Leef zonder haast

Vanochtend heb ik door de stad gedoold en spullen gekocht. De verslaafde die geen trek heeft in de realiteit van wat zich aandient. Bewegen om de onrust niet te hoeven voelen, iets kopen voor het fijne gevoel dat me dat geeft. Nu zit ik dan eindelijk, met prachtige oorringetjes in, mijn stuk te typen. 

Gisteren was een vreemde dag. 's Ochtends merkte ik in een goed gesprek met een andere loopbaancoach, dat ik toch wel heel graag zelfstandig mijn geld zou verdienen met schrijven van bijvoorbeeld columns en het maken van prietplaatjes. Nog diezelfde middag stond ik tot mijn eigen verbijstering opeens ingeschreven voor het traject naar zelfstandig ondernemerschap. 

Nu merk ik aan alles dat het me veel te snel gaat. Licht in mijn hoofd en uit mijn lijf. Alles lijkt belangrijker dan dit moment. De rust is volledig zoek en ik verlang naar reinheid, rust en regelmaat. En dan weet ik het wel. Dan ben ik uit mijn loodje. Ik wil vertragen, vertragen, vertragen, tot ik de weidsheid van die stille ruimte daar diep in mijzelf weer kan ervaren. Dan kan ik me weer openen.

Ik ben pas een paar maanden bezig met schrijven en tekenen voor mijn blogjes. Ik verbaas me er iedere keer weer over hoe blij ik word van wat ze me brengen aan plezier, zelfbewustzijn en zelfvertrouwen. Maar het is nog zo pril allemaal. Zo kwetsbaar.
Ik wil lekker schrijven en tekenen. Ik wil niet bezig zijn met mijn dromen najagen. Dat heeft met haast te maken. Dat zegt dat het nog niet goed is zoals het nu is. En o, wat zou dat jammer zijn, want het is juist hartstikke goed zoals het nu is. Het is prima zo. Helemaal goed.

Alles heeft een tijd. Ik hoef geen haast te maken of iets te forceren. Ik zet mijn stappen, verzacht mijn blik en stel me open voor alles wat het leven mij te bieden heeft.
Doen jullie mee?

Men zegt dat alles

Wat jij zoekt

Ook jou zoekt

En dat het je zal vinden

Als je maar stilligt of stilzit

Het heeft lang op je gewacht

Als het er eenmaal is

Loop dan niet weg

Blijf rustig waar je bent

En kijk wat er zal gebeuren......

Uit: De Ontembare Vrouw

Clarissa Pinkola Estes

Utopieën

"En natuurlijk, wij kunnen al ons geld ook uitgeven aan eten, wonen, neuken en slapen. Want kunst irriteert, zoals een asielzoeker irriteert, zoals twijfel of nuance, of de klachten van iemand die lijdt aan depressies. Stuk voor stuk zaken die ons doen twijfelen aan utopieën - zoals daar zijn: de raszuivere natie, of de heilstaat van de vrije markt. Dát is de reden van uw rancune. 

Het gaat vandaag niet over kunst. Dit kabinet haalt de mens uit ons weg." 

Bovenstaand stukje tekst komt uit de toespraak die Ramsey Nasr, Dichter des Vaderlands, afgelopen maandag hield tijdens de cultuurmanifestatie op het Malieveld in Den Haag. Ik denk dat hij hier een waarheid aanboort. Hij refereert aan de de illusie van de maakbare samenleving. 

Het emotioneerde me ergens diep vanbinnen toen ik het las. Dit is waar wij als samenleving, maar ook als mens iedere dag mee te dealen hebben. Met het leven van een leven dat niet perfect is. Het loslaten van utopieën. Het accepteren dat tegenstellingen onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.  

Nasr zegt dat dit kabinet de mens uit ons weghaalt. Dat is mooi gezegd, want het menselijke is niet alleen maar glanzend, schoon en mooi. Aan het menselijke kleeft ook veel naars, irritants en lelijks en dat is nu net wat we vaak liever niet willen weten. Net als veel kunst, de asielzoekers en de psychiatrische patiënten die we wellicht liever kwijt dan rijk zijn. 
Het is denk ik onze uitdaging om alles te bezien met een ruime blik. De dingen waar te nemen zonder onderscheid te maken of iets af te wijzen. Gewoon, zoals het is, in al zijn pijnlijkheid soms.

Hopelijk heeft Nasrs aanklacht effect en is zijn tekst ook bij premier Rutte binnengekomen. Ik wens ons land beleidsmakers toe die geleerd hebben met een wijde, mededogende blik, om zich heen te kijken.

