"In de nijvere conste"

Vandaag fietste ik terug in de tijd en belandde in het handwerkwinkeltje van mevrouw J. Vos - van Wijk. Ik was er binnengestapt omdat ik een ontwerp voor een linosnede wil gaan borduren. 

Mevrouw Vos is de pensioengerechtigde leeftijd al lang gepasseerd en runt het zaakje al 47 jaar met veel plezier. 

De rust die er in de ruimte hing was vergelijkbaar met die van een klooster. Heel bijzonder. Hier werd de tijd genomen voor de dingen, dat voelde ik meteen.

Ik kreeg heel vriendelijk alle benodigde uitleg en merkte dat deze mevrouw ook het beste in mij naar boven haalde. Hoewel ik op tijd thuis moest zijn voor de kinderen was heel helder dat het gelijk stond aan heiligschennis als ik mevrouw Vos in de rede zou vallen, laat staan op zou jutten.

Toen alles helder was en ik wilde betalen, zag ik pas dat er geen pin-automaat op de toonbank stond. Natuurlijk niet. Ik stelde voor dat ik later op de dag terug zou komen om alles af te handelen, maar daar wilde mevrouw Vos niets van weten. Ze kon mij ook een factuur meegeven. 

Ik ging erbij zitten en zag haar schrijven in dat prachtige regelmatige oude-mensen-handschrift. Haar schone hand met de met zorg geknipte nagels die op het papier lag. De rust die uit haar bewegingen sprak, ook toen ze mijn aankopen inpakte. Ik wilde gewoon blijven zitten en naar haar blijven kijken. Niet naar huis gaan, gewoon daar blijven zitten. Alleen maar zitten en kijken en voelen hoe mijn hart zou overlopen van liefde voor dit vriendelijke, oude mensje.

Aapjes kijken

Afgelopen zaterdag gingen we naar Apenheul. We waren duidelijk niet de enigen die op het idee gekomen waren, wat niet zo verwonderlijk was, want er was mooi weer voorspeld.

Hoewel ik een maand geleden nog een aantal negatieve overtuigingen over mezelf ritueel verbannen heb (*), denk ik dat ik onderhand wel mag stellen dat mensenmassa's mij slecht bekomen. Vooral kermissen, pretparken, markten en dus ook dierentuinen. Op deze plekken verzamelt zich een dwarsdoorsnede van de Nederlandse bevolking en meestal word ik daar neerslachtig van.

Nu lijkt het alsof ik me superieur voel aan de meeste mensen. Hoewel mijn commentaar op velen van hen net zo makkelijk opborrelde als bubbeltjes in een glas cola, ligt het toch iets minder simpel. 

Ik merk op zo'n dag vooral dat ik 'anders' ben. De verbinding is zoek. Zo gemakkelijk als het mij in de natuur lukt die verbinding tot stand te brengen, zo onmogelijk lijkt dit te midden van de 'gewone' mensen. Ik zie hoe dik ze vaak zijn, hoe slecht gekleed, hoeveel lawaai ze maken, ruik hun zweetlucht, observeer hoe ze met hun kinderen omgaan en ben even helemaal kwijt wat wij ook alweer gemeenschappelijk hadden. En dan zijn dit nog maar 'gewone' mensen. Hoe zit het dan met de verkrachter en de terrorist? 

Als ik zit te mediteren of alleen in de natuur ben, voel ik heel duidelijk, nee, weet ik, dat wij allen verbonden zijn. Dat wij allen voortkomen uit dezelfde bron en er ook weer naar terug zullen keren. Maar in die mensenmassa zie ik alleen maar verschillen en trek ik me het liefst terug in mijn schulp, mijn eigen huis, in een meditatie of in de natuur. 

Dat laatste deed ik dus. Ik concentreerde me op de apen die zo moeiteloos, soepel en beheerst door de boomkruinen slingerden. Ongelofelijk hoe heerlijk dat eruit zag!  

In een volgend leven wil ik terugkomen als slingeraap. 

