Over de liefde

“The people who are the hardest to love are the ones who need it the most.”
  ~Peaceful Warrior

In het reine

Tijdens de meditatie voelde ik hoe onrustig mijn lijf aanvoelt vanochtend. Een wat snelle hartslag en dat gevoel onder stroom te staan. De neiging om op te staan en iets te gaan doen is dan heel sterk.
Ik ben blijven zitten, zoals een 'leerling' van Pema Chödrön betaamt. Besefte dat die onrust mij wilde doen opstaan en bewegen om mij te beschermen. Door dat inzicht werd het gevoel erger en kwam er ook angst omhoog, waardoor de wens om op te staan nog groter werd. Ook de angst heb ik verteld dat ik begrijp dat het allemaal goed bedoeld is, maar dat ik niet meer op die manier ga reageren. Ik vertelde dat ik een stille ruimte ontdekt had, diep van binnen. En dat ik niet meer weg ga lopen als ik het gevoel heb overspoeld te worden, maar in plaats daarvan naar deze stille ruimte ga. Dat heb ik dus gedaan. Het voelde alsof ik onderdook, met boven mij de golfslag van de onrust. Het mooie was dat ik me van beiden tegelijk bewust was.
In die stilte begreep ik dat ik twee dingen nodig heb. Het eerste is 'vertrouwen'. In het leven en daarmee in mezelf. Het tweede is 'het vermogen te vergeven'.
Iedere zaterdag lees ik de rubriek "Het laatste woord" op de laaste bladzijde van het NRC. Hierin praten mensen over hun laatste levensfase. Afgelopen weekend vertelde een moeder hoe ze achterbleef met drie jonge kinderen nadat haar man een einde aan zijn leven maakte. "Ik ging maar door met normaal doen," staat er boven het artikel. Ze vertelt hoe de dingen gegaan zijn en ook mis gingen, maar ook hoe ze er nu mee omgaat. "Door ons verleden samen op te ruimen, kom ik met mezelf in het reine - zo ervaar ik dat," zegt ze op het eind. Zo mooi, hoe eerlijk en duidelijk ze vertelt over haar leven en hoe ze er op terug kijkt.
We kunnen ons huis opruimen, en dat is ook goed, maar dat is triviaal vergeleken met restjes troep in de kelder van onze psyche die om actie schreeuwen. De deur is goed gesloten, de rest van het huis is aardig op orde, maar hoe dicht die deur ook is, we weten dat er daar beneden nog iets ligt wat opgeruimd moet worden.
Ik heb Kwan Yin gevraagd me te helpen. Niet te denken dat ik klaar ben als ik dit fysieke huis op orde heb, maar door te pakken tot ik me helemaal bevrijd heb.

Stel niet uit tot morgen...

... wat gij heden kunt doen, luidt het prachtige spreekwoord. Van uitstel komt afstel. Nog zo'n mooie.
Nu ik de bovenste woonlaag op orde heb, wil ik dat ook graag zo houden. Ik moet zeggen dat ik mezelf daarin (op het moment) heel gedisciplineerd gedraag. Het leuke is dat ik er een trots gevoel aan over hou.
Een voorbeeldje. Ik zag dat de was die ik te drogen had hangen op de overloop, opvouwen kon worden. Dat heb ik toen meteen gedaan en daarna alles op de goede plekken opgeborgen. Voorheen verzamelde de schone handdoeken zich in stapels op de wasmachine en lagen er stapeltjes met kleding van de kinderen op de grond. Er hing daar ook een groot schilderij van mij waar ik niet zo blij mee was en dat heb ik gisteren weggehaald. Het was gewoon niet goed en dan moet ik het ook niet ophangen. Zelfs niet boven het wasrek.
Als ik nu boven kom, word ik iedere keer weer blij van die opgeruimde en lege aanblik.
Gewoontes zijn zo gek nog niet. Het kost even wat discipline om ze te creëren, maar dan heb je ook wat. Dan doe je de dingen gewoon omdat je weet dat het goed is dat je ze (op die manier) doet. Dan stel je ze niet iedere keer ter discussie en gaat het gewoon zo. Ik drink bijvoorbeeld 's ochtends als eerste een groot glas heet water met een halve uitgeperste citroen. Dat doe ik al jaren en dat bevalt me uitstekend. Het schijnt een zuiverende werking te hebben op je gehemelte en goed te zijn voor je lever.
Zo heb ik ook geprobeerd van het mediteren een gewoonte te maken. Dat lukte me minder goed. Het blijkt dat ik af en toe gewoon geen zin heb en als ik het dan toch doe, dan zit ik daar mijn tijd uit te zitten en gaat het zijn doel voorbij. Ik ben er dus flexibeler in geworden. Mediteren als ik er behoefte aan heb. Ben er nog niet uit of ik dit een goede ontwikkeling mag noemen. Daar kom ik vast nog eens op terug.
Vandaag, heden, ga ik in de woonkamer wat opgehoopte spullen wegwerken. Ja, ik weet het, je kunt alles overdrijven, maar dat is echt nog niet aan de orde. Geen zorgen dus daarover.

