Aansporing

Wij sporen u aan,

ontdek onder het bekende

het bijzondere.

Breng onder het dagelijkse

het onverklaarbare aan het licht.

Laat ieder ding dat gewoon heet,

u verontrusten.

- Bertolt Brecht -

 

De herberg van het hart

"Kijk," zegt Rumi, "deze wereld van vormen en verschijnselen is als de maan. Het is de wereld van het vele. De wereld van het ene, van de essentie, is als de zon.
Gedurende de nacht kunnen wij de zon niet zien, maar wij kunnen de maan als baken gebruiken. De maan geeft geen licht vanuit zichzelf, zij reflecteert het licht van de zon. Zo ook reflecteren de ogen van de mensen als een maan het licht van de zon als hun hart geopend is.
Zonder besef van het ene verliezen wij ons in het vele."
Daar gaat het Rumi om: dat zijn leerlingen de aanwezigheid van de Ene in hun eigen hart vinden. Dat zij de kaars van hun ego uitblazen en de dageraad in hun eigen ogen weten.
De zoektocht naar de plaats waar de innerlijke wereld en de uiterlijke wereld, onze spirituele wereld en de wijze waarop wij deze vorm geven, één zijn, ligt diep in ons menszijn verankerd, zeggen Hein Stufkens en Marcel Derkse in De herberg van het hart.
Ons tot leven komen hangt af van ons vermogen ons over te geven aan de weg van ons hart, zoals Rumi de weg naar binnen noemt. Ons overgeven aan ons essentiële zelf, is ons overgeven aan God. Een religieuze ervaring is er dan ook één waarbij je 'in verbinding' bent. De twee werelden vallen een moment samen.

Al ruim een week is mijn lichaam in opstand. Migraine en sinds gisteren ook nog buikpijn.
Ik was bezig uit liefde voor de maan.
Ik besef dat ik op heel veel benen hink, zwalk en vanalles probeer af te dwingen.
Een koers, die heb ik nodig.
Waartoe word ik geroepen? Wat heeft mijn hart mij te vertellen?
Een keuze heb ik nodig. Een doel waar ik met heel mijn essentiële zelf achter kan gaan staan en waar ik me ook aan over wil geven. Dit is wat er in mij roept. Er zullen moeilijke tijden komen, maar die kan ik aan, want ook die gaan weer voorbij. Ik zet mijn stappen en kom dichterbij.

Met mijn hele hebben en houden sta ik dus nog steeds op die drempel, of ik het nu fijn vind of niet.

- Rumi - 

Maan

Eilanden in een woeste oceaan

Een vriendin reageerde op mijn blogtekst van vanochtend met de vraag: moet ik me zorgen gaan maken?
Hoewel ik me op het moment van schrijven niet ongelukkig voelde, is de dag er wel een van zieleroerselen geworden. De toon was gezet blijkbaar.
Ik ben naar het centrum gewandeld omdat het zulk mooi weer was en uiteindelijk ook weer terug gelopen en niet met de bus zoals ik van plan was. Onderweg roerde mijn ziel zich dus. Of mijn hart.
Wat ik me afvroeg was waarom de meeste mensen een Zeer Dramatisch Gebeurtenis nodig hebben om te beseffen waar het om draait in het leven. Of een Ongeneeslijke Ziekte. Ik wil niet dat ik eerst ziek moet worden om de juiste keuzes te kunnen maken.
Afgelopen weekend las ik gewoontegetrouw in de NRC het artikel in de serie Het laatste woord. Deze keer viel mij op dat de mevrouw haar hele leven hard gewerkt had en eigenlijk nu pas het gevoel had dat ze echt aan het leven was. Echt genoot van haar leven.
Wat is dat toch? Het fascineert me mateloos.
Wat maakt het zo ontzettend moeilijk alle ballast los te laten en gewoon te gaan leven? Is het zo simpel dat ik de dingen waar ik de meeste energie in gestoken heb, het moeilijkst loslaat? Misschien wel.
Ik heb lang gedacht dat ik diep van binnen zwaar depressief was. Nu denk ik dat dat niet het geval is. Ik kan wel degelijk van het leven genieten. Heel goed zelfs. Toch heb ik er tegelijkertijd een zeer zware dobber aan.
In het moment ben ik gelukkig en zie ik de schoonheid vrijwel overal. Maar die momenten in het nu ervaar ik als eilanden in een woeste oceaan. Eilanden met een steiger waar ik met mijn scheepje aan kan meren om tot rust te komen.

