Ontwaakt verlangen

Het is nu bijna half 12 en ik ben alweer vijf uur op. Heb er al vier meditatiesessies op zitten, ben in de kerk geweest voor het Lauden en heb Miek allerlei inspirerends horen vertellen over Theresia van Ávila.
Ik ben aan het wennen. Wil me graag overgeven aan het ritme, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Praktisch gezien speelt vooral mijn gipsen pootje me parten; ik zit niet lekker op m'n meditatiebankje, heb al een stoel uitgeprobeerd, maar dat is het toch echt niet voor mij. Nu heb ik een zeer bijzondere meditatiehouding verzonnen: ik zit nu met één been onder het meditatiebankje, het andere staat gewoon gebogen voor me. Beetje vreemd, maar het lijkt toch te werken.
Ik lees Thomas Merton en hoor dus over Therersia van Ávila en haar kristallen burcht, waarover morgen meer. Heel inspirerend allemaal. Ze sluiten mooi op elkaar aan. Het gaat hen allebei om het meest directe contact met God.
"Wij zijn maar al te zeer bereid om te geloven dat het 'ik' dat wij geschapen hebben in onze min of meer waarachtige pogingen om ons authentiek te doen schijnen in de ogen van anderen, ons werkelijke zelf is. We nemen het zelfs als identiteit aan," zegt Merton. "Trouw aan dergelijke non-identiteit is vanzelfsprekend ontrouw aan onze werkelijke persoonlijkheid, die in mysterie gedompeld blijft. Wie heeft geloof en respect genoeg om aan dat mysterie aandacht te geven en zichzelf als 'de onbekende' te aanvaarden? God helpe de mens die veronderstelt alles over zichzelf te weten."
Ik denk dat hij hier precies aangeeft wat ik vaak nog zo moeilijk vind: nieuwsgierig zijn naar mezelf. Terug gaan naar mijn innerlijk kind. Dat kind dat zich nog laat leiden door het leven. Dat zich laat leiden door Zijn mysterie, zou Merton zeggen. Ik op mijn beurt kan mij weer laten leiden door dat kind in mij.
En ja hoor, daar is het verlangen: mij te herinneren wie ik ten diepste ben.

Van angst naar overgave

Zo vlak voor mijn vertrek naar de meditatiedagen met Miek Pot, kruipt de spanning omhoog. Ik schreef het al in een reactie op het berichtje van Marrit van gisteren: het voelt toch een beetje als een 'tour de force' die ik aanga.
Hoeveel verzet ga ik tegenkomen? Ik ben niet meer onbevooroordeeld, als de vorige keer. Toen stapte ik er met een open vizier in. Nu weet ik dat ik toen halverwege de week het gevoel had compleet gek te worden van het al maar toenemende lawaai in mijn hoofd.
Het voelt toch een beetje als de uren voordat je een prestatie gaat leveren, terwijl mediteren dat juist niet is. Als  ik een berg ga beklimmen weet ik ook van tevoren dat het vooral in het begin afzien zal zijn. Dat het even duurt voordat ik me over kan geven aan wat ik aan het doen ben. Dat ik me juist in het begin af zal vragen waarom ik dit ook alweer wilde.
Deze retraite voelt ook aan als een lange tocht, een marathon. Het zal niet de hele tijd feest zijn, dat besef ik zo vlak voor vertrek heel goed. Maar ik weet ook dat de beloning groot zal zijn. Ik ga mezelf een aantal dagen onderdompelen in het blijven bij wat er is. Ik ga mijn tijd steken in het trainen van mijn meditatiespieren en daarvan weet ik dat ik er nog heel lang plezier van zal hebben.
Okee. Daar gaan we.

