelde en vooral goed betaalde werk in het onderwijs opgeef. 

Ik ben voortdurend bezig alles in 'goede' banen te leiden. I want to be in control. Nooit meer dat veel te grote en veel te diepe verdriet en de chaos die dat met zich meebracht. En inderdaad kwel ik mezelf er ook akelig vaak mee dat 'het' maar steeds niets wordt met mij.  

Lieve schat, zeg ik vanavond tegen mezelf, laat het gebeuren. Stop ermee en kijk wat er gebeurt. Dit werk is niet goed voor je zelfvertrouwen en daardoor kom jij niet uit de verf. Wees lief voor jezelf en doe dingen waar je blij en gelukkig van wordt. Dit blog schrijven bijvoorbeeld. 

O, wat verlang ik naar dat moment waarop er voor mij een einde komt aan dat gevoel dat ik de controle moet hebben over mijn leven en dat ik het moet laten slagen. Ik kan het ontspannende gevoel van overgave al voelen... mmm... 

Wat let me?

Aandacht en gewaarzijn

Vaak word ik verrast door de wijsheid die me toevalt als ik zit te mediteren.
Zo ook vanochtend. Ik voel altijd eerst hoe mijn lijf aanvoelt. Er was wat onrust. Dat is vrijwel altijd het geval als ik net zit. Toen kwamen de gedachten. Meestal nemen die vrij snel in intensiteit af, maar vanochtend niet. Al snel  realiseerde ik me dat ik hen aan het bestrijden was. Dat ze er dus niet mochten zijn. Dat ik zo graag een leeg hoofd zou hebben. Dat ik daarom zo graag mediteer. Voor dat heerlijke lege hoofd.
En toen gebeurde het: Het maakt niet uit wat zich voordoet tijdens de meditatie. Echt helemaal niet. Dat inzicht kwam vanochtend helemaal binnen. Meditatie heeft te maken met waarnemen wat er is en dat er laten zijn zoals het is. Alles is goed. Mediteren is oefenen in waarnemen, wakker zijn en me onthouden van oordelen. Als dit mijn opdracht is, dan is het dus nooit zo dat een sessie met veel gedachten minder goed is dan een sessie met weinig gedachten.
Ik merkte dat ik heel verwonderd achterbleef na dit onverwachte inzicht. Verwonderd, om dat het namelijk niet zo is dat ik dit nog niet wist. Ik heb het ontelbare keren gelezen en gehoord. Dit inzicht zou een schoolvoorbeeld van een open deur moeten zijn, maar toch was het vanochtend anders. Ik begreep opeens met heel mijn ziel en zaligheid waar het tijdens het mediteren op aankomt.
Mooi is dat. Alweer.

Verhalen om uit te leven

Vandaag was ik in het Dominicanenklooster in Huissen voor een inspiratiedag onder leiding van Suzanne van der Schot. Ik kreeg een keur aan verhalen voorgeschoteld uit de Bijbel, de mythologie, maar ook uit de moderne literatuur. Heerlijk om weer met mensen over geloof en spiritualiteit te spreken en ook heerlijk om weer iets van het kloosterleven op te snuiven.
Het gedicht van Toon Tellegen dat in ons boekje opgenomen was wil ik jullie niet onthouden:

Ik werd geboren
en iemand kwam aansjokken, zette een ladder
tegen mij aan en klom naar boven
met op zijn rug mijn ziel en mijn gedachten.

Het begon te regenen
en hij sprong naar beneden, holde weg
om te schuilen, riep nog over zijn schouder:
'Wees gelukkig! Wees maar gelukkig!'

De zon scheen,
maar er klom niemand meer naar boven,
niemand legde uit hoe ik mijn gedachten
moest gebruiken,
niemand bracht schaduw,
niemand haalde de ladder weg,
niemand zei dat er niemand meer zou komen.

