Precies goed

Jij, zoals je bent, bent precies goed.

Je gelaat, lichaam, naam, achternaam,

voor jou zijn ze 'precies goed'.

Je ouders, je kinderen,

je schoondochter, je kleinkinderen,

ze zijn voor jou allemaal 'precies goed'.

Geluk, ongeluk, vreugde en zelfs verdriet,

rijkdom en armoede,

voor jou zijn ze 'precies goed'.

Het leven dat je geleid hebt is goed noch slecht.

Voor jou is het 'precies goed'. 

Of je nu naar verwarring gaat of vrede,

waar je ook gaat, het is 'precies goed'.

Niets om over op te scheppen,

niets om zich schuldig te voelen,

niets boven, niets beneden.

Zelfs de dag en de maand waarop je sterft,

zelfs dat is 'precies goed'.

Het leven waarin je wandelt met de Trouwe,

het kan op geen enkele manier niet 'precies goed' zijn.

Wanneer je je leven aanvaardt als 'precies goed'

dan begint zich een diep vertrouwen te openen.

- naar Taitetsu Unno, uit: Twee rivieren - 

calligrafie van Chögyam Trungpa

Spirituele oefening

De onrust belemmert me dingen te doen. Ik kan alleen maar gaan zitten en voelen hoe hij dit keer weer aanwezig is: overal, tintelend als een teveel aan energie met af en toe een mini-stuipje in een beenspier en in mijn hoofd een licht gevoel. Ik schiet ervan in de veroordeling, want zo wil ik het natuurlijk niet.
Helder en daadkrachtig, dat wil ik zijn.
Aha.
Ben al door weer en wind naar de bieb gefietst. Dat was goed, alleen ben ik teruggekomen met een boek over midlife-yoga. Zo'n boek wat mij wil aanzetten tot gezondere leefpatronen.
Het zou mij heel veel goed doen als ik iedere dag yoga-oefeningen ga doen en mijn voedingspatroon onder de loep neem. Volgens de schrijfster van het boek is mijn ontbijt van geitenmelk met muesli geen goede start van de dag voor een vrouw met bot- en gewrichtspijntjes als ik.
...
Het gáát helemaal niet om mijn voeding. Die is best goed denk ik. Het gaat om mijn moeite lief te zijn voor mezelf. Zeker nu ik het vermoeden heb dat ik in de overgang begin te komen is dat precies wat ik het hardst nodig heb.
Gelukkig staat dat óók in het boek:

Liefde voor jezelf is geen berusting of blinde acceptatie van je symptomen.

Het is verlost zijn van jezelf afwijzen.

Iedere keer dat je jezelf veroordeelt, breek je je eigen hart.

De hoogste spirituele oefening is zelfbewustzijn zonder oordelen.

- Amy Weintraub - 

Deze onrustige ziel gaat zo meteen een uurtje wandelen. Dat noem ik goed voor mezelf zorgen. 

Ook hierin word ik bevestigd: "Drie uur stevig wandelen per week vermindert de kans op een hartaanval met 40-50 procent. Het heeft een gunstig effect op de botopbouw, cholesterol, bloeddruk, arteriosclerose en vermindert bovendien stress en depressie," aldus Mieke de Bock op blz.109 van Midlife yoga - in balans tijdens de overgang.

Kom onrust, we gaan uit! Waar is je riem?

illustratie: Barbara Tammes

Troost

Afgelopen zaterdag nam ik deel aan een workshop met Peter Denneman en Joke Litjens over het opzetten van een huisgemeente. Alleen al het deelnemen aan zo'n dag in een groep mensen heeft een enorme impact op mij. In de trein terug naar huis schoot er dan ook van alles door me heen:

• Wat doe ik toch nog steeds enorm mijn best als ik me tussen de mensen begeef (en geef ik mezelf toch gauw op m'n kop!)
• Wat wil ik die ander toch graag 'helpen' met mijn kijk op de zaak 
• Wat reageren mensen toch positief op mij als ik ergens binnenkom (dat verrast mij iedere keer weer)
• Wat is het toch leuk om met onbekenden te praten en dan te voelen dat we oprecht in elkaar geïnteresseerd zijn
• Wat is het toch een troostend idee dat er mensen zijn die vanuit hetzelfde verlangen leven als ik
• Wat is het toch fijn om te ervaren dat bij echt contact alle vooroordelen oplossen en ieder mens prachtig is
• Wat is het toch nodig dat ik me open en liefdevol blijf opstellen naar mezelf en alle mensen om me heen!

