Zij

Ik kan wel denken dat ik al wat vaster op de poten sta, maar een paar keer per jaar blijkt dit toch echt tegen te vallen. Dan glibber ik zonder pardon terug in de groeven van de oude patronen en overtuigingen die met het dochter-zijn samenhangen.

Ik zie het gebeuren, ik kijk ernaar, constateer het en kan het niet tegen houden. Terwijl het gebeurt voel ik me een emmer vol verdriet die bijna overloopt. Meestal bevind ik me dan in de stad, want daar vlucht ik als een kip zonder kop naar toe om iets te kopen wat ik denk nodig te hebben. Altijd komt het moment dat ik besef waar ik mee bezig ben. Ik besef het, voel verdriet, maar ga gewoon door. Als ik thuis ben, denk ik dan. Als ik thuis ben mag ik overlopen.

Afgelopen zaterdag gebeurde dit in aanloop naar haar verjaardag. Ik was al onrustig opgestaan en had besloten dat ik een nieuwe panty nodig had voor bij het nieuwe, vrolijke, gebreide jurkje dat ik de volgende dag aan wilde doen op haar verjaadagsfeest.
In de stad bleek die panty nergens te vinden, maar ik had toch nog die felgroene thuis liggen? Zou ik die wel aandoen. Oja, en een cadeautje. Er volgde een tijdrovende winkel-in-winkel-uit-zoektocht naar dat ene leuke cadeautje, terwijl ik me toch echt eerder die week al heel verstandig bedacht had dat ik gewoon een bos bloemen mee zou nemen. Het cadeautje vond ik maar niet en opeens was het moment daar waarop ik me realiseerde waar ik (weer) mee bezig was: Indruk maken op haar. Het inzicht werd samen met het opkomende verdriet van de spreekwoordelijke tafel geveegd en ik zocht nog even door tot ik eindelijk met een cadeautje naar huis toe kon fietsen.
Daar trof ik een gedekte tafel. Ik schoof aan en van daaruit ging ik van het ene over in het andere. Op de momenten dat ik even stopte bleef die pijnlijke prop in mijn keel voelbaar die ik herken van vroeger. O ja, het doet pijn als ik me geen raad weet met mijn verdriet en het afwijs.  

Natuurlijk ben ik er blij mee dat ik tegenwoordig zo goed waarneem wat er gebeurt, maar het verdriet blijft terugkomen. Ik ben weer die kleine meid met haar onvervulde verlangens. Wat ik moeilijk vind is dat ik er niet uit ben hoe ik het best voor haar zorg. Ik ben al zo ver dat ik haar gevoelens erken, maar wat zijn de consequenties die ik eraan verbind? Wat is wijsheid? Dat ik dat niet helder heb kost heel veel. Te veel, zeg ik na dit weekend. En ik denk ook dat er daar nog een hele hoop te halen valt voor mij. Voor ons.

Genoten op de Venlose heide, die prachtig in bloei stond

Ze

In mijn favoriete koffietentje las ik gisteren een interview met Gerrit Komrij in een Hollands Diep van eerder dit jaar. Het was een mooi interview; Komrij was heel duidelijk:
"Schrijven blijft toch altijd een kwestie van wat afstand nemen tot jezelf, huiverend in de spiegel kijken, jezelf moed inspreken en tegelijkertijd de ander niet vervelen. Maar ik zou niets liever willen dan terugkeren naar de staat van pure lyriek. Ik heb een onzichtbaar legertje van mensen voor ogen als ik schrijf. Op hen wil ik een nette, vrolijke indruk maken."... "Ik zou niet willen dat ze denken: Wie is die vervelende figuur die daar voorbijstrompelt en mij niets te zeggen heeft."
Ik had een foto gemaakt van dit stukje tekst, want ik wist dat ik er nog een keer op terug zou komen. En vandaag moest ik er meteen weer aan denken toen ik mijn blogtekst van gisteren nog eens las. Aan deze tekst  heb ik denk ik wel tien keer iets veranderd. Het komt blijkbaar heel nauw als ik mijn route door de dalen probeer te beschrijven. Het is dan extra belangrijk om de juiste afstand te vinden tot de pijn.
Hier op deze blog wil ik contact maken met wat er leeft in mij en dat zo eerlijk mogelijk beschrijven, maar in de dagelijkse omgang ben ik geneigd om vóór alles die nette, vrolijke indruk te maken.
Ik zou niet willen dat ze mij een negatief, tobberig mens zouden vinden. Dat ben ik soms wel, maar vaak niet. Ik zou willen dat ze denken dat ik een heel positief, grappig, leuk, enthousiast en energiek mens ben. Dat ben ik soms ook, maar vaak niet.