Local hero

Vanochtend zag ik een filmpje over Narayanan Krishnan, die zich inzet voor de hongerigen en daklozen in Madurai, een stad in het zuiden van India. Hij kookt voedzame maaltijden voor hen, knipt hun haar, wast hen en geeft ze een knuffel.
Naast de ontroering ging er ook onmiddellijk door me heen dat deze man geen angst kent.
Blijkbaar houdt angst mij nog steeds stevig in zijn greep. "The only real prison is fear and the only real freedom is freedom from fear," lees ik in de mindfulnessreminder van deze week.
Wat maakt contact met deze arme, verstoten, mensen zo angstwekkend? Waar ben ik bang voor?
Dit filmpje is inspirerend, maar vooral confronterend. Prachtig, deze man, zo liefdevol. Aan het einde doet hij een oproep tot geven. "What is the ultimate purpose of life? Giving. Start giving! See the joy of giving!"
Hij heeft gelijk. Ik geloof hem. Helemaal. Dan komt onherroepelijk de vraag: En nu? Wat doe ik hiermee?
Ik merk dat ik erg hecht aan geld. Dat ik genoeg heb, dat er iets op mijn spaarrekening staat. Diep vanbinnen weet ik dat het me zou bevrijden als ik afstand zou kunnen doen van het idee dat geld belangrijk is. Ik zou meer vanuit vertrouwen willen leven. Dan komt het naar je toe. Moeder Teresa zei dat ook. Op de een of andere manier lossen de problemen zich op en is het geld dat nodig is er iedere keer. Ze wilde geen reizen maken naar het rijke westen om geldschieters te vinden. Ze wilde gewoon daar zijn waar ze nodig was, tussen  'haar' mensen in de sloppenwijken. Ik denk dat het bij deze meneer precies op dezelfde manier werkt.
Ik realiseer me heel goed dat het allemaal niet zo rigoureus hoeft. Het gaat er alleen al om dat ik de mensen om me heen ZIE. Dat ik de deur van mijn hart op een kiertje zet. Dat is spannend, maar het is de enige manier om te ervaren dat we allemaal mensen zijn, voortkomend uit dezelfde goddelijke bron. Eens kijken wat dat met me gaat doen.
Bij Narayanan Krishnan staan de deuren wagenwijd open en dat is prachtig om te zien.

Een mooie dag in maart

En daar stond ik gisterenochtend om kwart voor acht voor de deur van mijn nieuwe werkplek. (Nog) geen sleutel en niemand te bekennen. Hm. Vreemd, want het leek alsof er hier niet veel zou gaan gebeuren die dag. Ik stond me net af te vragen of ik iets gemist had, toen er een collega aan kwam lopen (die ging stemmen in hetzelfde gebouw). De school bleek dicht in verband met de TWEE weken durende krokusvakantie. De afspraak dat ik 'na de vakantie' zou beginnen was dus niet zo eenduidig als hij leek...
Wat er daarna gebeurde was heel wonderlijk. Ik stond daar in de koude ochtendzon en had opeens een extra vakantieweek voor de boeg. Alle tijd van de wereld.
Ik liep met mijn nieuwe collega mee naar het stemlokaal. Zij ging stemmen en ik vertelde de mensen die achter de tafels zaten wat mijn zojuist overkomen was. Kreeg van een lieve dame een kop hete koffie omdat ik nóg een half uur door de vrieskou zou moeten fietsen om weer thuis te komen.
Het was zo wonderlijk omdat bleek dat ik opeens zo heerlijk in m'n vel zat. De spanning van de nieuwe start was van me afgevallen, de zon scheen en ik er lag een zee van tijd voor me die ik naar believen in kon vullen. Ik voelde hoe ik moeiteloos praatte, genoot van het verrassende contact (ook met de collega) en het heel stoer vond dat ik weer een half uur door de kou ging fietsen.
Op het einde van de ochtend ging ik wandelen met een vriendin. De eerste helft liepen we in stilte. De zon, de frisse koude lucht, de eerste tekenen van de lente die er nu toch echt aan staat te komen, maar vooral de vogelgeluiden... zo mooi, dat alles. Mijn zintuigen stonden wijdopen, alles mocht binnenkomen, en ondertussen hield ik contact met mijn voeten die synchroon met die van mijn vriendin het pad liepen.
Het is moeilijk te beschrijven, want wat ik regelmatig ervaarde tijdens die wandeling kan ik alleen maar omschrijven als puur geluk. Geen gedachten, gewoon leven en dat ook nog op een mooie, zonnige dag in maart, terwijl ik wandel door de mooie stukjes natuur rond de Utrechtse wijk Lunetten. De snelweg die me altijd zo opvalt, was geen stoorzender dit keer.
It's all in the mind, dat blijkt wel weer. Deze ervaring heeft me gesterkt in mijn voornemen alert te zijn en zo mijn ego te temmen en tot mijn bondgenoot te maken. Sakyong Mipham schreef er een goed boek over. Ik heb het nog maar eens geleend van de bieb.
En nu ga ik naar buiten!