Het was een confronterende dag, maar ook een dag van troost. Er zijn meer mensen zoals ik. Mensen die net als ik dat lijntje met God, met onze Bron, met de Tao, open willen houden. Iedere dag weer.
Hoe doe jij dat? Eerlijk je ervaringen willen delen, daar gaat het om. Dat opent onze harten voor elkaar. We laten ons kennen en op zulke momenten is zichtbaar dat wij voortkomen uit De Allermooiste.
Dat is waar ik blij van word. Alles valt op z'n plek.
Zie je wel.

Dichterbij

Het gaat er om dat ik HET zo dicht mogelijk bij mezelf weet te houden.
HET. Alles wat ik doe. En dus ook alles waarmee ik een ander van dienst kan zijn.
Onlangs heb ik een opzet voor een workshop geschreven over schrijven in tijden van rouw. Ik werd er niet blij van. Achteraf begrijp ik dat ik de workshops waar ik zelf met zoveel plezier aan deelgenomen heb aan het kopiëren was. Het startpunt was niet goed en dat heb ik gevoeld. Mooi is dat.
Ik geniet ervan mijn gedachten te ordenen. Van het net genoeg afstand nemen tot wat er speelt om een helder verhaal te kunnen schrijven. Op de een of andere manier leidt dit verwoorden altijd tot een soort van waarheid over mezelf op dat moment. Zo zit het nu met mij. Niet fijner of mooier dan dit, maar gewoon zo.
Als ik dus een workshop wil leiden, dan zou het hier over kunnen gaan. Schrijven en bloggen in tijden van rouw. Waarom schrijven in een tijd waarin je regelmatig overspoeld wordt door emoties? Wat is het verschil tussen schrijven in je dagboek en schrijven op je persoonlijke blog? Waar kies jij voor en waarom?
Als ik doe wat bij mij past, dan hoef ik me nergens druk over te maken. Het is mijn terrein waarop we spelen. Ik ken het als mijn broekzak. Kom, dan laat ik je zien wat er allemaal te beleven is hier. Vanuit die energie wil ik werken.
Kijk, dat is toch maar weer mooi opgedoemd vanuit die mistige vlakte ;-)

Kom

dichterbij

zei de dichter

in mij

Reminder

De afgelopen weken lijkt het wel of ik door een mistig landschap loop. De grond is zompig, het lopen gaat moeizaam. Mijn doel bevindt zich ergens achter de dichte mistbanken en ik heb geen idee of ik wel de goede kant op loop. Ik hou niet van dat uitzichtloze en ik hou niet van de klamheid en dat gebrek aan warmte van de zon.
Als ik me bewust word van de neerslachtigheid die het dreigt over te gaan nemen bij mij vanbinnen, besef ik weer dat het er onder andere mee te maken heeft dat ik de goedkeuring en bewondering van anderen mis.
Als juf oogstte ik veel bewondering. Vooral als toen ik ook nog eens met 32 kleuters werkte. Niemand begreep hoe ik het voor elkaar kreeg. Petje af.
Tegenwoordig zijn mijn blog en mijn meditatie-sessies bron van relativering. O ja, daarom was ik ermee gestopt. O ja, daarom wil ik niet meer in de malle tredmolen mee.
O ja, dat is de droom die ik niet meer op kan geven.
Ik concentreer me op de wereld vlakbij me. Zie in dat mistige landschap de mooie varens en mosjes die fel afsteken tegen hun grauwe omgeving en ik zie de beestjes, helemaal in hun element.
Alles klopt.

