Op naar 2012!

Een heel gelukkig, gezond, creatief en inspirerend 2012 gewenst allemaal!

Hebben en houden?

En dan nu even iets heel anders. Ik las daarnet in de NRC.next over een kunstenares die in een loods haar hele huisraad uitgestald, geteld en vervolgens gefotografeerd had. We spraken er hier thuis even over. Die gigantische hoeveelheid spullen die ook wij in huis verzameld hebben in de loop der tijd. En dan zijn wij nog helemaal geen grote kopers.

Manlief liet mij vervolgens de foto's van de Chinees Huang Qingjun zien. Qingjun fotografeerde Chinese families voor hun huizen tussen hun huisraad. Het zijn stuk voor stuk prachtige foto's en ze zetten je wel aan het denken. 

Hoeveel heeft een mens nodig? Wat is het effect van een sobere inrichting van je huis op je welbevinden? Wij Nederlanders zouden het je niet kunnen vertellen. We hebben allemaal Heel Veel spullen. 

Een onderwerp om je gedachten over te laten gaan tijdens het wachten op het nieuwe jaar?

foto gemaakt door Huang Qingjun

Ps. Het is nu kwart over zes en ik zit met een chippie en wijntje op de bank. Lees mijn blogtekst nog eens over en wil mijn goede voornemen voor het komende jaar even met jullie delen: 

Uitkijken voor teveel gemoraliseer op deze plek. 


Weer wat later: En toen bleek het hele idee achter de fotografie van mensen met hun huisraad voor hun huis, van Peter Menzel te zijn. Hij is er de hele wereld mee overgetrokken en de foto's zijn vastgelegd in een boek: Material world - A global family Portrait.

foto gemaakt door Peter Menzel

Verdwaald

Ik wil weer van alles gaan schrijven, want er leeft zoveel vanbinnen wat er uit wil.
Misschien bied ik maar eens weerstand aan die impuls.
Schrijf ik vandaag gewoon eens niets.
Het prachtige gedicht dat Hella mij deed toekomen nodigt daar toe uit.
Ik wil stilstaan en luisteren naar deze plek die HIER is.
Ja, dat is wat ik wil.
Luisteren naar wat het woud mij te vertellen heeft, precies hier op deze plek.
Luisteren en gevonden worden, is er iets mooiers denkbaar?

VERDWAALD

Sta stil. De bomen voor je
en de struiken naast je zijn niet verdwaald.
Waar je ook bent is de plek die 'hier' heet
en je moet ermee omgaan als met een machtige vreemdeling
die je vraagt hem te leren kennen en jezelf te laten kennen.
Luister. Het woud fluistert:
'Ik heb deze plek gemaakt,
je kunt weggaan en weer terugkomen
en zeggen: hier.'
Geen twee bomen zijn hetzelfde voor Raaf.
Geen twee takken zijn hetzelfde voor Winterkoning.
Als de bomen en de takken jou niets zeggen,
ben je werkelijk verdwaald.
Sta stil. Luister.
Het woud weet waar je bent.

Laat het jou vinden.

Lost - David Wagoner 

(vertaald door Hella Kuipers)

Een pleidooi voor oppervlakkigheid

"Hoe zuiver onze ideeën soms ook lijken, ze kunnen nergens anders opkomen dan in het hoofd van een mens die zich niet kan losmaken van de toevallige omstandigheden waarin hij leeft," lees ik in het boek En toen wisten we alles - Een pleidooi voor oppervlakkigheid van Coen Simon.
Simon pleit voor een oefening van onze oppervlakkige blik. "... een blik die in het verlengde ligt van de wijze waarop de mens in de wereld staat. Met het bewustzijn van de menselijke tekortkoming dat we moeten handelen en beslissen zonder alle consequenties van dat handelen te kunnen overzien, zonder te kunnen ontkomen aan het eigen perspectief, de eigen horizon in tijd en ruimte."
Ik vind dit interessant, want het doet me denken aan mezelf als ik keuzes wil maken. Ik raak dan lamgeslagen van het idee dat er één beste optie zou zijn. Ik heb er al vaker over geschreven. Ik gedraag me "alsof alles geweten kan worden," zegt Coen Simon.
Maar... wat ik even vergeet is dat ik, net als de voetballer tijdens een wedstrijd, geen overzicht heb. Dat ik het moet doen met wat ik zie. Achteraf kun je over de wedstrijd napraten en zien dat sommige acties niet slim waren en anderen briljant.
Gisteren had ik het met manlief over de keuzes die gemaakt zullen moeten gaan worden. Waaraan zou ik het liefst mijn tijd besteden? Is daar een opleiding voor nodig en zo ja, welke? Ondertussen voel ik me bij tijd en wijlen wat ongelukkig daar op die drempel.
Ik zou graag geloven dat ik mij terecht oefen in geduld zodat ik straks in volle overtuiging ergens voor kan kiezen, maar af en toe ben ik bang dat ik me toch gedraag alsof alles (vooraf) geweten kan worden...

