Sober leven

De afgelopen maand moest ik in zeer korte tijd een paar flinke financiële tegenvallers incasseren. Het nare is dat ik ze allemaal niet heb zien aankomen omdat ik er van overtuigd was dat het allemaal klopte. Alle tegenvallers bij mekaar opgeteld leveren een bedrag van zo'n 2000 euro op dat ik terug moet betalen aan de verschillende instanties.

Iedereen die weet hoe netjes ik met mijn geld ben, snapt dat dit pittige kost is voor mij. En omdat ik niet geloof in toeval, vat ik het geheel maar als een leerpunt op. 

Het komt er op neer dat ik op het moment veel minder inkomsten heb dan in de maanden dat ik nog werkte en dat ik ook nog eens die flinke kostenpost terug te betalen heb. Gisteren zag ik die kloosterfilm en dacht: Hoeveel heeft een mens nodig? Niet veel.

Ik heb een kast vol kleding, genoeg voor het komende jaar. "Less is more" is mijn lijfspreuk en ik ben niet iemand die vast zit aan dure gewoontes als shoppen, roken, drinken, reizen, uitgaan, etc. etc. 

Kortom: Is er iets ergs aan het handje? Nee. 

We hebben de goedkope vakantie al vastgelegd: Een superleuke natuurcamping in de buurt van Zwolle waar we aan de rand van een gigantisch vliegerveld een plekje gereserveerd hebben voor onze tent. Ik merk dat het me heel veel rust geeft dat dit geregeld is en we hebben er allemaal heel veel zin in.

Verder hoef ik niets te kopen, dat is ook fijn. Geen kleding, geen schoenen, geen spullen. Het hoeft echt niet. Waar ik wel blij van word en wat ik ook zal blijven doen is naar Broodnodig gaan aan de Mariaplaats voor de lekkerste kop koffie van Utrecht met een Zweeds kaneelbroodje erbij. 

En het fijnste is nog wel dat alle dingen waar ik blij van word (bijna) gratis zijn: het contact met alle mensen waar ik van hou, het bloggen, mediteren, wandelen, gedichtjes schrijven, de manier waarop ik mijn kunst maak, fijne boeken en d.v.d.'s lenen bij de bieb en nu vergeet ik vast nog een aantal dingen.

Tot slot nog de tip van een leuk (engelstalig) blog over (onder andere) dit onderwerp: www.zenhabits.net

Enjoy!

No greater love

 Ik bekijk de film "No greater love" over een klooster in Notting Hill. De toewijding van de zusters raakt me diep. Ik benijd hen om hun duidelijke keuze, om de regelmaat in hun leven, de stilte die hen omgeeft, de rust waarmee ze hun taken vervullen en de eenvoud en schoonheid van de omgeving waarin ze leven.

Dat wil ik ook.

Ik wil met toewijding mijn taken kunnen doen. In alle rust. Niet af? Niet af. Geen probleem. 

Moest laatst weer denken aan de keren dat ik ontslagen ben omdat ik mijn werk niet snel genoeg deed. 

Ik wil een kamertje in dat klooster. Een kamertje met een bed en een bureau. Het bureau staat voor een openslaand raam dat uitkijkt op de kloostertuin. Dit beeld heb ik net gezien in de film. Prachtig. 

Ik help de zusters mee met ramen wassen, in de tuin werken, hosties bakken en de kerkvloer aanvegen. Ik laat me wiegen in hun ritme en kom helemaal tot rust. 

In de rij bij de Lidl

Vanochtend stond ik al in alle vroegte, toch nog in de rij, bij de Lidl. Het bij elkaar sprokkelen van mijn boodschappen in die vreemde winkel had bij mij een licht gevoel in mijn hoofd veroorzaakt.
Voor mij legde een, onmiskenbaar volks en heel Utregs, echtpaar hun boodschappen op de band. De man zwaaide naar een kennis die twee kassa's verderop in de rij stond. Ze riepen wat flauwekuldingetjes over en weer en hadden duidelijk veel lol.
"Wat is hier nu eigenlijk mis mee?" flitste het door me heen. Deze man heeft nooit van mindfulness gehoord en lacht zich vast een rotje als ik hem vertel dat ik de dingen met aandacht probeer te doen. Je zou hem bij de 'onbewusten' van Tolle kunnen rekenen.
Toch staat hij heel ontspannen zijn boodschappen te doen. Hij heeft veel lol.
En ik?
Ik sla hem met veel interesse gade. Ik begrijp dat hij niets verkeerd doet. Ik begrijp dat het erop neer komt de dingen vanuit rust en ontspanning te doen. En dat het dan heel gezellig kan zijn in de rij bij de Lidl.

De zon

je weet wel, de zon

achter het bladergordijn 

hartverwarmend licht

Loslaten - dl 2

"Is het volgen van die spirituele weg nu het volgende wat ik moet van mezelf?" flitste het door me heen, terwijl ik de badkamer aan het poetsen was. Wat probeer ik nu weer te bewijzen?

Stel dat ik helemaal geen spirituele weg hoef te volgen? Van mezelf (!) 

Stel dat ik gewoon lekker mag leven? Van mezelf (!)

Stel dat ik gewoon zo nu en dan onaardig, egoïstisch en lui mag zijn? Van mezelf (!)

Ja. Wat dan???