Vreugde

"Ik wil helemaal beschikbaar zijn," zegt Joke Litjens in De weg naar binnen. "Alles wat in de kamers van mijn ziel verborgen zit kan zichtbaar worden.
We verbergen ons allemaal omdat het jaren duurt voordat je jezelf kent. Je leert jezelf kennen door anderen, maar ook door stil te worden." Niet alleen naar buiten gericht zijn. Het is ook nodig om stil te worden zodat je de stem van je eigen hart kunt horen.
Dit zegt ze heel goed. Ik heb mezelf ook jaren verborgen gehouden. Onbereikbaar was ik. Mijn 'Zelf' lag onder een dikke puinlaag en kon de roep van mijn hart niet horen.
Ik vind het heel bijzonder dat je lijf zich dan gaat roeren. Mijn lichaam pikte het niet langer en ik begon te zien hoe ik alleen maar oor had voor de stem van anderen. De stem van mijn hart was mij onbekend.
Die bewustwording was genoeg om het verlangen naar waarachtigheid laten groeide. Hoe zit dat nu eigenlijk met mij? Hoe zit dat met die pijn van alles en iedereen belangrijker vinden dan mijzelf, met het niet-willen-weten, hoe zit het met dat onvervulde verlangen er te mogen zijn?
Hoe meer ik over mezelf en het leven leer, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat het er om draait dat ik mezelf liefheb, dat ik mijzelf vergeef, om zo ook anderen de ruimte te geven te zijn zoals ze zijn.
Dat vraagt om een zekere lichtheid en humor. De boeddhisten wijzen daar vaak op en ook Joke Litjens haalt het aan: "Van nature ben ik zwaarmoedig en ernstig en ik heb dus een zware kar getrokken. Nu verlang ik naar meer licht. Dat zit op me te wachten. Dat komt er aan. Er mag meer gelachen worden. Ook door mij en in mijn werk. Dat wacht nog en vraagt van mij dat ik de zwaarte nog meer loslaat."
Ik besef dat ik slechts mijn naam als koers hoef te kiezen.

JOY

Live in joy,
In love,
Even among those who hate.

Live in joy,
In health,
Even among the afflicted.

Live in joy,
In peace,
Even among the troubled.

Look within.
Be still.
Free from fear and attachment,
Know the sweet joy of the way


-teachings of the Buddha- 

De Tao als bron van leven

Tijdens de meditatie vandaag klonk opeens de heldere roep van een vogel.
Dat is de stem van God, schoot het door me heen.
Ik besefte dat deze vogel, net als alle dieren, in verbinding is met de Tao. Zoals als de plantenwereld dat ook is. Dat maakt het ook zo fijn om in de natuur te zijn. Alles is in evenwicht. Doet wat het moet doen en beweegt mee met wat is.
Ik ben graag in de natuur. Het lijkt alsof ik zelf meer in evenwicht raak doordat alles om mij heen energetisch in balans is. Het lijkt wel of alles liefde ademt, want het vertelt mij dat alle leven op z'n eigen manier mag groeien.
Het lijkt wel of mensen slechts in uitzonderlijke gevallen energetisch in balans zijn. Maar als ze dat wel zijn, dan voel ik me ook onmiddellijk op mijn gemak. Bij hen mag ik zijn wie ik ben en ik ontspan. Dat geldt ook voor mezelf. Ik geniet enorm van de momenten dat ik me geworteld voel, als ik die liefde voor het leven, voor anderen, maar ook voor mezelf, door mij heen voel stromen.

Kijk naar jezelf. Trillend, bang voor niet-bestaan.

Weet dat niet-bestaan ook bang is dat God het in

bestaan zou kunnen brengen.

Als je naar de wereldse waardigheden grijpt

is dit ook uit angst.

Alles, behalve liefde voor de Allermooiste

is echt alleen maar foltering en zielenstrijd.

Het is foltering naar de dood te bewegen

en niet van het water van het leven te drinken.

- Rumi -