Zitten, Zijn en Zwijgen

Het voornemen is om vanaf nu niet één keer, maar twee keer per dag een half uurtje te gaan zitten. Met zitten bedoel ik mediteren. Zitten en zwijgen. Zijn. Open staan voor wat er is. Loskomen van mijn ego en alle identificaties die ermee samenhangen. Uit mijn eigen verhaal stappen.
Tot mijn grote vreugde heb ik steeds meer de ervaring dat ik in die stilte, op mijn tocht, in dat zwijgen, ook daadwerkelijk voorwaarden-scheppend bezig ben. Meer dan dat ik ergens vandaan aan het vluchten ben: weg van het lawaai, het gedoe, de verwachtingen en verantwoordelijkheden.
Het wordt me steeds helderder dat die stille ruimte de plek is waar vandaan gestart moet worden. Als ik vanuit het rumoer, de onrust en de angst vertrek, dan blijf ik naderhand zitten met een gevoel van vervreemding en dus van eenzaamheid.
Hoe doe ik dat in het dagelijks leven? Hoe stap ik uit mijn verhaal en blijf ik in verbinding met die bron diep in mij? Door stil te zijn, te zwijgen en te mediteren leer ik mezelf kennen en wordt duidelijk waar het grote geluk te vinden is, hoe ik mezelf kan geven wat ik nodig heb. Ik stap twee keer per dag doelbewust uit mijn verhaal en ervaar wie ik ben: "een deel licht en een deel duisternis", zegt Miek Pot. "Dat is de grote uitdaging gedurende de contemplatie. Het zijn geen tegengestelden maar delen van dezelfde medaille: jij."
Ik voel heel sterk dat zitten, zijn en zwijgen in mij de ruimte en de vrijheid scheppen die nodig zijn om te weten waar ik naar toe wil.
2012 draagt de belofte in zich een heel bijzonder jaar te worden.

illustratie: Barbara Tammes

Kerstgedachte

Hella Kuipers maakte mij op haar blog attent op deze mooie kerstgedachte. Omdat ik hem zo ontzettend mooi vind aansluiten op waar ik mee bezig ben, heb ik hem gewoon even gejat en ook op mijn blog gezet. Dank je wel, Hella, voor je speurwerk!

geschreven door Rhonda E. McCulloch in 1920

Gelukkig kerstfeest!

Vandaag is het kerstmis en wij zijn voor het eerst gewoon thuis met ons gezinnetje. 

Ik merk op een dag als deze hoezeer ik toch hecht aan tradities. In elk geval meer dan manlief, die er he-le-maal niets mee lijkt te hebben. Voor hem is deze dag een rustdag en in wezen een dag als alle anderen. 

Omdat niemand mee wilde naar de kerk, ben ik alleen naar het centrum gefietst. Ik heb voor het eerst van mijn leven een dienst meegemaakt in een protestants-christelijke kerk: de Domkerk. 

Het was echt anders dan ik gewend was vanuit de katholieke missen. Vooraf werd de gang van zaken tijdens de dienst doorgesproken en zelfs werden de liederen even geoefend. De dirigent was niet erg tevreden, deed nog even voor hoe wij stonden te zingen en vergeleek ons met pinguïns die hun eieren kwijt waren. Het was eigenlijk heel grappig, maar ik was eerlijk gezegd tegelijkertijd te verbouwereerd om er om te kunnen lachen. Heel vreemde start van de dienst vond ik het.

De dienst verliep verder goed en het koor zong prachig. Helaas maar één Bach-cantate waar wij naar mochten luisteren. Dat hadden er van mij meer mogen zijn.

Al met al een bijzondere ervaring. Ik sprak er achteraf met manlief over en zei dat het toch goed doet om ééns per week geïnspireerd te worden tot goed leven. De dominee sprak vanochtend bijvoorbeeld over Het Woord als begin van alles en over woorden / spreken in het algemeen. Hoe woorden vaak bij iedereen iets anders oproepen en voor verwarring kunnen zorgen. De boodschap van een preek is vaak een open deur, maar ik vind het dan toch wel fijn om het weer eens te horen en wellicht met een positief voornemen de kerk uit te lopen.

Ik wens ik jullie allemaal een heel gezellig kerstfeest toe!