Eenzaamheid

Vanochtend fietste ik door een onmiskenbaar zonnige en warme zomerochtend naar de stad voor een lekker kopje koffie. Dit is toch geluk, dacht ik, maar ik was me vooral bewust van de immer aanwezige laag eenzaamheid binnen in mij. Nadat ik vanochtend gevoeld had hoe deze eenzaamheid pijnlijk om aandacht vroeg, was ik op de fiets gesprongen voor het broodnodige tegenwicht. Zon, wind, beweging en iets lekkers. Ik trok mezelf als vanouds uit het moeras omhoog. Goed zo, meisje, zo doe je dat, zei ik tegen mezelf. Tegelijkertijd popte er een andere gedachte op: Ja, zo blijf ik mezelf iedere keer omhoog trekken, maar als ik even niet oplet, dan zak ik weer weg.

Meestal zie ik deze laag als een gegeven waar ieder mens mee te dealen heeft. Af en toe speelt hij op. Het zij zo. Maar soms lijkt het ook wel alsof ik te diep aan het graven ben geweest. Dat het helemaal niet de bedoeling was dat ik zo diep zou gaan. Dat deze laag eigenlijk lekker onder wat andere lagen verborgen had moeten blijven. Dat al dat ontkennen en onder het tapijt vegen van pijnlijke zaken, wat een groot deel van de mensheid doet, nog helemaal zo gek niet is. 

Het rottige aan gevoelens van eenzaamheid is ook dat het niet iets is wat anderen voor mij op kunnen lossen. Dat maakt eenzaamheid tot een heel eenzaam iets als ik niet uitkijk. Vandaag heb ik gemerkt hoe goed het is om er toch over te praten. Ook al kan die ander het niet voor me oplossen, het helpt wel. Na een wandeling met een lieve vriendin voelde alles toch weer heel anders.

En zo is het toch geen klaagzang geworden. Het soort van stuk waardoor manlief mij vanavond bezorgd vraagt hoe het met me is. Ja, eenzaamheid klopte aan mijn deur vandaag en ik heb open gedaan. Okee, daar word ik niet heel vrolijk van over het algemeen, maar die eenzaamheid hoort er wel degelijk bij. En als je eenmaal de weg van de krijger gaat, dan is er geen weg meer terug. 

Met de poten in de klei

Ik lijk wel met m'n poten in de klei te zitten. Ik wil wegvliegen, vrijheid, lucht en ruimte, maar ik zit vast. Er waait een windje, ik vind genoeg te eten om me heen en af en toe komt er iemand op bezoek. Ik ben er niet compleet depressief van, dus heel erg is het daar beneden niet. Niet erg genoeg, denk ik vaak.

Mijn hele leven heb ik al het gevoel dat ik een gigantische schop onder mijn kont nodig heb. Dat ik een verwend schepsel ben dat geen prioriteiten kan stellen, geen discipline in d'r lijf heeft en nu eindelijk maar eens moet doorzetten. 

De ene helft van mij gelooft dat verhaal en de andere helft wordt er diep-treurig van. Die tweede helft ziet hoe er geworsteld is om los te komen, hoe vermoeid lijf en leden ervan zijn geworden. Hoe graag ik het bijltje erbij neer zou gooien, het op zou willen geven.

Nu is er weer deze opleiding. Het lijkt een logische keuze. Ik ben goed genoeg bevonden en mag meedoen. Geen vuiltje aan de lucht. Alleen maar leuk, zou je denken. 

Toch wordt er ruzie gemaakt daar binnen in mij. Er is de zin in iets nieuws en het geloof dat ik wel degelijk goede kinderboeken kan schrijven, maar er is ook die schreeuwlelijk die roept dat het toch op niets uit zal lopen. Dat dit de zoveelste stap is die verlossing moet gaan brengen. Waarom die opleiding als ik al zo lang niet meer geschreven heb? Kinderboekenschrijvers verzinnen graag verhalen en schrijven ze graag op. Wanneer was de laatste keer dat ik een verhaal heb opgeschreven? Is dit niet net zo iets als dat juf willen zijn? Je hebt prachtige beelden van jou als juf of als kinderboekenschrijfster, maar dit betekent niet dat je het ook kunt. 

Het is wel duidelijk dat de negatieveling de hoofdtoon voert en ik word er knap onzeker van. Vooral het punt dat dit de zoveelste stap is die de verlossing moet gaan bieden, snijdt diep in mijn ziel. Op mijn kwetsbare momenten denk ik dat alles, wat ik ook doe of onderneem, tot mislukken gedoemd is. Dat ik dingen bedenk die goed voor me zouden kunnen zijn, dat het van mijn ego komt en dus oppervlakkig is. Dat het daar niet om gaat. En dan lijkt het weer alsof ik alles los zou moeten laten. Dat het eenvoudiger, simpeler, kaler, stiller en natuurlijker moet.

