Verlangen naar een adres

Ik lees op de blog van Jan Greven een boekbespreking: Vader & zoon krijgen de geest, een briefwisseling tussen Henk en Pieter van Os. Zoon Pieter constateert naar aanleiding van een documentaire over zijn vader dat diens fascinatie voor kunst voorkomt uit een 'drang naar godsdienst.' Dit intrigerende uitgangspunt is voor Henk aanleiding tot het starten van een briefwisseling met zijn zoon.
"Pieters grootvader, Henks vader, sprak aan het einde van zijn leven vaak over de suizende stilte waarin de profeet Elia God ontmoette. Het was, schrijft Henk, de vervulling van het verlangen naar een adres. Een adres voor je dankbaarheid. Voor het kortstondige en tegelijk tijdloze besef van volledigheid dat een gelovig mens soms kan overkomen. Henk beschrijft een paar ervaringen die hem zelf overkwamen en concludeert: Ik vermoed dat het verlangen naar een adres de kern is van mijn geloof."
Mooi, mooi, vind ik dat. Ik word er altijd erg blij van als iemand precies blijkt te verwoorden wat ik zelf ook voel of (zelfs) weet.
Tot mijn vaders dood wist ik mij verbonden met de bron en leefde ik vanuit een oervertrouwen. Daarna bleek mijn fundament aan gruzelementen te liggen en lag de bron verborgen onder een laag puin. Ik had geen adres meer, besef ik nu. Dacht lange tijd onbewust dat het mogelijk was om de aandacht van dit diepe gemis af te leiden.
Door stil te worden en de pijn er te laten zijn, krijg ik toegang tot de bron. Dat is geen maniertje. Het is gewoon hoe het gaat als ik oprechte aandacht heb voor mijzelf. Als alles er mag zijn, gewoon zoals het er is op dat moment, maar dan ook écht, dan is er geen weerstand en blijkt het gewoon okee te zijn. Steeds vaker ervaar ik dat slechts mijn eigen oordeel de boel in de war stuurt.
Vanochtend kwam er een emotie bij me op die ik onmiddellijk afkeurde van mezelf. Meteen daarna drong glashelder tot me door dat ik er niets aan kon doen dat ik dat gevoel kreeg, het was er gewoon opeens, en dat het dus nergens op sloeg om mezelf daarvoor op m'n kop te geven.
Ook míjn 'drang naar godsdienst' komt voort uit het verlangen naar een adres. Niet alleen een adres voor mijn dankbaarheid, maar ook voor mijn twijfel, mijn verdriet, mijn wanhoop en mijn boosheid. Alles mag er zijn op dat adres. Niks is te gek. Het is allemaal welkom en wordt als een homeopathisch medicijn verdund in een eindeloze oceaan van onvoorwaardelijke liefde.

- ad parnassum, Paul Klee, 1932 - 

God genieten

Vandaag maakte ik kennis met het boekje Prediker uit de bijbel. Nooit geweten dat er ook dit soort teksten in de bijbel stonden. En met 'dit soort teksten' bedoel ik teksten die zo persoonlijk en daardoor toegankelijk zijn dat ze actueel aandoen.
Ik ging Prediker lezen omdat Jean Jacques Suurmond er blijkbaar een lezing over gehouden heeft die weer afgedrukt is in Een gevaarlijk geluk.
Prediker vertelt ons, kort samengevat, dat alles 'lucht en leegte' is. Zinloos, in de betekenis dat het onzinnig is te proberen absolute greep te krijgen op de werkelijkheid. Zie het leven liever als een mysterie dat ontzag oproept voor de onverklaarbaarheid er van. Ervaar het als een geschenk. "Zin ontvangen is zaliger dan zin geven. Wie dat inziet, wordt wijs oud," vat Suurmond het mooi samen.
Prediker sleurt ons uit onze vruchteloze gedachtespinsels naar het hier en nu. Zolang we met onszelf bezig blijven, met onze gedachten over de werkelijkheid in plaats van met het werkelijke leven, het hier en nu waar God is, blijft het geluk ons ontglippen. Want, zegt Prediker: "Geluk is God genieten, hier en nu."
Wat sluit dat mooi aan bij mijn persoonlijke ervaringen. Op het moment dat ik in staat ben van mezelf los te komen, mezelf niet langer als (problematisch) centrum van het universum te beleven, dan ontstaat er ruimte voor dat ontzag en voor die verwondering. Ruimte om God te genieten. Op dergelijke momenten weet ik dat dit is waar het om gaat in het leven. Niet voor niets schreef ik al vaker dat ik nergens anders meer mee bezig wil zijn.
Prediker herinnert mij er vandaag aan dat ik het bij het recht eind had. Ik hoef slechts het leven als mysterie te omarmen, als de adem van God en daarvan te genieten zoveel ik kan. Maar wel op een ontspannen manier, want zwoegen is zinloos, het is najagen van wind.

Stagnatie als kans

Gisteren was ik weer in Hattem voor de jaartraining Start vanuit je hart van Patrick Roozemond. Ik liep bij aankomst meteen op hem af om hem alvast te vertellen dat het er op leek dat ik een soortement van probleemgeval aan het worden was.
"Ah. Mooi zo, daar hou ik van."
Deze derde bijeenkomst had van Patrick de prachtige titel Creatie vanuit stagnatie meegekregen.
Stagnatie is niet gemakkelijk op te lossen anders was je dat al lang gelukt. Er is iets nieuws nodig. Iets wat je vanuit je ratio dus niet kan gaan zitten bedenken. Het kan je alleen toevallen vanuit de acceptatie dat de stagnatie er is, vanuit ontvankelijkheid dus.
Afgelopen donderdag besloot ik te stoppen met de workshops van het IMK. Aan alles merkte ik dat ik vanuit de verkeerde energie bezig was. Ik werd er gedwongen keuzes te maken en mijn plan tot in de puntjes concreet te maken terwijl ik me in een periode van stagnatie bevind. Gisteren ontdekte ik dat ik intuïtief een goed besluit genomen had, want het is nu nodig dat ik in die stagnatie blijf sudderen zonder hem meteen te willen oplossen. Er is namelijk iets nieuws nodig dat nog geboren moet worden.
Ik sta dus weer op die drempel en merk dat ik vertrouwd begin te raken met het schurende, ongemakkelijke gevoel van het Niet Weten.
De komende twee maanden staan in het teken van Totale Vrijheid. Okee, ik sta weer op die drempel, maar, en dat is veel belangrijker: ik ben terug bij mijn vonk en dat voelt goed.