Vilt voor hart en ziel- meditatie

Meditatie en de stilte

Dat verlangen van mij, die weemoed. Ik heb er een dubbel gevoel over. Het is zo duidelijk tweeledig, dat ik me er wat gespleten door voel.
Aan de ene kant lijkt het alsof er op die momenten van weemoedigheid iets mis met mijn leven zoals het nu is. Het is niet goed zo, want ik heb heimwee. Wil thuiskomen.
Aan de andere kant besef ik dat het een universeel gevoel is, want wij mensen zijn door ons mens-zijn afgesneden van ons thuis, de Bron, onze goddelijke Oorsprong. Weemoed en heimwee dekken de lading wat dat betreft heel mooi, want ze vertellen mij heel kernachtig over een verlangen naar een 'ooit'.
Ooit. Het is eens zo geweest. Het zal weer zo zijn. God is begin en einde, stond er op mijn vaders bidprentje.
Meditatie is mijn poort naar huis. Als ik ga zitten stel ik mij open, want op die momenten is het helemaal veilig om dat te doen. In het dagelijks leven merkt ik maar al te vaak dat het moeilijk is om open te zijn. Verwarrend ook. Ik heb dan te maken met mensen en mensen laten, net als ik, maar al te vaak hun ego spreken. Tijdens een meditatie heb ik te maken met die stille, liefdevolle ruimte. Er is niets om bang voor te zijn. Het is helemaal veilig om me open te stellen en te voelen hoe de vlag erbij hangt. Ik zie mezelf zoals ik ben op dat moment. Okee, dat is vaak confronterend, maar het is niet zo dat ik daar dan negatief of depri van word. Op de een of andere manier liggen deze dingen liefdevol ingebed en ben ik me er diep van binnen van bewust dat dit alles gewoon één van de mogelijkheden is waarop een mens er kan zijn hier op aarde. Het kan anders, maar het kan net zo goed zo en dat is ook goed.
Ik ben verliefd op de stilte, zei ik gisteren al, maar de poort er naar toe is me net zo dierbaar.

Ik heb de stilte lief

Heb de stilte lief boven alle dingen: zij zal je een vrucht aandragen

die in woorden onmogelijk beschreven kan worden.

In het begin zijn wij het, die onszelf dwingen te zwijgen.

Maar vervolgens groeit er uit ons zwijgen iets wat 

ons tot het zwijgen aantrekt.

Isaac van Ninivé

(Syrische woestijnmonnik, 7e eeuw)

In aanloop naar de retraite met Miek Pot die aanstaande zondag start, lees ik nog eens in De grote stilte. Het boek is één groot pleidooi voor stil worden, stil zijn, maar vooral: verliefd worden op de stilte. Volgens Miek Pot is stil worden synoniem met thuiskomen bij jezelf.

"Het is in de meditatie zo klaar als een klontje, zonder moreel oordeel maar met duidelijkheid en aanvaarding. Het is wat het is. In de stilte weten we. Dat wil zeggen dat we in contact komen met de kennis van het hart. En het hart weet."

In de stilte weet je. "Je hoeft geen doelen meer te formuleren, want dat wordt voor jou gedaan." Dit sluit heel mooi aan bij de les van Tara Brach over 'the backward step'. Ook Miek Pot is er van overtuigd dat ze niet ondanks, maar dankzij dit loslaten van doelen, zal bereiken wat goed voor haar is.

Ik heb ontzettend veel zin om zondag naar het dominicaner klooster in Huissen te gaan voor een korte meditatieweek. Mijn laptop gaat mee, dus ik kan ook tussendoor schrijven over mijn ervaringen daar.

Mocht je er enthousiast van worden, dan kun je zelf ook een retraite met Miek Pot meemaken, want ze geeft er nog twee in de eerste helft van het nieuwe jaar.

Pleidooi voor een sober leven

Vanochtend was ik in het winkelcentrum van de naburige wijk. Ik realiseerde me dat ik al heel lang niet meer in winkels geweest was. Boodschappen die doe ik wel (hoewel... met dat pootje heeft manlief die veelal gedaan de afgelopen tijd), maar ik loop niet meer zomaar een winkel binnen.
Dat heeft alles te maken met het feit dat ik tegenwoordig een persoonlijk besteedbaar inkomen van 70 euro per maand heb. Dit is mijn zak- en kleedgeld. En omdat ik het niet fijn vind om mijn spaargeld te besteden aan allerlei kleine maandelijkse dingen, is dit waar ik het mee doe. Kleding en schoenen heb ik vooralsnog helemaal niet nodig, dus dat is gemakkelijk. Mijn spaargeld spreek ik dat alleen aan als ik, net als komende week, op een retraite wil of een workshop wil volgen.
Ik ben dus helemaal niet zielig. Het is zelfs wel rustig zo. Ik ga niet meer zomaar naar 'de stad' en vlucht dus ook niet zo gauw weg van mijn onrust. De impuls om naar 'de stad' te fietsen is snel weg als ik me afvraag wat ik daar ga doen.
"O, nee, dat doe ik niet meer," zeg ik gewoon tegen mezelf. Ik kreeg daarnet een mailtje van de Hema binnen en las dat ze vandaag kortingen gaven op het hele assortiment. Voorheen zou ik zeker even binnengelopen zijn, maar dat doe ik dus niet meer. Ik heb niets echt nodig. Punt.
Het is even afkicken, maar daarna is het helemaal niet erg meer. Ik besef heel goed dat ik gemakkelijk praten heb met die spaarrekening achter de hand, maar toch. Het is het overwegen waard om jezelf eens bewust op rantsoen te zetten en met het gespaarde geld iets écht leuks te doen of het gewoon te doneren aan een goed doel.
Hé, dat lijkt wel een kerstgedachte ;-)