Gekend worden

Ik lees De reis naar binnen van Joke Litjens. Ze schetst twaalf portretten van vrouwen die hebben geknokt om uiteindelijk hun leven te leiden zoals ze dat zelf wilden. Voor elk van hen spelen spiritualiteit en geloof een belangrijke rol.
Eén van de vrouwen is Annemiek Schrijver. "Kunnen jullie nog niet één uur met mij waken?" verwijt Jezus onder andere Petrus in Getsemane. Terwijl Jezus in doodsangst bidt tot God, zijn zijn leerlingen in slaap gevallen.
"Waarom kan niemand een uur met Hem waken? Dat is toch ongeveer het enige wat ik probeer te doen? Deze vraag: Kan er niet eens iemand met mij waken, heb ik omgedraaid in: Ben ik in staat om te waken, om iemand echt te zien zoals hij bedoeld is?" zegt Annemiek Schrijver.
Kunnen waken heeft ook te maken met de kunst je hart open te houden in moeilijke tijden. Erbij blijven en de situatie niet anders willen hebben dan hij is. Er eerlijk naar willen kijken.
De weg van de krijger gaan.
Annemiek vertelt ook over de relatie die ze verbrak: "Ik heb de mooiste en liefste man van de wereld achter me gelaten en ben na achttien jaar weggegaan en ik weet niet wie die man is. Ik houd vreselijk veel van hem, maar ik kan hem wezenlijk niet bereiken. En ik vraag me niet eens af hoe dat omgekeerd is."
Heel confronterend vind ik haar bijdrage. Want uiteindelijk is dat wel waar het om gaat: niet bang zijn voor wat je te horen of te zien zal krijgen. Alles mag er zijn, hoe pijnlijk ook. Het is er namelijk toch al, of ik het nu wil weten of niet.

Mijn lijntje met God

Gisteren ging ik naar Hattem voor de eerste bijeenkomst van het jaartraject Ondernemen vanuit Bezieling. Ik heb er een concrete (nog geheime) doelstelling voor mezelf geformuleerd die mij verraste.

Wat ik er wél over kwijt wil is dat ik eindelijk hardop durfde toe te geven dat ik het liefst van al bezig ben met het open houden van mijn lijntje met God. Al het andere is geneuzel in de marge. Zo eenvoudig is het.

En prompt stuurt Meditatief mij vanochtend een prachtige en inspirerende tekst van John Main. 

"Volgens de christelijke openbaring verblijft de Geest van God in ons hart, in de diepten van onze eigen geest. Wanneer wij op pelgrimstocht gaan, ervaren wij de waarheid dat er maar één centrum bestaat en dat dit centrum overal is. Ik meen dat ieder van ons door eigen ervaring dient te ontdekken dat dit de voornaamste verantwoordelijkheid is van ons leven. Het is de eerste verantwoordelijkheid van elk leven dat ten volle menselijk wil zijn : terugkeren naar onze eigen kern, en leven vanuit de diepten van onze eigen mogelijkheden. Wij ontdekken dat, wanneer wij terug verbonden zijn met onze kern, wij verbonden zijn met elke kern. De waarachtig spirituele man of vrouw leert in harmonie te leven met zichzelf, en in harmonie te leven met de ganse schepping.

Wij kunnen zeggen: in je kern zijn is in God zijn. In Jezus’ woorden: “Het koninkrijk Gods is in u” (Lc 17,21). Wij moeten weten dat dit koninkrijk geen plaats is maar een ervaring. Deze ervaring is de ervaring van de werkelijkheid van Gods kracht. Volgens de christelijke opvatting is dit de kracht van de liefde."

Ik ben weer eens dankbaar.

Een goed weekend allemaal!

Hattem - Hoog water 

It will come, it will come, and not too late

It will come, it will come, and not too late

- Artist's Way-juf van Hella Kuipers -

Deze uitspraak ontroert mij. Hij viel mij gisteren toe en hoe meer ik hem laat binnen komen, hoe meer ik besef dat dit is wat ik nodig heb. 

It will come, okee, dat geloof ik nog wel. It will come, it will come, twee keer achter elkaar, dat verzacht meteen. Ja, ja, natuurlijk, ik weet het, je hebt gelijk. Maar dat laatste stukje, dat doet het 'em.

And not too late. 

Dat prikt overal dwars doorheen. Recht in mijn willen, in mijn onrust en mijn ongeduld. Daar, daar en daar, daar zitten jullie. Misschien besefte ik het even niet zo, maar ze zijn er alledrie nog steeds.

Ik ben al 43.

Mijn uitkering stopt einde van dit jaar.

Ik moet ergens geld mee verdienen.

Pas op de plaats. 

Blijf bij die Bron, het plezier, het experimenteren en leren.

It will come, it will come, and not too late.

Dank je wel, Hella