Eenheidservaring in Kampen

Vanmiddag stond ik op het station van Kampen. In mijn oren klonk de muziek van Taizé: Jubilate alleluia. 

Om mij heen ging het leven door en ik keek toe. Ik zág de mensen die stonden te wachten, de mensen op de bankjes en de mensen die langsliepen. Jonge mensen, oudere mensen, bruine en witte mensen. Ik zág ze, precies zoals ze waren.

Het was alsof ik me in een film bevond en daardoor was er een zekere afstand, maar tegelijkertijd ervoer ik een allesomvattend mededogen. Wij zijn hier met z'n allen. Iedereen leeft zijn leven, doet z'n best. 

Er was oneindige ruimte en ik voelde me vrij en gelukkig. Angst en oordeel waren nergens te bekennen. Iedereen was mooi en goed zoals hij of zij was en daardoor besefte ik dat alles goed is zoals het is.

Het duurde tot in Zwolle toe. Ik stelde me de mensen voor als hadden ze allemaal een bolletje wol in de hand dat zich ontrolt. Ieder in zijn eigen kleuren. Onze draadjes kruisen zich of draaien zich in elkaar. En God houdt al die draadjes in zijn hand.

Misschien kwam het door de muziek, dat zou zo maar kunnen, oordeel zelf:

Sterven

Loslaten doet leven, schreef ik vorige week. Het lijkt erop dat het paasfeest dit jaar zijn sporen nagelaten heeft.
Sterven zodat nieuw leven de ruimte krijgt.
Vanochtend realiseerde ik me bij het opstaan dat ik wil sterven aan mijzelf. Niet fysiek dus, maar geestelijk. Ik wil sterven aan mijn ploeterende bestaan. Ik stop ermee, wil niet langer op weg zijn van A naar Beter. Ik wil het opgeven. Maar dan ook echt. Geen hoopvolle ondernemingen meer voor mij. Ik ga sterven aan mijzelf, want als ik het zelf niet doe, dan wordt het wel op een andere manier afgedwongen.
Manlief ging vandaag extra vroeg naar zijn werk. Gaf me een paar extra kusjes alsof hij iets voorvoelde. De kinderen zongen ongedwongen en net als altijd veel te vaak achter elkaar hetzelfde liedje. En opeens voelde ik me iemand die besloten had om op deze dag een einde aan haar leven te maken. Voelde hoe rustig en helder je onder zo'n besluit kan zijn. Hoe de details van het alledaagse ochtendritueel op zo'n dag glashelder binnenkomen.
In mijn mailbox zat een berichtje van Jacinta: In de eenvoud van zijn, ligt je grootste kracht.
Op Facebook las ik een post van Coelho: If you're brave enough to say goodbye, life will reward you with a new hello.
Ik heb besloten mijn spaargeld te besteden aan een goede lens voor ons fototoestel.
Jezus genas niet voor niets zo graag de blinden.

- snoeien doet groeien - 

Loslaten doet leven

Do what you love and do it often

If you do not like something, change it

If you cannot change it, live it

If you cannot love it, leave it

Travel often, getting lost will help you find yourself

Some opportunities only come once, seize them

Life is about the people you meet and the things you create with them

so go out and start creating

Live your dream and share your passion

Life is short

- www.irishannema.com - 

Het is er weer ingeslopen: het gevoel dat ik van alles moet en daardoor niet leef. Als ik iets moet van mezelf verander ik namelijk onmiddellijk in een levende dode. Het is jammer dat er nog steeds een paar dagen voor nodig zijn eer ik dit in de gaten heb, maar goed, dat zij zo. Vandaag was er weer een aha-erlebnis. 

Het grappige is dat ik meteen na bovenstaande reminder van Iris Hannema het lijstje met tien geboden voor innerlijke rust van Lisette Thooft las. Op de eerste en tweede plek staan:

1. Gij zult niet kiezen
2. Streef niet naar groei

Alweer wordt een poging gedaan om tot mij door te laten dringen dat ik alleen maar hoef te doen wat ik graag doe en dat liefst zo vaak mogelijk. Ik hoef daarbij niet te streven naar succes of groei. Trek erop uit, wees avontuurlijk! 

Ik denk aan de avontuurlijke Joyce die zich verheugde op de "Ver van mijn bed-show" waarin Aad van den Heuvel en Han van der Meer met hun 'tutti-frutti' aan onderwerpen de (derde) wereld bij mij thuis brachten. De avontuurlijke Joyce die culturele antropologie ging studeren omdat het haar zo leuk leek om in Afrika veldonderzoek te gaan doen. De avontuurlijke Joyce die inderdaad een jaar in Burkina Faso ging wonen en werken, maar dan als onderwijzeres. 

Het is tijd om los te laten. Controle is een illusie. 

Lekker avontuurlijk zijn zit in je hoofd, zeg ik tegen mezelf. Het kan gewoon hier en nu meteen. 

Let go en let God.

De beauty van boomschors

fotografie: Joyce van den Beuken