Ruimte scheppen

Er ligt hier al een week een oude Happinez op tafel. Gisteren zag en las ik pas het artikel over opruimen. Je huis als spiegel.

Sinds ik gestopt ben met werken, voel ik die enorme behoefte helderheid te creëren. Van binnen, maar dus ook in mijn huis. Al die jaren van overvraagd zijn eisen hun tol. Ik zie al gauw door de bomen het bos niet meer. En zodra dat gebeurt ruiken die negatieve overtuigingen hun kans. "Zie je wel, je kunt het niet. Zie je wel, het wordt niks met jou." Dat soort narigheid. 

Door mijn omgeving zo helder en transparant mogelijk te maken creëer ik de broodnodige rust, want er komen gedachten op die mij sterken. "Goh, wat goed dat ik even doorgepakt heb op de overloop. Ziet er fijn uit zo." 

In het artikel zegt Nina Elshof, deskundige op het gebied van de Chinese feng shui, dat wanorde in huis voor chaotische chi en daarmee voor chaos en verwarring in je leven zorgt. "Voorwerpen die in de weg staan, waar je nog een besluit over moet nemen of die kapot zijn, liggen niet gewoon in je huis, maar zenden voortdurend signalen uit. Elke keer dat je ze ziet, is er iets in je dat ze registreert, zich irriteert en voelt: Oja, daar moet ik nog iets mee! Als die aandachtvragende stoorzenders kosten energie. Ze zijn een vorm van stress, waardoor je levenslust en je vermogen te groeien afnemen, want ze houden je van de zaken af waar het werkelijk om gaat in het leven."

Dat herken ik. Wat ze verderop in het artikel zegt herken ik ook, namelijk dat troep een stille getuige kan zijn van het onvermogen om te kiezen. Dat al die rondslingerende voorwerpen vragen: wat wil je met mij?

Ik voel mij gesterkt door wat ik gisteren gepresteerd heb, maar ook door dit artikel. Er staat namelijk nog een schuurtje in onze tuin. Het is voor de helft gevuld met spullen die er geheel gerechtvaardigd liggen (tuinspullen, gereedschap e.d.) maar daarnaast staat het vol met dingen die we niet meer nodig hebben, niet meer willen of gewoon kapot zijn en naar de sloop moeten.

Volgens mevrouw Elshof is dit opruimen "waar het begrip 'onthechten' echt over gaat: over het op orde brengen en houden van je leven, zodat je altijd in het hier en nu kunt zijn. Er is geen -emotionele- rommel die je verbindt met het verleden of de weg naar de toekomst blokkeert, maar vrijheid en ruimte om te zijn wie je bent." 

Hartstikke goed gezegd. 

Vandaag gaat al het oude speelgoed uit onze schuur naar de speelgoedbank in Nieuwegein. Stap 1 in het leegruimen van de schuur. 

(NB. Mijn nieuwe Kronan schijnt 'een roestbak' te zijn, hoor ik van alle kanten, dus die krijgt t.z.t. een plekje in de schuur, weg van de fietsen van het gepeupel onder het afdak).