Me-time

Ik had vanmiddag een oriënterend gesprek met een loopbaancoach. Ze stelde mij allerlei relevante vragen die ik beantwoordde. Op een gegeven moment gebeurde er iets verrassends.

Ik vertelde over mijn websites, dat zijn er inmiddels drie, en hoe enthousiast ik word van dat creëren. Dat ik inderdaad graag een betaalde baan zou vinden, maar dat ik deze creatieve poot niet wil negeren. Juist niet, want deze poot dat ben ik. Die creaties zijn van mij alleen en ik maak ze zoals het mij goeddunkt. Dit maak ik en niemand anders. Ik doe dat. Ik. Helemaal zelf. 

Heel even was er een flits van ontroering voelbaar. Mijn woorden raakten diep van binnen een snaar. Even kon ik voelen hoe belangrijk het blijkbaar is voor mij om iets helemaal zelf te doen. Die vrijheid te hebben de dingen te doen zoals ik dat wil. Zonder concessies.

Nu ik dit zo opschrijf herken ik in het bovenstaande de kleine Joyce die zo eigenwijs was. Het meisje met de stevige benen die niet omver te duwen was. "Joyce? Die kan worden wat ze maar wil," zei mijn klassenleraar op de middelbare school. 

Het zit allemaal in me. Er groeit al iets. Volgens de loopbaancoach die ik vanmiddag sprak is het zaak ervoor te zorgen dat dit plantje stevig wortel kan gaan schieten. Ik denk dat ze dat goed ziet.
Me-time is aangebroken en dat bevalt me steeds beter.

De vreugde - the joy! - van het geven

Gisteren zat er een hele vrolijke envelop tussen de gewone, saaie, enveloppen bij de post. Hij kwam van Gertie Jaquet, die zich heeft voorgenomen dit jaar iedere dag een stempeltje uit een gum te gutsen.
Toen ik afgelopen week bij toeval bij haar blog uitkwam, werd ik meteen blij van de eenvoud van haar stempels. Zo'n gum is niet groot, dus erg veel plek voor detail is er niet. Het moet heerlijk zijn om in zo'n zacht materiaal te gutsen. Een gouden tip.
Ik bleek haar 100e volger. Ik heb toen een berichtje gepost waarin ik haar dat even vertelde en zelfs heb ik, heel vrijpostig, om een prijs gevraagd. Daar kreeg ik een heel enthousiaste reactie op van Gertie. Of ik even mijn adresgegevens door wilde geven, dan kwam de prijs er aan.
Ik was hier erg van onder de indruk. Haar reactie maakte me blij, maar tegelijkertijd realiseerde ik me hoe anders ik zelf kan reageren. Negatiever. Niet vanuit een energie van geven en delen, maar defensief, alsof iedereen iets van me wil en ik voor de mensen op moet passen. Wat een leuk mens, dacht ik meteen, die heeft daar geen last van.
Toen ik gisteren dat leuke pakketje bij de post vond, werd ik meteen al blij van de envelop. Dat versieren van een envelop vind ik zelf ook zo leuk om te doen. Er zat onder andere een prachtig stempeltje van een visje in.
Gertie heeft er duidelijk plezier gehad mij dit te sturen. Kleine verrassingen kunnen zoveel goed doen, dat heb ik weer eens ondervonden.
Afgelopen voorjaar nam ik me tijdens een schrijfworkshop voor om meer te gaan geven. We schreven een reminder aan ons zelf op een kaart en kregen een kaart van een ander mee naar huis om op een later tijdstip te posten. Mijn kaart kwam pas geleden met de post. En nu dus het pakketje van Gertie.
Ik weet het weer. Het maakt het allemaal veel leuker. Door te geven en te delen kun je anderen blij maken en dat is weer hartstikke leuk om te doen!

