Smoezen pletten

En toen ben ik Mariëlle gaan bellen (die een boek voor mij gaat opsnorren) en naar de stad gefietst voor een rondje boekhandel en Broodnodig. Hier had ik hulp bij nodig, zoveel was duidelijk.
Om half twaalf zat ik achter DE koffie en HET kaneelbroodje met een heel fijn boek: De Z(Z)P'er als merk. On- en offline personal branding. Het is een boekje in de serie van VKbanen.nl.
Ik ben er erg blij van geworden. Wat blijkt? Ik ben uit mezelf op de goede manier aan de weg aan het timmeren.
"Maak jouw werk persoonlijk en het ontstijgt het functionele. Neem jezelf mee naar je werk. Stop jouw ideeën, inspiratie, jouw vonk, creativiteit en initiatief in je werk en je wordt onvervangbaar. De authentieke toegevoegde waarde die je levert wordt onnavolgbaar. Neem je werk persoonlijk en je ontstijgt de massa en het functionele."
Dat is precies wat mij heel helder geworden is de afgelopen dagen. IK ga het doen. Op mijn unieke manier. En dat is precies waardoor het kans van slagen heeft. Zo ontzettend leuk om dat zwart op wit te zien staan!
"Door continu actie te blijven ondernemen, elke dag weer, houd je het mechanisme draaiend waarmee jouw droombaan realiteit wordt," zeggen Huub van Zwieten en Martine van den Hoed. ... "Maar de machine hapert door je eigen innerlijke weerstand." ... "De truc is om niet op zoek te gaan naar manieren om van jouw onzekerheid af te komen, maar om in actie te komen, ondanks de af en toe aanwezige onzekerheid en twijfel."
Hoe je dat doet? Daar komtie: de smoezenpletter!
Ik had hem zonder dat ik het in de gaten had vanochtend al gebruikt. Ik hoef namelijk alleen maar de juiste vragen te stellen zodat ik wél in actie kan komen.
"Ik weet niet waar ik moet beginnen
De smoezenpletter stelt de vragen:
- Waar moet ik beginnen?
- Wat kan ik doen om te ontdekken waar ik moet beginnen?"
Hartstikke mooi. Mijn machinerie is in werking gezet.

Chaos is goed

Hoei, wat stroomt er veel energie door mijn lijf! Teveel. Als ik nu geen kwetsbaar pootje had, rende ik even een rondje om het huis.
Hoe begin ik in die chaos?
Ik heb echt geen idee.
Maar... chaos is goed, zou manlief zeggen.
En dus heb ik mijn uitkerende instantie nog maar eens gebeld en geïnformeerd of ik niet alsnog aan het traject van het IMK kan deelnemen waarbij je op weg geholpen wordt naar een eigen onderneming. Daar word ik later vandaag over teruggebeld.
Het is wat.
Hoei, zeg ik nog maar eens.
Kent iemand dit gevoel?

Durven, angst en spijt

Alles heeft zich opnieuw gezet. Het evenwicht is hersteld en ik voel dat mij iets heel wezenlijks toegevallen is afgelopen donderdagochtend.
Hoe belangrijk het kennen van 'mijn waarheid' is, merk ik nu weer. Het beeld wordt helderder en helderder. Ik weet nu wat mij keer op keer onderuit haalt. Ik weet nu waar ik mee te dealen heb. Niet vaag, maar precies en dat maakt het reageren doeltreffender.
Er is wat aan het borrelen. Er worden plannen gesmeed. Zo'n baan bij een werkgever, dat is uiteindelijk niet wat ik wil. Ik wil het zelf gaan doen en schrijven gaat daarin een belangrijke rol spelen. Zelf stukjes schrijven, maar ook schrijven met anderen. Ideeën waarvan ik voorheen altijd dacht dat er al zoveel aanbod van is, maar waarvan ik nu beseft dat het valt of staat bij degene die ze aanbiedt. En daarin ben ik net zo uniek als ieder ander.
Ik weet hoe ik het zelf altijd zo fijn vind en daar ga ik vanuit. Alleen op die manier wordt het een aanbod dat alleen bij mij te krijgen is. Hoe ik het op poten ga zetten weet ik nog niet precies, maar er is al een lijstje. Zo concreet ben ik nog niet eerder geweest.
Het is ook wel wat beangstigend. Positieve energie. Zin om iets uit te gaan zoeken.
In de stroom stappen, noemde een vriendin het deze week. Zo voelt het ook. Er is iets wat me begint voort te stuwen en dat is wel heel spannend. Ik wil me er graag aan overgeven, maar er is nog steeds dat stuk in mij dat dit niet durft. Bang is voor de teleurstelling en de mislukking.
Gelukkig heb ik tegenwoordig een doeltreffende tegenhanger:
Ik kan alleen spijt kan krijgen van iets wat ik niet gedurfd heb, niet van iets wat ik wel gedurfd heb.

