Zelfcompassie

"Als je voortdurend jezelf beoordeelt en bekritiseert, terwijl je tegelijkertijd probeert aardig voor anderen te zijn, trek je kunstmatige grenzen die er alleen maar voor zorgen dat je je van anderen afgescheiden en geïsoleerd voelt."

"Het vergt inzet om af te komen van die levenslange gewoonte om jezelf te bekritiseren, maar welbeschouwd is het enige wat er van je wordt verlangd dat je je ontspant, het leven voor lief neemt, en je hart voor jezelf openstelt."

Deze twee quotes komen uit het boek Zelfcompassie - stop jezelf te veroordelen van Kristin Neff. Ik had het een tijd geleden gereserveerd bij de bieb en eergisteren kon ik het ophalen. Wat een mooie timing!
Ik heb het eerste deel gelezen. Ik ben verrast te lezen dat ik het al zo bij het rechte eind heb. Ook Kristin Neff zegt dat het destructieve gedrag van extreme zelfkritiek niet meer dan een poging is om jezelf veiligheid te bieden en jezelf in het gareel te houden. Ik voel dat heel sterk.
"The great thing about self-compasion is that you are always there, you're there 24/7, to give yourself help when you need it most," zegt Kristin Neff tot slot op het eerste filmpje van haar website. Zo. Die kwam binnen en daar ben ik haar heel dankbaar voor.
Ik heb heel veel zin om die hang naar veiligheid en het gareel losser te laten en het avontuur weer aan te gaan. Ben dan ook benieuwd wat dit boek mij te bieden heeft. Kom er zeker op terug.
Nog een fijne zondag gewenst!

Terug op honk

Terug op honk

De frisse geur van schone was

komt de trap af naar beneden

en vanuit de tuin komt brutaal

vogelgekwetter

onaangekondigd binnen

gevangen in stralen zonlicht

ongegeneerd en op het a-sociale af

schoppen ze mij eensgezind

onderuit

Het verwondert me

omdat het overduidelijk

niet zo bedoeld was

Mijn woestijn - dl 2

Ik loop door mijn woestijn en vraag me af wat wijsheid is. Wat te doen? Moet ik überhaupt wel iets dóén?
Ik word niet goed van al die mensen die een passie hebben en daar ook nog iets mee gedaan hebben. Ik kan niet meer blij zijn voor mensen die succes hebben in hun werk. Kortom: ik ben heel negatief over mijn eigen kansen en zie niet hoe het ooit nog iets kan worden met mij.
Daarnet stond ik bij het koffie-apparaat te wachten tot de koffie doorgelopen was. "Ik wil niets meer doen, dan kan er ook niets misgaan," schoot het door me heen. Ah. Blijkbaar is dat belangrijk. Mijn onderbewuste beschermt mij tegen nog meer negatieve ervaringen. Als ik iets moet doen gaat het mis. Ik kan het niet en dan kun je maar beter helemaal niets nieuws beginnen. Hang jij maar de was op, dat doe je netjes en goed, zegt mijn onderbewuste. Maak jij het maar gezellig in huis, dat kun je goed. Geniet jij maar van de natuur en de kleine dingen in het leven, dat kun je goed.
In mijn woestijn vraag ik me af wat wijsheid is. Ik heb heel veel behoefte aan een helder inzicht. Denken aan alles wat ik moeilijk vind en misschien wel gewoon niet kan, maakt me heel verdrietig.
Ik voel aan ene kant dat ik die geldingsdrang heel graag los wil laten en tegelijkertijd ben ik me enorm bewust van die schat die daar in de diepte van mijn wezen verborgen ligt. Dat is zo'n krachtig potentieel, het zou zo zonde zijn om die ongebruikt te laten. Ik kom er maar niet bij. Er staat een reusachtig monster bovenop te brullen dat ik de was moet gaan doen, moet gaan mediteren of desnoods kaarsjes aan moet steken omdat ik me daar zo fijn bij voel.
Wie het weet mag het zeggen.

Het verlangen

Ik lees Zweven op de vleugels van de ziel van Oriah Mountain Dreamer. De kracht van creativiteit, daar gaat het boek over. Ik lees dat wat ik tegenwoordig zo graag doe, niets met creativiteit te maken heeft: "Hoewel routinematige bezigheden zoals afwassen of sneeuwruimen, mits met aandacht gedaan, inzicht en vreugde kunnen schenken, laat de voorspelbaarheid van het verlangde resultaat weinig ruimte voor creativiteit, oftewel de impuls van de taak zelf is voldoende om hem te volbrengen."
Het is waar wat ze zegt. Daarom ben ik diep van binnen zo treurig. Creatief werk vereist moed en een open geest. Het vraag erom dat ik iedere keer weer opnieuw begin alsof het de eerste keer is. Het vraagt van mij dat ik het onvoorspelbare, het onbekende instap. "Het idee dat we slechts één keer hoeven te beginnen, dat als we eenmaal zijn begonnen het vanzelf makkelijker zal worden om de tijd, de energie, de inspiratie of de lijn erin te vinden, kan het werk tot een abrupt einde brengen," zegt Oriah.
Heel goed, want dat is één van de mythes waarmee ik af te rekenen heb. Ik ga samen met Oriah de kunstenares in mij verleiden, tot leven te wekken. Vandaag wordt een studie/werkdag. Mijn diepste verlangen is weer eens blootgelegd. Ik voel weer wat stromen.
Vanochtend zaten er twee opmerkelijke boodschappen in mijn mailbox. Eén van Pema Chödrön en één van mijn nichtje A. die een prachtige surprise had gemaakt voor school. Beide berichten maakten mij bewust van wat er leeft in mij: allelei opstakels en muren die ik met een onbevooroordeelde nieuwsgierigheid kan benaderen, maar ook een diep verlangen om mooie dingen te maken.