The backward step

Vanmiddag zag ik op de site van Tara Brach een van haar lezingen en wat sluit die mooi aan bij wat ik aan het lezen en leren ben! Het is een vrij lange opname, maar erg de moeite waard.
Tara Brach vertelt onder andere over De backward step, een term uit het Zenboeddhisme. Het komt er op neer dat hoe meer je probeert iets te bereiken, hoe minder het je lukt. "We're not moving forward on this spiritual path trying to get somewhere, we're actually relaxing back wakefully into what is already right here."
Nee, niet nieuw, ik weet het, maar ik kan het niet vaak genoeg op een inspirerende manier horen.
Ook Tara Brach heeft het hier over 'a limited sense of self' dat we er maar al te vaak op na houden. Dat we geloven in verhaaltjes over onszelf. Dat we die verhaaltjes verzinnen om onszelf te beschermen tegen nog meer pijn. Het sluit allemaal naadloos aan bij wat ik lees in het boek van Kristin Neff.
Even kijken dus, dit filmpje is jouw bron van inspiratie voor van vandaag. Enjoy it.

Zelfcompassie - dl 2

Ik lees verder in Zelfcompassie - stop jezelf te veroordelen, het laatste boek van Kristin Neff.
"Wanneer we erkennen dat we het product zijn van talloze factoren waarmee we ons normaal gesproken niet per se identificeren, hoeven we onze 'persoonlijke gevoelens' niet zo persoonlijk op te vatten. Wanneer we het ingewikkelde weefsel van oorzaken en omstandigheden erkennen, waarin we allemaal zijn ingebed, kunnen we veel minder kritisch tegenover onszelf en anderen staan. Als we dat 'interzijn' [uitdrukking van Thich Nhat Hahn waarmee hij al die dingen bedoelt die een voorname rol hebben gespeeld bij het creëren van de persoon die we nu zijn] werkelijk door en door begrijpen, zijn we in staat compassie te voelen voor het feit dat we ons best doen met de middelen die het leven ons ter beschikking heeft gegeven."
Daarna deed ik een oefening die uit vijf vragen bestond. Ik moest een karaktertrek kiezen waar ik mezelf vaak voor veroordeel en daarna vijf vragen beantwoorden. Ik neem ze even heel verkort over:
1) Hoe vaak vertoon je die karaktertrek?
2) Zijn er bepaalde omstandigheden waarbij die karaktertrek naar voren komt?
3) Wat zijn zoal de oorzaken en achtergronden van deze karaktertrek?
4) Heb je deze trek opzettelijk ontwikkeld en heb je er veel over te zeggen of je deze karaktertrek vertoont?
5) Wat gebeurt er als je de beschrijving van jezelf nu eens anders formuleert waardoor je jezelf niet meer definieert als iemand die die bepaalde karaktertrek vertoont? Je er dus niet meer zo mee indentificeert?
"Ik ben een kwaad type" wordt dan "Er zijn omstandigheden waarin ik af en toe heel kwaad kan worden".
Het zijn geen opzienbarende dingen die ik lees, maar het doet me wel heel veel goed om alles wat met jezelf veroordelen te maken heeft eens duidelijk op een rijtje gepresenteerd te krijgen. En vooral nog eens te lezen hoe het anders, veel beter, kan.