(Naschrift op 9 januari: Deze uitspraak blijkt van niemand minder dan Linda de Mol te zijn ;-) "Just do it," was haar motto zei ze gisteren bij Hanneke Groenteman, en legde het aan de hand van mijn tegenhanger verder uit. Heb vast een interview met haar gelezen ergens de afgelopen weken.)

De angel

Vanochtend was het er weer, dat gevoel. Alles is zinloos, gaat nergens over.
Ik ging zitten, als een ware krijger.
Het gevoel werd erger, sneed me als een zwaard vanuit mijn buik naar boven toe open. In mijn buik bleef een klont zitten. De neiging er vandaan te bewegen heb ik gemakkelijk kunnen weerstaan. Ik ben erbij gebleven en er is me veel duidelijk geworden.
Ik stel teleur.
Ik stel anderen teleur en ik stel mezelf teleur.
Zo heb ik het nog nooit verwoord en ik weet nu dat dit klopt. Dit is mijn waarheid. Dit is wat mij in de weg zit.
Het is niet veel anders dan wat ik al dacht, maar toch ben ik blij met deze nauwkeurige formulering. Ik schreef al vaker over mijn faalangst, dat ik zoveel moeite heb met verwachtingen. Het is allemaal waar, maar de echte angel heb ik vanochtend gevonden.
Ik stel teleur.
Ik huilde, dikke tranen. Toen werd het stiller en stiller en kwam het besef bovendrijven dat ik de moeite waard ben. Ik ben een bijzonder mens, vooral door deze zoektocht.
Het is allemaal goed. Ik ook.

Chagall  - Verdreven uit het paradijs

Cool loneliness

Loneliness is not a problem.
Loneliness is nothing to be solved.
The same is true for any other experience we have.

Wij zitten allemaal in hetzelfde schuitje. We zitten in een lichaam waar we al dan niet blij mee zijn op een plek waar we al dan niet blij mee zijn in omstandigheden waar we al dan niet blij mee zijn. Tegelijkertijd realiseren we ons dat het leven in wezen een verdomd eenzame bedoening is.
"We are fundamentally alone and there is nothing anywhere to hold on to," zegt Pema Chödrön.
Tegelijkertijd is ze er heel stellig over dat die eenzaamheid geen probleem is. Niet opgelost hoeft te worden. Net zoals al die andere stekelige ervaringen niet opgelost hoeven te worden. Juist niet, want het zijn toegangspoorten naar die ongekunstelde staat van zijn.
Het is zaak je open te stellen. Erbij te blijven. De neiging te weerstaan om naar links of rechts te gaan om je van die eenzaamheid vandaan te bewegen. Lukt je dat, dan sta je in het midden, zonder referentiepunt. Alleen. Daarin te rusten, noemt Pema Chödrön 'cool loneliness'. Je raakt er niet van over je toeren dat er geen oplossing is, dat je geen grond onder je voeten voelt.
Het mooie is dat die stekelige ervaringen als eenzaamheid en angst de toegangspoorten vormen tot die oneindige ruimte van ons menselijke hart. Ik hoef mezelf alleen maar met een liefdevolle en mededogende blik  te bezien om te voelen dat dit niet alleen mijn pijn is, maar de pijn van iedere mens.
Regelmatig mediteren helpt me die middenweg te gaan. Uit dat geconditioneerde te blijven, weg uit dat verhaal dat mij vertelt wat er allemaal niet goed is.
Het helpt mij de weg naar mezelf terug te vinden zodat ik er kan zijn voor mezelf.