Time out

Vanochtend heb ik onze kast op de overloop leeg gehaald, uitgesopt en bepaald wat er weer terug in mocht. Daar ben ik nog steeds niet mee klaar. Er moest namelijk gegeten worden en daarna wilden de kinderen naar de speeltuin in de wijk. Okee dan.
Maar dat bleek echt heerlijk. Nadat ik gezien had welke levensgevaarlijke kunsten die twee van mij uit kunnen halen aan de verschillende klimrekken, ben ik languit in het gras gaan liggen. Boven mijn hoofd trokken de wolken voorbij. In wel vier verschillende lagen. Ik zag grote witte wolken, zoals kinderen ze tekenen, plukken grijze watten en onheilspellend donkere wolken die barstensvol regen leken te zitten. Het was een machtig schouwspel waar ik al heel lang niet meer zo intens van genoten heb.
Er stond ook een lekker, niet te negeren, windje. Af en toe brak de zon door. Daar lag ik. Op het gras. Met om mij heen de geluiden van spelende kinderen en fluitende vogels.
Een heerlijke time out.
En nu effe doorpakken op die overloop!

Back to normal?

En toen kon ik voor mijn gevoel heel lang niet op mijn blog.

Mijn laatste tekst was 'removed', net als mijn eerste Prietplaatje. Vond ik niet zo leuk. En wat zag ik als ik ging checken of alles weer 'back to normal' was? De titel van mijn één na laatste bericht: Gehechtheden loslaten.

Prachtig!

Het goede nieuws van vandaag is dat ik een nieuwe fiets heb. Ik kon een nieuwe blauwe Kronanfiets met versnellingen kopen van een mevrouw die hem gewonnen had. Het is een fiets waar je meteen vrolijk van wordt als je hem ziet. Dat maakt het gemis van mijn oude fiets iets minder scherp.

Verder heb ik het gevoel dat ik steeds meer los raak van mijn onderwijsverleden. Ik heb met mijn scheepje het ruime sop gekozen en zie het onderwijseiland in de verte verdwijnen. Ik merk dat het heel goed is dat ik er weg ben, want af en toe meen ik dat andere eiland al te zien aan de horizon. En dat voelt heel goed.

Toen ik gisteren bijvoorbeeld mijn eerste Prietplaatje online zette, was ik heel trots. Ik merkte hoe leuk ik het vind om iets te maken waarvan ik op een gegeven moment kan zeggen dat het af is.

Nu ga ik een poging doen om de redactie van die grote uitgeverij te overtuigen dat ze mij, ondanks mijn gebrek aan ervaring, toch maar op gesprek moeten laten komen. Niet geschoten is altijd mis.

Prietplaatjes

Misschien heb ik mijn gehechtheid aan geld wat erg rigoureus de afgrond in laten storten, want nog diezelfde middag werd ik op de proef gesteld.
Mijn fijne, mooie, stevige fiets werd gestolen voor de deur van de bibliotheek. Midden in de stad, tussen krantenverkopers, geldinzamelaars en winkelend publiek. Ongelofelijk.
Hoewel ik er wat gelaten onder lijk te worden is het loslaten van die gehechtheid aan geld is nog niet helemaal gelukt, want ik heb de afgelopen dagen, naast het zoeken naar een fijne tweede hands fiets, veel tijd besteed aan het vinden van een geschikte vacature om op te solliciteren. Een nieuwe baan levert tenslotte geld op.
Afgezien van een vacature als redacteur op de afdeling kinderboeken van een bekende uitgeverij, zag ik niets waar ik blij van werd. Integendeel, het werd me zwaar te moede. Tussen die vacatures op internet zou ik het niet vinden. Het gevoel alles alleen te moeten doen, staat meestal om het hoekje te wachten tot het tevoorschijn kan piepen, en rook zijn kans.
Ik heb weer gemerkt hoe ik mezelf afsluit als de dingen me overweldigen. Hoe ontzettend moeilijk ik het vind om daar iets anders voor in de plaats te zetten. Een tegengestelde beweging te maken. Ik laat me zo moeilijk helpen. Toch lukte het gisteren er over te praten en het resultaat was verrassend concreet.
Ik had eerder die dag twee mensfiguurtjes getekend waar ik graag iets mee zou doen op een tweede blog. Ik was blij met het resultaat, maar sloeg compleet dicht toen ik er tekst bij wilde verzinnen. Gisteravond kwam manlief met een goede insteek en daar ga ik zo meteen mee aan de slag. Heel fijn hoe zoiets kleins alles weer in het juiste perspectief kan zetten.
Mag ik jullie aan Bart en Bregje voorstellen?

Je kunt hen volgen op www.prietplaatjes.blogspot.com

Welkom!www.prietplaatjes.nl