Volgens mij zou ik dan gewoon een lekker leventje leiden. 

(Wat dan stiekem weer heel erg volgens de Boeddha-natuur zou zijn omdat alles er mag zijn zoals het is. Neeeee, Joyce, dat spirituele laten we er voorlopig even buiten, okee? Okee. Maar het mediteren hou ik erin! Dat is prima.)

Ik wil het, ik wil het, ik wil het!

De afgelopen dagen hebben weer eens duidelijk gemaakt hoezeer ik op mijzelf geconcentreerd ben.

Ik ben me hyperbewust van alles in en om mij heen en wat het met me doet. Vroeger zou ik me daarnaast nog heel erg druk maken over de oorzaak van e.e.a. Dat doe ik niet meer. Gelukkig. 

Ik ben uit angst zo bewust geworden. Ik wil overal op tijd bij kunnen zijn om de boel onder controle te kunnen houden. Tegenwoordig noem ik dat hyperbewustzijn 'mindful', is dat niet komisch? 

Volgens Trungpa is dat wat het ego doet. Vanalles aanwenden om wat pijnlijk is toe te dekken en liefst nog naar iets positiefs om te buigen. Ik zie heel goed hoe dat bij mij werkt. En nu wijs ik mijn angstige stuk dus af en wil ik het anders. Ik wil leven vanuit vertrouwen, vanuit openheid. Maar volgens Trungpa blijf ik opgesloten zitten in het verlangen om mezelf te verbeteren, het verlangen om ingebeelde doelen te bereiken.

Het is om wanhopig van te worden. Maar niet wanhopig genoeg, blijkbaar, want ik sta nog niet met mijn neus voor die blinde muur.

Ik wil het zo ontzettend graag. 

Loslaten.

Open zijn.

Me overgeven.

Leven vanuit vertrouwen.

Leven met wat er is.

Ik wil het zo ontzettend graag, dat ik mijzelf op mijn kop blijf geven dat ik het nog steeds niet kan. Vooral doordat ik zo vaak lees dat het gewoon allemaal in mij zit. Ik hoef me alleen maar van al die lagen te ontdoen. Alleen maar. 

Ik las een oud artikel over Hans de Booij en bij hem werkt het zo: "De waardering wordt groter, de afkeer steeds minder. Ik ga niet meer mee in emoties en maak geen keuzes. Ik zeg gewoon: dit voelt niet goed aan en ik wil niet weten waarom. Daardoor blijft er meer tijd en aandacht over voor zaken die wel goed gaan."

Het lege midden

Gisteren leende ik het tijdschrift Bres (nr 265) in de bibliotheek. Er staat een artikel in over Boele P. Ytsma. De goeie man schijnt theoloog en schrijver te zijn en, na een periode van intensief bloggen, twitteren en netwerken, nu in zelfgekozen anonimiteit te leven als digitale kluizenaar.
In het artikel, dat gebaseerd is op zijn boek Authentiek. De zoeker en het verlangen, stelt Ytsma dat er behoefte is aan een nieuw verhaal dat ons helpt om tot een nieuwe omgang te komen met God. Hij concludeert dat de enige plek waar de ontmoeting met de afwezige God kan plaatsvinden 'het lege midden' is.
"'Het lege midden' maakt vrij omdat de geest van God er waaien kan. Een afwezige God maakt van mensen volwassenen, vrije mensen omdat zij op eigen benen moeten staan. De afwezige God is een tochtgenoot die meetrekt en zo nabij is, geen pakezel waarop wij ons leven kunnen leggen. De afwezige God doet een appél op mijn leven zonder mijn vrijheid te schenden."
Ook in dit artikel lees ik dat het gevaar bestaat dat we die lege ruimte gaan volstoppen met sybolen en rituelen om zo religie voor ons karretje te spannen. Het zal ons afhankelijk maken, onvrij en onmachtig. De werkelijke ontmoeting met God zal niet plaatsvinden, stelt Ytsma.
Mooi vind ik dat, hoe alles in elkaar grijpt wat ik lees.
Het heeft me niet losgelaten. Die harde weg, zoals Trungpa het spirituele pad noemt.
Wat is er mis mee dat ik de verhalen, de rituelen en de mooie ervaringen gebruik om mezelf te troosten in moeilijke momenten? Ik ben een mens en ik voel me af en toe uit mijn centrum zwaaien. Dan heb ik wat 'tools' bij de hand om de rust te herstellen. Mooi toch?
Dat is dus maar hoe je het bekijkt.
Als ik echt het spirituele pad wil gaan, dan zal ik die 'tools' weg moeten gooien. Dan zal ik alles wat zich voordoet recht in de ogen moeten kijken. Niks geen afzwakken, niks geen toedekken, niks geen troost.
Wil ik dat pad niet gaan, dan is er niets mis mee om een hele wand vol gereedschap tot mijn beschikking te hebben. Maar dan moet ik niet denken dat ik het spirituele pad aan het bewandelen ben.
Aan mij de keus.

In de totale bereidheid je te laten raken,

je hart zelfs te laten breken,

kan ontdekt worden dat de pijn

die je zo vreesde niet je vijand is,

maar het voertuig terug naar huis.

Erik van Zuydam

(uit: De Ontdekking van het Nu –  uitg. Ankh Hermes)