Krasse knar

Al een paar weken zijn mijn kinderen de radslag en de handstand aan het oefenen. Mijn dochter is inmiddels zover dat ze een paar pasjes kan lopen op haar handen.
Ik weet dat ik het ook ooit kon. Op mijn handen staan. Dat lopen is me nooit gelukt, maar gewoon rechtop even op mijn handen blijven staan, dat kon ik ook.
Eindelijk durfde ik vanochtend de proef op de som te nemen. En ja, hoor: ik kon het nog steeds! Wat een kick! Ook dit is spelen, loslaten, weer vrij durven bewegen. En wat vind ik dat toch lastig.
Het lijkt wel alsof het vooral niet te leuk mag worden. Niet te uitbundig, niet teveel genieten, want dan gaat het mis en volgt er veel verdriet.
Lieve schat, zeg ik tegen mezelf, het is nooit te laat om weer mee te gaan doen. Ze zullen wel even gek staan te kijken, maar het toch vooral heel erg leuk vinden. Het gaat hier om iets superbelangrijks: plezier maken.
Weer mee gaan doen. Daar zeg ik zo maar iets. Dat heb ik dus al heel lang niet gedaan. Ik heb erbij gestaan en ik keek ernaar. Ik wilde wel, maar kreeg het niet voor mekaar. Nu wel? Ik ga er de hulp bij nodig hebben van mijn vriend en mijn kinderen. Die zijn hier alledrie HEEL ERG goed in.
En natuurlijk is dit weer een prachtige metafoor voor mijn leven. Langs de kant staan en kijken naar anderen die veel plezier hebben. Het gevoel er buiten te staan. Er geen deel van uit te maken. Ik kan er heel treurig van gaan worden, maar dat doe ik niet. Ik ben blij met dit inzicht van vandaag.
Deze krasse knar gaat het (met wat hulp) vanaf vandaag anders doen!

Een inspiratiekaartje van Saskia de Bruin

Wat te doen als je niets hoeft te doen?

Gisteren was een vermoeiende dag. Ik was totaal gesloopt tegen de tijd dat de kinderen erin lagen. En dat lag niet aan hen.
Ik merkte het 's ochtends al een de meditatiesessie. Dat ook het mediteren aan allerlei regels gebonden was. Ik moest stil blijven zitten, mocht nergens aan denken, moest vanbinnen die zachte wijde blijk hebben waarbij al mijn zintuigen open staan en vooral mocht ik niet ongeduldig worden toen het me allemaal te lang duurde.
Daarna ging ik schrijven. Wat volgde was een afgeknepen blogje. Ik was tegen de tijd dat dit klaar was al zo onrustig, dat ik maar ben gaan wandelen. Dat bleek een goede beslissing.
Ik liep de kortere ronde en kwam net op tijd op school aan om mijn kinderen op te halen. We zijn door de regen naar huis gerend terwijl we elkaar tegen natte buxushaagjes en struiken probeerden te duwen. Spelen, schoot het door me heen, dit is spelen, loslaten, gek doen. Hiervan gaat de boel weer stromen.
Toen ik 's middags een vissenwerk afmaakte, merkte ik dat er toch weer een soort van verbetenheid in mijn werken sloop. Het moet, het moet, het moet en het zal (om De Dijk er maar weer eens bij te halen). Gelukkig heeft dit aan het resultaat niets afgedaan, want ik ben er erg content mee.
Vandaag hoef ik helemaal niets, was het eerste wat ik vanochtend dacht toen ik wakker werd. Dat gaf meteen een enorm licht en vrij gevoel. En wat doe ik als ik niets hoef te doen? Eigenlijk dezelfde dingen die ik altijd doe, alleen vanuit een andere energie. Ik mag er ieder moment mee stoppen van mezelf en daarmee stap ik in een liefdevolle, mededogende energiestroom. De stroom van moederliefde voor haar kind.
Lukt het niet? Dan stop je toch? Misschien gaat het strakjes beter.
Ik geniet van mijn eigen moederlijke liefde voor mezelf en ontspan. he, he, zo kan het ook.

Linosnedes gemaakt door Joyce

Ontvankelijkheid

Gisteren zat ik langs de rand van het zwembad en las een oude Happinez (nr. 6 - 2007). Het ging over leven in ontvankelijkheid; de bereidheid om te ontvangen, om iets in jezelf toe te laten. Hoe voller je bent, hoe lastiger het is om ontvankelijk te zijn, want er kan immers niets meer bij.

Ik ben veel met mezelf en de toekomst bezig geweest, waardoor de boel is dichtgeslibt. Ik voel het duidelijk. Het voelt vol en zwaar.
Het is tijd voor een reset. Tijd voor herwaardering van gewoontes die me goed blijken te doen. Maar vooral is het nodig dat ik weer ga spelen en nieuwe dingen ga leren. Gewoon omdat ik dat leuk vind.

Maar eerst ga ik die geest van mij weer leeg maken.
Gewoon iedere ochtend een half uurtje zitten. Back to the basics.

- mijn nieuwste werk -