Zitten, Zijn en Zwijgen (2)

Ik wil wegvliegen. Ik wil naar het geluk. Dat gevoel was er toen ik ging zitten vanochtend.
Ik kon het ruiken, die vervulling. Daar wilde ik eindelijk wel eens zijn. Op die plek waar ik tot mijn recht kom.
Maar ik zat daar op mijn bankje voor mijn altaartje, de gebruikelijke plek om te mediteren.
Mijn verhaal. Iedere keer weer dat verhaal van mij dat ik maar alvast vooruit vertel. Niet dat er iets mis is met dromen en fantaseren, hoor, maar tijdens de meditatie oefen ik nu juist om uit die netten te blijven. Voor ik het weet zit ik verstrikt in mijn (fantasie)verhaal.
Zitten. Ik voel hoe ik geknield zit. Rechte rug. Voel de lucht in en uit mij stromen. Ik leef. Voel mijn handen, gevouwen in mijn schoot. De neusgaten open zodat de lucht gemakkelijk naar binnen kan stromen. Zijn. Meer hoeft de komende 25 minuten niet.
Zo begint mijn meditatie toch nog wat talig. Dat is niet erg. Het helpt me te zakken in het zijn. Stil te worden. Bewust te worden van wat er speelt. Stap uit je verhaal, zeg ik tegen mezelf als ik weer aan het fantaseren sla. Dat is alles.
Als het stil is geniet ik op een manier die anders is dan het genieten in het dagelijks leven. Het is een genieten dat niet stoort. Het lijkt alsof ik omhuld ben door een doorzichtige deken van dankbaarheid waar ik me bewust van ben. Het is een bewustzijn uit een andere laag, het ego heeft er niets mee van doen. Dankbaarheid vanuit het ego brengt een stroom van nieuwe gedachten op gang en dat doet dit niet. Dit is er gewoon.
Zitten, zwijgen, zijn.
Heb jij het jezelf al cadeau gedaan?

Energetisch

geen houden aan

iets dringt zich aan me

opgevoerd ook

tsss die druk

het wil eruit

op eigen poten

ergens staan

te kijk graag

wel lekker hoor

zo 

energetisch

Ik voldoe

Als je nog niet buiten bent geweest, moet je het zeker nog doen. Het is heerlijk fris, zonnig en helder vandaag. Ik kon het voorjaar al ruiken. Het idee dat er nog een paar koude weken aan kunnen komen met ijs en sneeuw gaat er bij mij niet meer in. Laat het nieuwe leven maar tevoorschijn komen! Letterlijk en figuurlijk ;-)
Vandaag kreeg ik van mijn uitkerende instantie toestemming om het IMK-traject alsnog op te pakken! Dat is goed nieuws, want dat houdt in dat ik gecoacht word gedurende dit spannende proces, maar vooral ook dat ik niet hoef te solliciteren en me volledig op het opzetten van mijn bedrijfje kan richten. Enige voorbehoud is vooralsnog dat het IMK mijn plannen concreet en levensvatbaar genoeg vindt om met mij in zee te gaan.
Ik vind het echt superleuk. De energie stroomt door mijn lijf en dat voelt goed.
In het eerdere intake-gesprek met het IMK werd naar het beroep van mijn vader gevraagd. Ik vertelde toen dat hij zelfstandig gevestigd architect was. Ook een ZZP-er dus. Daar moet ik af en toe aan denken en dan stel ik me voor hoe hij me zou stimuleren in deze stap als hij nog geleefd had. Gewoon als iemand die begrijpt hoe fijn het is om je eigen ding te doen en zelfstandig en onafhankelijk te zijn.
Nog steeds verbaas ik me over deze frisse wind. Over de energie die het hele idee me geeft. Maar vooral over het feit dat die overtuigingen die me zo lang belemmerden, hun greep verloren lijken te hebben. Opeens. Sinds die meditatiesessie waarin de angel zich in precieze bewoordingen aan mij openbaarde lijkt het tij gekeerd te zijn. Alsof deze belangrijkste overtuiging het licht niet kon verdragen en oploste als sneeuw voor de zon.
Ik voldoe.

Smoezen pletten

En toen ben ik Mariëlle gaan bellen (die een boek voor mij gaat opsnorren) en naar de stad gefietst voor een rondje boekhandel en Broodnodig. Hier had ik hulp bij nodig, zoveel was duidelijk.
Om half twaalf zat ik achter DE koffie en HET kaneelbroodje met een heel fijn boek: De Z(Z)P'er als merk. On- en offline personal branding. Het is een boekje in de serie van VKbanen.nl.
Ik ben er erg blij van geworden. Wat blijkt? Ik ben uit mezelf op de goede manier aan de weg aan het timmeren.
"Maak jouw werk persoonlijk en het ontstijgt het functionele. Neem jezelf mee naar je werk. Stop jouw ideeën, inspiratie, jouw vonk, creativiteit en initiatief in je werk en je wordt onvervangbaar. De authentieke toegevoegde waarde die je levert wordt onnavolgbaar. Neem je werk persoonlijk en je ontstijgt de massa en het functionele."
Dat is precies wat mij heel helder geworden is de afgelopen dagen. IK ga het doen. Op mijn unieke manier. En dat is precies waardoor het kans van slagen heeft. Zo ontzettend leuk om dat zwart op wit te zien staan!
"Door continu actie te blijven ondernemen, elke dag weer, houd je het mechanisme draaiend waarmee jouw droombaan realiteit wordt," zeggen Huub van Zwieten en Martine van den Hoed. ... "Maar de machine hapert door je eigen innerlijke weerstand." ... "De truc is om niet op zoek te gaan naar manieren om van jouw onzekerheid af te komen, maar om in actie te komen, ondanks de af en toe aanwezige onzekerheid en twijfel."
Hoe je dat doet? Daar komtie: de smoezenpletter!
Ik had hem zonder dat ik het in de gaten had vanochtend al gebruikt. Ik hoef namelijk alleen maar de juiste vragen te stellen zodat ik wél in actie kan komen.
"Ik weet niet waar ik moet beginnen
De smoezenpletter stelt de vragen:
- Waar moet ik beginnen?
- Wat kan ik doen om te ontdekken waar ik moet beginnen?"
Hartstikke mooi. Mijn machinerie is in werking gezet.