Verstoorde patronen

Wat ga ik toch graag mijn eigen gang... Gewoon de dingen op mijn tijdstip en mijn manier doen zonder commentaar van iemand anders. Als een oud besje rustig de dingen doen die ik wil doen.
Gisterenavond werd de toon al gezet. Manlief, die maanden heel hard gewerkt heeft, kondigde aan dat hij weekend had. Heel goed voor hem, maar ik zei nogal pesterig: Ah, dus jij komt mij de komende dagen voor de voeten lopen.
Vanochtend merkte ik het al. De wekker ging en ik vroeg of hij uit wilde slapen. Nee, dat hoefde niet. Of nou, kwam het even later, het zou toch wel fijn zijn als ik alvast met de kinderen zou ontbijten, dan bracht hij ze wel naar school. Prima, zou je zeggen, maar zo werkt dat bij mij dus niet. Voor mijn gevoel wordt mij dan iets opgedrongen en dan schiet ik helemaal in de weerstand. Het kost mij heel veel energie om mij er in zo'n geval toch toe te zetten om het op zijn manier te doen. Had hij meteen gezegd dat hij het inderdaad erg fijn zou vinden om even uit te slapen, dan was het okee geweest.
Beneden zag ik dat er geen geitenmelk meer was en ik wilde toch echt heel graag mijn muesli-ontbijtje eten dus ik stond om acht uur in de supermarkt. Thuis bleek het stel al naar school vertrokken, maar ik zag meteen dat er nog een beker sap en een bakje druiven van één van de twee kinderen op tafel stond. Op de fiets naar school, spullen afgeleverd en thuis zat manlief met een kopje koffie en de krant aan tafel. Dat doe ik ook altijd zo, maar vandaag dus even niet.
Ik ben gewoon naar boven vertrokken met mijn kopje koffie en laat de wereld even weten dat ik blijkbaar iemand ben die ontzettend hecht aan haar eigen keuzes en patronen. Het is een eigenschap die ik niet zo graag beken, want het is in wezen natuurlijk enorm inflexibel en a-sociaal. Bovendien vraag ik me af in hoeverre het bij mijn karakter hoort of dat het een manier is om greep te houden op het leven.
Ach ja, het hoort op het moment gewoon bij me. Ik geniet namelijk ook heel erg van die patronen en vaste maniertjes om de dingen te doen en zolang ik niet compleet in de stress schiet bij die verstoring van mijn patronen valt het allemaal nog wel mee.
Op zoek naar een afbeelding van een patroon vind ik dit borduurwerkje en opeens krijg ik heel veel zin om ook zoiets moois te gaan borduren. Oei, het moet niet gekker worden... Nah... komt vast ook door het regenachtige weer.

Ruisende populieren

Ik hou van je, wind
ruisende populieren
zingen hoog jouw lied

De onverwachte golfbewegingen van het leven

Gisteren kreeg ik een mail met daarin het bericht dat de schrijfopleiding niet van start kon gaan omdat het minimum aantal deelnemers helaas niet gehaald was.
In eerste instantie was ik heel erg teleurgesteld. Heb er ook nog over gebeld, maar het bleef zoals het was: het gaat niet door in september. Wellicht zijn er in februari wel voldoende deelnemers. Ik wacht het af.
Het mooie was dat ik al vrij snel merkte dat ik mee kon bewegen met deze onverwachte golfbeweging. Ik kan niet in de toekomst kijken en weet dus ook niet of dit nu echt zo slecht is als het nu lijkt.
In Windstilte voor de ziel citeert Joke Hermsen Bergson die zegt dat het er om gaat "de ziel van het leven zelf te voelen kloppen en de onverwachte golfbewegingen te volgen van 'het zelf' dat zich laat leven."
Mezelf laten leven. Dat klinkt zalig. Net als me laten wiegen of me laten troosten. Ik hoef niets, ik geef me over. Niks geen geanalyseer, slechts intuïtieve overgave. Puur vertrouwen. Wu wei.
Bergson zegt ook: "Dankzij onze intuïtie kunnen we onszelf als duur ervaren, een pure kwalitatieve, heterogene duur, waarvan wij niet kunnen zeggen dat hij 'is', maar dat hij 'wordt'."
Mijn leven hier op aarde als een stukje van mijn levenslijn die niet stopt bij mijn dood. Mezelf zien als een mens in wording, in verandering. Alles is in verandering, dat gebeurt gewoon. Ik hoef alleen maar mee te bewegen als riet in de wind.
We zullen het zien of ik die opleiding ga doen in het voorjaar. En nu kan ik dit najaar vast nog meedoen met de cursus columns schrijven waar ik me in eerste instantie voor had aangemeld.
Insha'Allah, zeggen de moslims dan zo mooi.

Alles onder de hemel is een heilig vat en kan niet worden beheerst.

Het willen beheersen leidt tot verderf.

Als we het willen grijpen, verliezen we het.

Laat het leven zich natuurlijk ontvouwen.

Weet dat het eveneens een vat van perfectie is.

Precies zoals je inademt en uitademt,

is er een tijd om voorop te lopen

en een tijd om achter te zijn;

een tijd om in beweging te zijn

en een tijd om te rusten;

een tijd om energiek te zijn

en een tijd om uitgeput te zijn;

een tijd om veilig te zijn

en een tijd om in gevaar te zijn.