Je geest als bondgenoot
Sakyong Mipham
Uitgeverij Servire
ISBN 90-215-4011-8

Zo zegene u God

Zegen voor mij, o God
de aarde onder mijn voeten
Zegen voor mij, o God
de weg waarop ik ga
Zegen voor mij, o God
wat mijn verlangen zoekt
U die in de eeuwigheid bent
zegen voor mij de rust

Zegen voor mij datgene
waarop mijn geest zich richt
Zegen voor mij datgene
waarheen mijn liefde gaat
Zegen voor mij datgene
waarop mijn hoop zich stelt
O Gij Koning der koningen
zegen voor mij mijn oog!

Daarom mogen wij zeggen:

De Heer is voor u om u de juiste weg te wijzen
De Heer is achter u om u in de armen te sluiten, om u te beschermen tegen gevaar
De Heer is onder u om u op te vangen wanneer u dreigt te vallen
De Heer is in u om u te troosten wanneer u verdriet hebt
De Heer omgeeft u als een beschermende muur, wanneer anderen over u vallen
De Heer is boven u om u te zegenen
Zo zegene u God, vandaag, morgen en tot in de eeuwen der eeuwen

(Uit de mis waaraan ik deelnam in de Koningshoeven-abdij in Berkel-Enschot)

Ga niet liggen voor je valt

Kind, ga niet liggen voor je valt! Dit is een uitspraak van oma die ik afgelopen jaar in de Flow tegenkwam.
Het kaartje hangt met een magnetisch plakbandje (ja, die bestaan, gewoon te koop bij de Hema) aan een metalen kastje recht tegenover me. Ik ziet het en lees de tekst weer eens. Dit keer komt het bedrieglijk eenvoudige zinnetje echt bij me binnen.
Morgen start ik op een nieuwe werkplek. Ik maak me er al in het voren druk over. Droom erover. Kortom: heb er angst voor. De meest voorkomende zin die door mijn hoofd schiet is: Ik kan het niet.
Het liefst ga ik liggen en sta ik nooit meer op. Wat als ik het gewoon niet meer wil, dat meedoen met alles? Stel ik geef er gewoon de brui aan. Geen werk meer. Geen verplichtingen. Wat zou er dan gebeuren? Beland je dan op straat?
Ik zat te mediteren en concentreerde me op mijn ademhaling. Opeens merkte ik dat ik die zelfs storend vond. Toen richtte ik mijn aandacht op de kleine pauze tussen de ademhalingen in. Ik ervoer de stilte, maar ook mijn levensenergie. "Als ik dood ben, is dat dan die stilte zonder de ruis van die energie?" schoot het door me heen. De dood als ultime stilte.
Eigenlijk heb je dus de dood en de levensenergie beiden in je. Of, bedenk ik me nu, is er niets statisch aan de dood? Geboorte en dood kun je zien als momenten van transformatie. In dat licht gaat het leven altijd door en is doodgaan niet meer dan een overgang. Is die stilte juist het leven?
Maar goed, wat ik wilde delen is mijn verlangen gewoon te gaan liggen. "Ik wil niet meer doen alsof ik onderweg ben met goede moed naar iets beters dan dit. Ik wil mijn best niet meer doen ... Ik ... wil het graag opgeven." Dit zegt Dominique, hoofdpersoon in De kleine miezerige god, een prachtig boek van Esther Gerritsen. Ik snap haar. Ik snap haar echt helemaal. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik dood wil. He-le-maal niet. In tegendeel. Ik wil doorgronden waarmee ik mezelf recht doe. Ik wil leven. Echt leven.

De kleine miezerige god
Esther Gerritsen
uitgeverij De Geus
ISBN 978-90-445-1288-5