"Om ons te verbinden met het creatieve proces, om elke dag ten volle te leven, moeten we de weg terug zien te vinden naar onze bereidheid om steeds opnieuw te beginnen." (blz. 43 Zweven op de vleugels van de ziel)

kunstwerk van mijn nichtje A.

Lieve kosmos

En wéér vraag ik me af hoe het zit bij mij. Ik heb er al vaker over geschreven, maar het blijft een issue.
Gisteren had ik het weer eens moeilijk. Overal resten van het Sinterklaasfeest om me heen, boven mijn hoofd de slingers van manliefs verjaardagsfeest en in mijn hoofd één stem die riep dat ik nu toch echt die baan moet zien te vinden en een andere stem die daar meteen overheen kwam met de mededeling dat ik dat niet kan, zo'n baan.
Het lijkt of die overtuiging dat het me niet zal lukken in een reguliere baan begint steeds steviger wortel begint te schieten. Waar komt dat vandaan?
Er lijken twee opties te zijn.
De eerste optie heeft ermee te maken dat dit werken voor een werkgever niet is wat ik zou moeten doen, dat ik me daar dus ongelukkig bij zou gaan voelen. Het lijkt alsof mijn hele lijf dit weet en in de weerstand schiet waardoor ik de dingen niet meer naar behoren kan doen. Deze optie klinkt bijna te mooi om waar te zijn.
In de tweede optie zou ik namelijk moeten bekennen dat ik enorm veel last heb van faalangst. Dat het zo is dat ik totaal blokkeer op het moment dat er iets van mij verwacht wordt. Door een ander. Want als ik mezelf tegenwoordig iets opleg, dan zijn dat dingen waarvan ik van te voren weet dat ik ze tot een goed eind ga brengen: een blogtekst schrijven, de was ophangen (op een ordentelijke manier), boodschappen doen (op een verstandige manier), een half uurtje mediteren, de kamer gezellig maken, etc.
Ik vrees dat ik jaren lang geprobeerd heb aan verwachtingen te voldoen waar ik niet aan kon, of diep van binnen helemaal niet aan wilde voldoen. Ik heb mijzelf al die jaren overvraagd en nu raakt alles bij het minste of geringste geblokkeerd. Ik vrees dat dit het geval is.
En nu hou ik HET het liefst zo klein en overzichtelijk mogelijk en doe ik de dingen het liefst op mijn manier. Hoe minder ruis en verwachtingen hoe beter. Er gewoon zijn en voelen dat ik leef.
Lieve kosmos, er is vast iets wat ik kan doen waarmee ik financieel bij kan dragen aan ons huishouden en waarbij ik dit alles niet overboord hoef te gooien.

Kerstballen breien

En toen stuitte ik op dit boek. Meteen gekeken of ik het bij de bieb kon lenen, maar nu blijkt helaas dat ik nog even geduld moet hebben voordat ik het kan lenen. 

Wat een prachtige foto hebben deze twee Scandinavische mannen op de cover gezet. Ik ben helemaal verkocht, nog voordat ik begonnen ben. Ik vrees alleen dat het Heel Moeilijk is om een kerstbal te breien en dat het boek vooral Frustrerend zal uitpakken, maar goed, dan kan het nog inspirerend zijn om de verschillende Scandinavische motieven te bekijken en eventueel na te tekenen. Kan ik ze nog eens in een borduurwerkje verwerken.

Maar wat vind ik ze leuk, deze mannen met hun breiwerkjes! 

We can do it!

En toen kon ik me heel even vastgrijpen aan de waterkant.
Met of zonder gipsen pootje, de afgelopen dagen waren erg enerverend. Manlief moet dit gevoel in nog sterkere mate hebben, want die heeft zich drie slagen in de rondte gerend om al het lekkers (verjaardagsfeest, hij werd 40) en de kadootjes (Sint komt vandaag bij ons langs) in huis te halen.

Daar tussendoor kwam er eindelijk nieuws van het werkfront: er komt een doorstart van het failliete bedrijf en manlief mag blijven. Dat klinkt heel mooi, we zijn er ook blij mee, maar manlief is nog erg sceptisch. De mankracht is met de helft uitgedund ook in allerlei andere zaken is drastisch gesnoeid. Hoe nu verder is de grote vraag. Maar goed, dat is de nieuwe uitdaging waarvoor hij in elk geval voorlopig betaald blijft.

Ik zit hier in een atelier dat eruit ziet alsof er zojuist een bom is ontploft, In ons huis is (met uitzondering van de vaat die we net uit de vaatwasser halen) alles vies, er ligt een berg was en overal is het rommelig.

Maar... ik tel mijn zegeningen, want wat zijn het een paar spannende weken geweest. Zowel wat betreft de gezondheid van oma M. als het werk van manlief heeft alles relatief goed uitgepakt. En: ik heb loopgips om mijn pootje en als ik vooral op mijn hak loop, kan ik (sinds gisteren) daadwerkelijk zonder krukken door het huis scharrelen. Wat een genot! Ik merk dat het mij heel veel energie geeft en ik heb Ontzettend Veel Zin om alles weer op orde te krijgen. De komende week staat in het teken van Grote Schoonmaak c.q. Grote Opruiming. 

Ja, ja, ik doe het rustig aan, maar ik ga het wél doen. Stap voor stap. Van boven naar beneden. Heerlijk. 

Waar blijft dat voorjaar?