Voor de wijze 

is alle leven een beweging richting volmaaktheid.

*Gedeelte van vers 29 van de Tao Te Ching, vertaald door Wayne Dyer*

Het reservoir van vertrouwen

Ik heb mijzelf vaak verteld dat het mij aan voldoende zelfvertrouwen ontbreekt. Al voordat ik begin zie ik allemaal beren op de weg, waardoor de hele onderneming (wat dan ook) tot mislukken gedoemd is.
Na een nogal schokkend hoofdstuk waarin Trungpa in Glimlach naar angst serieus praat over het liefdevol inhakken op een vijand, vertelt hij nu over het reservoir van vertrouwen.
Dit reservoir is een heel eenvoudig idee. Het gaat erom dat wij als krijgers weten "dat onze handelingen een definitieve reactie van de werkelijkheid op zullen leveren. We weten dat we een boodschap zullen krijgen." ... "Gewoonlijk betekent vertrouwen dat we denken dat onze wereld te vertrouwen is. We denken dat hij een goed resultaat of succes zal opleveren. Maar in dit geval hebben we het over een voortdurende relatie met de wereld van de verschijnselen die niet op een goed of slecht resultaat gebaseerd is. We vertrouwen onvoorwaardelijk dat de wereld van de verschijnselen ons altijd een boodschap zal geven, succes of mislukking. Het resultaat van ons handelen zal ons altijd informatie verschaffen. Een dergelijk vertrouwen in het reservoir zal voorkomen dat we te arrogant of te bedeesd worden. Als je te arrogant bent, merk je dat je je hoofd aan het plafond stoot. Als je te bedeesd bent, zul je door de vloer omhooggeduwd worden. Dat is het idee van het reservoir."
Ik begin gewoon met iets wat goed voelt (een prietplaatje maken, starten met een nieuwe opleiding, het pad van de krijger gaan; het maakt in wezen niet uit wat ik ga doen). Ik doe mijn best. Alles wat ik doe zal mij iets leren. Ik ben wakker en sta open voor het proces zodat ik de boodschappen uit de wereld van de verschijnselen meekrijg. Succes of mislukking zijn geen dingen waar ik mij druk over hoef te maken, want ik weet dat vervulling altijd het resultaat van actie is.
Er zal zich steeds nieuwe creativiteit voordoen en daardoor levert de tocht altijd vreugde op, zegt Trungpa. Het doet me denken aan de vreugde die ik ervaar als ik een labyrinth loop. Er is geen goede of foute weg. Ik ga Mijn Weg, ben bereid een risico te nemen (want alles is mogelijk), zet me in, ben wakker en stel me open. Dat is alles.

Je eigen fundamentele goedheid

Vandaag las ik iets heel moois. Het was een stukje uit het boek Glimlach naar angst van Chögyam Trungpa.
Hij vertelt hier over het feit dat je iets in jezelf hebt dat fundamenteel, wezenlijk goed is. Dat heb ik al vaker gelezen en ik geloof ook dat hij gelijk heeft, dus tot zover was er niets nieuws onder de zon. Maar dan gaat hij verder. Hij vertelt hoe je die fundamentele goedheid bij jezelf waar kunt nemen.
"Ze is er altijd. Wanneer je een heldere en mooie kleur ziet, ben je getuige van je eigen, inherente goedheid. Wanneer je een melodieus en mooi geluid hoort, hoor je je eigen fundamentele goedheid. Wanneer je iets zoets of zuurs proeft, ervaar je je eigen fundamentele goedheid. Als je in een kamer bent, de deur opent en naar buiten loopt, is er een ploselinge vlaag van frisse lucht. Zo'n ervaring duurt misschien maar een seconde, maar die vleug frisse lucht is de geur van fundamentele goedheid."
Ik las het en merkte meteen dat het veel indruk maakte en dat het voor mijn gevoel heel erg waar is. Op dergelijke momenten voelde ik tot nu toe iets in de trant van 'alles is in wezen goed'. Dat klopt ook wel, maar dat ik zelf ook bij dat 'alles' hoor, dat vergat ik dan even.
Vandaag had ik alweer een migraine-aanval die weer tot in de middag duurde. Toen ik om drie uur aan mijn ontbijt zat scheen de zon. De kinderen hadden allebei een speelafspraak kunnen maken en ik genoot van de rust. De knäcker met geitenkaas en de vers gezette thee hebben mij nog nooit zo goed gesmaakt. Net als de aardappelschotel met een courgette uit de tuin, die ik vanavond maakte.
Ik ben dankbaar voor deze dag met zoveel momenten waarop ik mijn eigen fundamentele goedheid heb mogen ervaren!

aardappelschotel met courgette en paprika