illustratie: Barbara Tammes

Leven vanuit verbondenheid

Gisteren in bed zag het er allemaal donker en somber uit. Ik was me er volledig van bewust dat het mijn gedachten waren die mij dat gevoel bezorgden.
Stop! riep ik mezelf toe. Ik voelde hoe lekker ik op de matras lag en hoorde de stormwind buiten. Niets aan het handje.
En toch heb ik daar moeite mee. Is dat nu de manier? Is dat niet gewoon een geval van mindfull je kop in het zand steken?
Af en toe weet ik het echt niet meer. Wanneer mag ik me met recht zorgen maken en wanneer mag ik met recht de conclusie trekken dat er rigoureuze maatregelen vereist zijn? Wanneer ben ik de zaak aan het goedpraten doordat ik alleen maar mijn zegeningen wil tellen?
Met andere woorden: Hoe krijg ik De Waarheid onder al die stront vandaan?
Gisteren keek ik naar de volgende twee afleveringen van Six Feet Under. Nate wordt 40 en op zijn 'surpriseparty' verzucht hij dat hij het maar een verdomd eenzame bedoening vindt. Leven. De vrouw naast hem wijst hem er fijntjes op dat hij toch een vrouw heeft en een kind. Ja, maar het is eenzaam. Je wil echt contact, maar je kunt er nooit van op aan dat er iemand is als jouw trein aankomt. Zoiets zegt hij. Ik snapte hem helemaal.
Het lijkt wel of ik steeds beter besef hoe eenzaam het leven is als het me niet lukt om buiten mijn eigen beperkte ikje te kijken. Lukt het me niet te leven vanuit verbondenheid, dan blijf ik dobberen op een grote oceaan. In m'n eentje. Me druk maken over een mislukt leven. Me eenzaam voelen. Ook al heb ik familie en een paar lieve vriendinnen om me heen.
Ik heb Pema er weer eens bij nodig, merk ik. Dat is niet erg, ben dankbaar dat zij er is als wijze raadsvrouw op mijn pad.

En wat was het goede nieuws vandaag? Mijn gips is vanochtend losgesneden met een soortement van cirkelzaag! Ik ben heerlijk onder de douche geweest, heb mijn verwaarloosde voet gescrubt en ingevet en mijn benen lekker glad geschoren. Wat een zaligheid!

2011: het jaar van Zielekruid

Vandaag is het de tweede dag van het nieuwe jaar en ik heb mijn evenwicht nog niet hervonden.

Een jaarwisseling doet mij altijd op mijn grondvesten trillen. Op zich zou dat niet zo'n punt zijn als het maar niet zoveel negativiteit met zich mee zou brengen. Het lijkt wel of het voor mij onmogelijk is om een jaar positief af te sluiten. 

Er is tijdens de jaarwisseling vooral heel veel niet goed, daar komt het in het kort op neer. Opeens wil ik me weer conformeren aan de massa. Een baan hebben, nergens tijd voor hebben en tussendoor een weekje weg met vrienden. 

Nu ik het zo neer typ weet ik al dat dit het niet is voor mij.  

Daarnet had ik een gesprekje met mijn hart. Ik was namelijk te onrustig om te schrijven.

Mijn hart vertelde me dat die onrust aanvoelde alsof ik mijn boot probeerde te sturen in zwaar weer, Het raadde mij aan alles los te laten tot de storm geluwd was. Dit zijn geen originele woorden, ik weet het, maar het is daardoor wel duidelijke taal. Ik wil ergens heen. Ik wil een koers. Ik wil land in zicht. Ik wil het, ik wil het, ik wil het! Ja, dat zal allemaal wel, maar het is effe nog niet zo ver. 

En toch.

Het afgelopen jaar was het jaar van Zielekruid. Ik ben er in februari mee gestart en heb 212 berichten de wereld in gestuurd. Uiteindelijk is de site 11.000 keer bezocht. Een gemiddelde van 1000 hits per maand. Dat is toch een mooie ontwikkeling. Ik heb laten zien dat ik bijna dagelijks een stukje kan schrijven waar een kop en een staart aan zit. Het geeft me zelfvertrouwen, want ik laat met Zielekruid zien dat er wel degelijk een soort van discipline of motivatie in mij op kan wellen waardoor ik dingen consequent en met liefde blijf doen. 

Het is wel degelijk goed zo.