Chaos is goed

Hoei, wat stroomt er veel energie door mijn lijf! Teveel. Als ik nu geen kwetsbaar pootje had, rende ik even een rondje om het huis.
Hoe begin ik in die chaos?
Ik heb echt geen idee.
Maar... chaos is goed, zou manlief zeggen.
En dus heb ik mijn uitkerende instantie nog maar eens gebeld en geïnformeerd of ik niet alsnog aan het traject van het IMK kan deelnemen waarbij je op weg geholpen wordt naar een eigen onderneming. Daar word ik later vandaag over teruggebeld.
Het is wat.
Hoei, zeg ik nog maar eens.
Kent iemand dit gevoel?

Durven, angst en spijt

Alles heeft zich opnieuw gezet. Het evenwicht is hersteld en ik voel dat mij iets heel wezenlijks toegevallen is afgelopen donderdagochtend.
Hoe belangrijk het kennen van 'mijn waarheid' is, merk ik nu weer. Het beeld wordt helderder en helderder. Ik weet nu wat mij keer op keer onderuit haalt. Ik weet nu waar ik mee te dealen heb. Niet vaag, maar precies en dat maakt het reageren doeltreffender.
Er is wat aan het borrelen. Er worden plannen gesmeed. Zo'n baan bij een werkgever, dat is uiteindelijk niet wat ik wil. Ik wil het zelf gaan doen en schrijven gaat daarin een belangrijke rol spelen. Zelf stukjes schrijven, maar ook schrijven met anderen. Ideeën waarvan ik voorheen altijd dacht dat er al zoveel aanbod van is, maar waarvan ik nu beseft dat het valt of staat bij degene die ze aanbiedt. En daarin ben ik net zo uniek als ieder ander.
Ik weet hoe ik het zelf altijd zo fijn vind en daar ga ik vanuit. Alleen op die manier wordt het een aanbod dat alleen bij mij te krijgen is. Hoe ik het op poten ga zetten weet ik nog niet precies, maar er is al een lijstje. Zo concreet ben ik nog niet eerder geweest.
Het is ook wel wat beangstigend. Positieve energie. Zin om iets uit te gaan zoeken.
In de stroom stappen, noemde een vriendin het deze week. Zo voelt het ook. Er is iets wat me begint voort te stuwen en dat is wel heel spannend. Ik wil me er graag aan overgeven, maar er is nog steeds dat stuk in mij dat dit niet durft. Bang is voor de teleurstelling en de mislukking.
Gelukkig heb ik tegenwoordig een doeltreffende tegenhanger:
Ik kan alleen spijt kan krijgen van iets wat ik niet gedurfd heb, niet van iets wat ik wel gedurfd heb.

(Naschrift op 9 januari: Deze uitspraak blijkt van niemand minder dan Linda de Mol te zijn ;-) "Just do it," was haar motto zei ze gisteren bij Hanneke Groenteman, en legde het aan de hand van mijn tegenhanger verder uit. Heb vast een interview met haar gelezen ergens de afgelopen weken.)

De angel

Vanochtend was het er weer, dat gevoel. Alles is zinloos, gaat nergens over.
Ik ging zitten, als een ware krijger.
Het gevoel werd erger, sneed me als een zwaard vanuit mijn buik naar boven toe open. In mijn buik bleef een klont zitten. De neiging er vandaan te bewegen heb ik gemakkelijk kunnen weerstaan. Ik ben erbij gebleven en er is me veel duidelijk geworden.
Ik stel teleur.
Ik stel anderen teleur en ik stel mezelf teleur.
Zo heb ik het nog nooit verwoord en ik weet nu dat dit klopt. Dit is mijn waarheid. Dit is wat mij in de weg zit.
Het is niet veel anders dan wat ik al dacht, maar toch ben ik blij met deze nauwkeurige formulering. Ik schreef al vaker over mijn faalangst, dat ik zoveel moeite heb met verwachtingen. Het is allemaal waar, maar de echte angel heb ik vanochtend gevonden.
Ik stel teleur.
Ik huilde, dikke tranen. Toen werd het stiller en stiller en kwam het besef bovendrijven dat ik de moeite waard ben. Ik ben een bijzonder mens, vooral door deze zoektocht.
Het is allemaal goed. Ik ook.

Chagall  - Verdreven uit het paradijs