Op de goede momenten weet ik dat het helemaal niet zo is dat ik zoveel hoop gevestigd heb op deze opleiding. Dan besef ik dat ik gewoon in beweging wil blijven. Dat ik iets ga doen waar ik open voor sta, waarvan ik denk dat het me plezier gaat brengen. De kinderboekenschrijfster in mij is geblokkeerd en kan wel een zetje gebruiken. Slechter dan het is (al jaren niet meer voor kinderen geschreven) kan het niet worden.

Het valt me af en toe niet mee om mij te zijn.

foto gemaakt door Joyce

De liefdesdouche

Nee, ik heb geen revolutionaire uitvinding gedaan waar ik patent op aan kan vragen (helaas), maar het was wel weer een bijzondere meditatiesessie vanochtend.

Ik zat lekker en vroeg spontaan of ik niet nog eens onder de liefdesdouche mocht staan. En ja hoor, onmiddellijk voelde ik hoe de onvoorwaardelijke liefde over mij heen stroomde. Een continue stroom. Heerlijk. Deze stroom is er niet alleen als ik er om vraag, schoot het door me heen. Deze liefde wordt altijd over mij uitgegoten, wat ik ook doe. Het maakt niet uit of ik (het) goed of slecht doe, deze stroom is er en ik kan er altijd op afstemmen om hem te voelen. Dat was een mooie gedachte die me heel gelukkig maakte.

Dat moment van realiseren was genoeg om het radarwerk van mijn 'ik' in gang te zetten. Opeens was ik blogger, schrijfster, communicator. Het liefst was ik meteen opgesprongen om deze ervaring op papier te gaan zetten, maar dat heb ik niet gedaan. Mediteren is ook blijven bij wat er is, bij alle aandrang die je voelt. Dus verwonderde ik me er over hoe deze blog mijn 'zelf' en mijn 'ik' verbindt. Hoe de beweging naar binnen feilloos wordt omzet in de beweging naar buiten. Hoe ik door het schrijven van deze stukjes continu in beweging blijf.
Ik ben dan fysiek wel geen elastieke dame, maar van binnen ben ik soepel als een pasgeboren baby. En dat is ook wat waard.

foto gemaakt door Joyce

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Ik zat te mediteren en het viel me op hoezeer ik een voorkeur heb voor die stille, kalme, ruimte diep vanbinnen. Het is dat weidse niets dat ik met mijn oorsprong associeer. Met onvoorwaardelijke liefde.
Is dat verlangen niet tegelijkertijd een afwijzen van het leven? Leven, dat voor mij nog vaak met angst, verdriet, ontoereikendheid, ploeteren, moeten, en moeite doen te maken heeft. Mijn ziel heeft een zware taak om deze twee polen te verenigen, bedacht ik me. De verbinding herstellen zodat Liefde kan stromen.
En toen was daar het inzicht dat deze blog zo dienstbaar is aan het werk van mijn ziel. Hoe goed de naam gekozen is.
Het is mij wel duidelijk dat ik voor alles aandacht wil hebben voor dit zielewerk. Mijn ziel die mij liefdevol voedt (bezielt) vanuit dat diepste diepe. Ik ben geworteld en en wordt gevoed. Zo is het en niet anders. Onthou het maar, want zo eenvoudig is het, zeg ik vandaag nog een keer tegen mezelf.
Ik ga namelijk iets spannends doen. Komende maand start ik met een schrijversopleiding in Amsterdam waar ik het vak van kinderboekenschrijver ga leren. Er is alweer een kogel door de kerk. Het voelt als een goed besluit. Schrijven als vak. Dat lijkt toch echt te zijn wat ik wil. Maar kan ik het ook? Dat blijft iedere keer weer de hobbel. Natuurlijk kan ik dat, zeg ik als ik me voor de zoveelste keer verbaas over het lage literaire niveau van sommige boeken die mijn dochter met plezier gelezen heeft. Ik ga het gewoon doen, ga het gewoon meemaken, mijn best doen en zien wat eruit voortkomt.
Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

foto gemaakt door Joyce

Haiku's

Ik sms-te met een vriendin die op vakantie is. Het weer was er niet al te best. Ik typte dat je gewoon moet dansen met het weer. Daarna schreef ik de volgende haiku:

regen, wind en kou

doe de tango met 't weer

zeg ik hou van jou

Iedere keer dat ik versjes, elfjes of haiku's maak, verwonder ik me er weer over hoe leuk het is te spelen met woorden, ritme en klanken. Het kost bijna geen tijd en het maakt me iedere keer weer blij. 

weer een nieuwe dag

die ik op eigen-wijze

mooi inkleuren mag

foto gemaakt door Joyce